Η αποχαύνωση ως παιδαγωγική μέθοδος

[harosnikos]

Γράφει: Ο Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς


Ρωτάς τα παιδιά, τους μαθητές: «τι δώρο θέλεις να σου προσφέρουν οι γονείς, οι συγγενείς, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, στη γιορτή σου ή στα γενέθλιά σου;».

Παρένθεση: Η ονομαστική εορτή σχεδόν καταργήθηκε. Σχεδόν κανένα παιδί δεν γιορτάζει, δεν κερνάει, δεν προσκαλεί την ημέρα της χριστιανικής γιορτής. Υπάρχουν μόνο τα γενέθλια.

Η δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια έχει επικρατήσει πλήρως. Και αυτά ακόμη τα γενέθλια δεν εορτάζονται στο γονικό σπίτι, αλλά σε κάτι φανταχτερές, ιδιωτικές παιδοφυλακές.



Το παιδί της πόλης, ως γνωστόν, ευρίσκεται υπό διωγμόν από την ευλογημένη πατρική εστία. Φωνάζουν, λερώνουν, γελούν, κλαίνε, μαλώνουν, πεινούν, πράγματα απαράδεκτα για ένα ψευτοπολιτισμό, που θέλει τα πάντα αποστειρωμένα και αποστεωμένα. Ακόμη και μηνύσεις υποβάλλουν ενοχλημένοι γείτονες και περίοικοι κατά παιδικών φωνών.

Ας κάνουν όλοι υπομονή. Οσονούπω θα καθιερωθεί το λεγόμενο ολοήμερο σχολείο, οπότε θα επιστρέφουν εξουθενωμένα, το απόγευμα τα παιδιά στο σπίτι, για να ξαναρχίσει το φροντιστηριακό λαχάνιασμα. Οι γονείς θα περιορίζονται σε μια «καληνύχτα» και ένα «καλημέρα» και μετά θα αναρωτιούνται, εν φόβω και τρόμω, γιατί έμπλεξε αυτό το παιδί.

Σημείωση ακροτελεύτιος της παρένθεσης: στα βιβλία γλώσσας – περιοδικά ποικίλης ύλης του Δημοτικού, δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη νύξη για ονομαστική εορτή. Υπάρχουν μόνο γενέθλια.

Επανέρχομαι στο προλογικό ερώτημα. Τα παιδιά εν χορώ απαντούν: κινητό τηλέφωνο ή υπολογιστή. Και τα παιχνίδια ακόμη που επιθυμούν «διαπλέκονται» με υπολογιστές. Και πώς αλλιώς; Νυχθημερόν βομβαρδίζονται από ελκυστικότατες συσκευές της επικοινωνίας. Όπου και να στρέψουν το βλέμμα τους, αντικρίζουν το «αντικείμενο του πόθου». Γονείς, δάσκαλοι, φίλοι και συγγενείς όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι. Επικοινωνώ άρα υπάρχω.

Όπως προσφυώς ειπώθηκε για να εξασφαλίσουν την συνοχή τους οι κοινωνίες με μνήμη χρησιμοποιούν την ιστορία και οι κοινωνίες χωρίς μνήμη χρησιμοποιούν την επικοινωνία. Διάβασα πρόσφατα επιστολή μητέρας παιδιού της Α΄ Γυμνασίου. Διαμαρτυρόταν γιατί το παιδί της «εισέρχεται ανεξέλεγκτα όσες ώρες αυτή εργάζεται, σε ιστοσελίδες, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε ασύρματη σύνδεση υπάρχει στην πολυκατοικία». Ο φορητός υπολογιστής, υπενθυμίζω, είναι δώρο του υπουργείου, πρώην εθνικής, Παιδείας στα γυμνασιόπαιδα της πρώτης τάξης. Ως συνήθως κατόπιν εορτής οι ενστάσεις.

Τώρα που το υπουργείο προτίθεται από την πρώτη δημοτικού να καθηλώσει τα ανυπεράσπιστα παιδιά μπροστά σε υπολογιστές, θα αντιδράσει κανείς; Απορώ και εξίσταμαι! Δεν κατανοούν οι γονείς το έγκλημα που σχεδιάζεται εις βάρος των παιδιών τους.

Στο προσχέδιο του «νέου σχολείου» που οραματίζεται η διαβιουπουργός, καταγράφεται σαφέστατα ότι όλα, έμβια και άβια, αποκτούν ψηφιακή υπόσταση.

Ακόμη και ο δάσκαλος, ως φυσική παρουσία, ως πρόσωπο θα καταργηθεί. Θα περιοριστεί σε ρόλο, θα χειρίζεται πλήκτρα, τα οποία θα μεταφέρουν στον εγκέφαλο των παιδιών τις αναχωνευμένες στα εργαστήρια του πολυπολιτισμικού – αποχαυνωτικού υπουργείου παιδομαζώματος, πληροφορίες.

Οι νέες γενιές, θα είναι οι μικροί πειθαρχημένοι στρατιώτες, προετοιμασμένοι από ένα σχολείο πνιγμένο από την εμποροχυδαία πραγματικότητα.

Έχω χαρακτηρίσει τα νέα σχολικά βιβλία της γλώσσας, κακέκτυπο του διαδικτύου. Προφανώς στάλθηκαν ως ένα είδος προπαιδείας σ’ αυτό που έρχεται. Ό, τι αντικρίζει ο μαθητής στην τηλεόραση μεταφέρθηκε στο βιβλίο. Συνταγές μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, κείμενα ανούσια, ολιγόλογα, κείμενα χρήσιμα για την υποβολή μιας αίτησης ή ενός σύντομου βιογραφικού για μια θέση υποαπασχόλησης. Σε μια γλώσσα παρδαλή, τραυματισμένη, μιξοελληνική. «Πολλές ρήσεις έχουμε δει ν’ ανατρέπονται, ποτέ όμως την αποφθεγματική εκδοχή: όπου γλώσσα πατρίς», θα πει ο Ελύτης στον «κήπο με τις αυταπάτες». Αν έβλεπε τα τωρινά βιβλία ίσως θα δυσκολευόταν να γράψει αυτό το «ποτέ».

Σχολείο ψηφιακό είναι σχολείο της ορθοπεταλιάς, για να παραφράσω τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου του Γ. Καλιόρη. («Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς»). Ένα σχολείο που ξεθεωμένο τρέχει να προλάβει τις δήθεν εξελίξεις, να ανοίξει, όπως λέει ένα κρανιοκενές ευφυολόγημα, στη ζωή.

Όμως το σχολείο, για να παραμείνει σχόλη και σχολή, οφείλει να είναι συντηρητικό, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης. Να συντηρεί τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά που παρέλαβε απ’ όσους πέρασαν και να τα παραδίδει στους νεότερους, εμπλουτίζοντας, βέβαια, την παράδοση με τα άξια λόγου και μίμησης (αξιόλογα και αξιομίμητα) νεότερα. «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός νοούμενος ως συντήρηση, αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα – το παιδί έναντι του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το παλαιό έναντι του καινούργιου», εξηγεί η Χάννα Άρεν, ήδη από το 1958, στο απροσπέλαστο δοκίμιό της «η κρίση της εκπαίδευσης».

Πώς όμως να εξηγήσεις την συντηρητική διάσταση που πρέπει να έχει το σχολείο σήμερα, σε ανθρώπους «ξιπασμένους οψίπλουτους», της μάθησης, που υποστηρίζουν ότι «το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής». (Α. Διαμαντοπούλου. Υποψιάζομαι ότι εκείνο το «τοίχους» γράφτηκε αντί του «τείχη». Από κάτι τέτοιες σαπουνόφουσκες παρασύρονται κάποιοι δάσκαλοι και τριγυρίζουν με τους μαθητές τους ολημερίς και ολονυχτίς, τάχα και εκπαιδευτικές επισκέψεις, αντί να στρωθούν να κάνουν μάθημα μες στην τάξη).

Το κακό είναι πως σ’ αυτόν τον τόπο ό,τι δεν έχει πρόσφατη ημερομηνία έχει ποινικοποιηθεί.

Πάσχουμε από άκρατο και άκριτο, ας μου συγχωρεθεί ο όρος, «νεανισμό». (Θυμήθηκα μια φράση του Χάιντεγκερ: «το δέντρο μεγαλώνει από τα κλαδιά του αλλά και από τις ρίζες του»). Βλέπουμε τις ολέθριες συνέπειες αυτού του καταστρεπτικού δόγματος: ό,τι αρέσει στους νέους. Γι’ αυτό και υπολογιστές και διαδίκτυο από το δημοτικό.

Αντί το σχολείο να είναι θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους και κάστρο συντήρησης τους, μεταβάλλεται σε πολλαπλασιαστή της περιρρέουσας αμορφωσιάς. Η αναγωγή της αποχαύνωσης σε καινοτόμο παιδαγωγική μέθοδο. Αν υλοποιηθεί η εξαγγελία της διαβιουπουργού σε μερικά χρόνια δίπλα από κάθε σχολείο θα χτίζεται και ένα κέντρο απεξάρτησης των νέων από τις νέες τεχνολογίες.

Πώς να τα εξηγήσεις όμως αυτά σε ανθρώπους που θεωρούν το σχολείο χώρο πειραματισμών, επικοινωνίας, εξουδετέρωσης των κοινωνικών αδικιών και ταξικών ανισοτήτων, εντάξεως των μεταναστών και άλλων εύηχων πραγμάτων;

Θα κλείσω με κάτι που αυτές τις ημέρες μου προκάλεσε «θλίψιν απαρηγόρητον». Προμηθεύτηκα τα αναγνωστικά που είχαν οι μαθητές του δημοτικού πριν από το 1983, πριν ενσκήψει η λαίλαπα του προοδευτισμού. Έχω ενώπιόν μου της Ε΄ δημοτικού. (Στην οποία φέτος διδάσκω). Διαβάζω ονόματα λογοτεχνών που στολίζουν τις σελίδες του: Σολωμός, Παλαμάς, Δροσίνης, Πολέμης, Καρκαβίτσας, Κονδυλάκης, Νιρβάνας, Ξενόπουλος, Παπαδιαμάντης, ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η πατρίδα μας.

Πιάνω τα τωρινά με τις συνταγές μαγειρικής και τις οδηγίες χρήσης καφετιέρας και απελπίζομαι. (Περίπου 20 συνταγές στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Ένα ή δύο τα δημοτικά τραγούδια. Σαφές το μήνυμα: αποκοπεί από τις ρίζες και εθισμό στην ευτέλεια). Σκέφτομαι ότι αν μορφώσουμε μια γενιά Ελλήνων με τα «συντηρητικά» εκείνα βιβλία, θα βγουν άνθρωποι που θα σώσουν την πατρίδα μας. Πράγμα βέβαια αδύνατον, όσο επιβιώνει η τιποτοκρατία.

Υπό τις σημερινές συνθήκες, καθώς θα ‘λέγε και ο ποιητής, «το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε».

[harosnikos]

Μπράβο δάσκαλε!

[ILLUVATAR85]

Καλά τα λέει και τα λέει κυρίως για να μην φτάσουμε ακόμη στο απροχώρητο που δεν έχουμε φτάσει ακόμη....

[Dhmellhn]

Όντως πολύ ωραίο κείμενο. Το έχω αναρτήσει και στο μπλογκ που διατηρώ.

Όσο για σχόλια, αυτά περιττεύουν. Αναφέρει την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Κάποτε έλεγα για μαζανθρώπους, homo katanalwtikus κ.ά. Ορίστε λοιπόν που τους ανακαλύπτουμε έμπροσθεν των ομμάτων μας, ή, για να ακριβολογώ, έμπροσθεν των παιδικών, των μελλοντικών πειθηνίων αποχαυνωμένων συνειδήσεων` τηι ευγενική χορηγία, φυσικά, των ψευτοπροοδευτικών δημοσίων εκπαιδευτικών λειτουργών.

[Divine Sinner]

To προτυπο του υπηκοου(οχι πολίτη) του μελλοντος

[doctormarkon]

Σε μερικά συμφωνώ σε άλλα όχι.
Το ότι μιλάει για πρόοδο η Αννα Διαμαντοπούλου η οποία κάποτε πρότεινε να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα της χώρας πρέπει να μας κάνει επιφυλακτικούς. Αγγλικά μιλάει και η Νιγηρία αλλά δεν θεωρείται πρόοδος αυτό αλλά αποικιοκρατικό κατάλοιπο.
Ας έρθουμε όμως στο διαδίκτυο.
Υπάρχει το εξής φαινόμενο.
Τα παιδιά εξοικειώνονται με τον υπολογιστή και μερικά ενηλικιώθηκαν μπροστά από μιά οθόνη.
Αυτό από μόνο του δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό.
Γιατί η χρήση του διαδικτύου μπορεί από τη μιά να ανοίξει ορίζοντες και πόρτες για μάθηση με πολύ πιό ενδιαφέροντα τρόπο από αυτον του σχολείου με τις τσαλακωμένες φωτοτυπίες και το κυνήγι του βαθμού. Από την άλλη όμως μπορεί να φέρει ψυχολογικά προβλήματα, σύγχυση της οθόνης με την πραγματικότητα και πολλά άλλα δεινά.
Γιατί ενώ τα παιδιά εξοικειώνονται οι γονείς αρνούνται να μάθουν. Πολλοί γονείς είναι σχεδόν αναλφάβητοι όσον αφορά τη χρήση του υπολογιστή και αυτό σημαίνει όχι μόνο αδυναμία ελέγχου, αλλά και αδυναμία καθοδήγησης πάνω στη σωστή χρήση.
Η οικογένεια μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από το να είναι ένα απλό γρανάζι του εκπαιδευτικού συστήματος που θα "διαβάζει" τα παιδιά και θα βγάζει τη "λάτζα" του σχολείου.

Δυστυχώς το σχολείο είναι ορθοπεταλιά και το χειρότερο συμπαρασύρει και τους γονείς σε αυτή την ορθοπεταλιά και τους κάνει άβουλα γρανάζια που πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες του σχολείου, την ύλη, τον τρόπο μάθησης που επιβάλλει το υπουργείο χωρίς καμμία κριτική.
Οι γονείς δεν αδιαφορούν αλλά γεματοι άγχος συμμετέχουν στην ορθοπεταλιά χωρίς να αμφισβητούν τίποτα.
Το διαδίκτυο ανοίγει ορίζοντες και ανοίγει μάλιστα πολλές πόρτες στο παρελθόν ώστε οι γονείς να δείξουν με πολύ ωραίο τρόπο την κληρονομιά που πήραν από το χθες.
Ευτυχώς οι λίγοι Έλληνες κάποιας ηλικίας έχουν μία κατα κανόνα μία άψογη παρουσία στο διαδίκτυο και έχουν φτιάξει βίντεο αριστουργήματα στο youtube σχετικά με την ελληνική μυθολογία, τις ανθρώπινες αξίες, πρότυπα από ότι καλό κατόρθωσαν να διασώσουν και να το περάσουν σε επόμενες γενιές.

Στέλνω δύο βίντεο δείγματα μιάς καταπληκτικής δουλειάς





Όμως αν περάσει ο υπολογιστής και το διαδίκτυο στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν θα είναι έτσι αλλά ένα ατελείωτο πάτημα κουμπιών σε ερωτήσεις πολλαπλών απαντήσεων.
Το σχολείο σήμερα είναι περισσότερο συντηρητικό από ποτέ. επιδιώκει να παράγει υπηκόους άβουλους με χαμηλή αυτοεκτίμηση με μηχανικές γνώσεις χρήσιμες σε κάποιον εργοδότη αλλά χωρίς καθόλου κριτική σκέψη και δημιουργικότητα. Ρομποτάκια δηλαδή.

Οι γονείς τι πρέπει να κάνουν?
Να γίνουν γρανάζια "διαβάζοντας" τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο που πλένουν τα πιάτα ή να πάρουν πρωτοβουλία να περάσουν στις νέες γενιές αξίες, παραδόσεις, γνώσεις και πρότυπα από το παρελθόν ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να δημιουργήσει αφορμή για συζήτηση και δημιουργικότητα?

[Aiolos]

Εύγε στον καθηγητή. Το κείμενο είναι μελαγχολικό, γιατί παρουσιάζει την αλήθεια...
Επειδή ο χώρος των καθηγητών αριστεροκρατείται από τα πάσης φύσεως κενοκέφαλα "προοδευτικά" αποβράσματα, οι συγκεκριμένοι καθηγητές - οι οποίοι εμμένουν στα πατροπαράδοτα ήθη - αξίζουν διπλά συγχαρητήρια.
Όλοι κολυμπάμε μέσα σ' αυτό το βόθρο, αλλά αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν και μακροβούτια.