Δεν διαφωνω. ουτε γω θα του λεγα "ψιτ αναπηρε" αλλα ενα πρακτικο.Από την άλλη, (Φώτη), δεν θα αποκαλέσω κάποιον "ανάπηρο" στα μουτρα του, έτσι για να φανώ ότι μιλώ ευθέως και δεν κολώνω... Διότι α/ έχει όνομα και πάνω απ'όλα είναι άνθρωπος, είτε ανάπηρος είτε αρτιμελής και β/ γιατί απλούστατα ΞΕΡΕΙ τι του συμβαίνει, δεν χρειάζεται να του το επισημαινει/υπενθυμιζει κανείς.
Δεν είναι μαγκιά αυτού του είδους η "ευθύτητα" κατά τη γνώμη μου. Κουραδομαγκιά είναι, που δείχνει μια χαιρέκακη τάση του ανθρώπου να πληγώσει τον άλλον. Λες κι απ'αυτο θα πάρει μια ικανοποιηση... Ε, εγώ δεν παίρνω ικανοποίηση από αυτά.
Περα και έξω απ'το αν κάποιος είναι ανάπηρος, δυσμορφος, τετράπαχος ή παχύς σκελετός, η στάση ζωής μου, δεν μου επιτρέπει να τον χαρακτηρίζω εστιάζοντας σε κάποιο προβλημά του (μεγάλο ή μικρο). Πχ Αν έχω καιρό να δω κάποια φίλη κι όταν τη βλέπω, διαπιστώνω πως έχει παχυνει ή κάποια ταλαιπωρία την έχει γεράσει, δεν θα της πω ποτέ, αυτο που δυστυχώς ακουω από πολλούς να λένε: "πως έγινες έτσι ρε παιδάκι μου, εσυ ήσουν σαν τα κρύα τα νερά" ή "πάχυνες, το ξέρεις;"
Δε θα της κάνω κοπλιμέντα βέβαια (δεν είναι του τυπου μου οι ψευτοκολακείες), απλά θα σιωπήσω. Αν τη δω στις ομορφιες της όμως, θα το πω. Δεν κοστίζει τιποτα μια καλή κουβέντα, κι όμως είναι ανεκτίμητη (όλα τα λεφτά που λέμε) στην ψυχούλα του απέναντι...
Ευγένεια, λες είναι αυτο;
Μπα...Εγώ απλά το λέω ανθρωπιά.
Στις τραπεζες λεει. τα ατομα αμεα εξυπηρετουνται κατα προτεραιοτητα. καπως θα πρεπε να το γράψει αυτο σωστα;;
Εφ οσων πρεπει να εξυπηρετηθει κατα προτεραιοτητα, εχει ειδικες αναγκες. οτι χρειαζεται ραμπα παει να πει οτι εχει ειδικες αναγκες κλπ κλπ.
Αυτο δεν τον κανει κατωτερο ουτε και θα του λεγαμε. επ αναπηρε ή επ ατομο με ειδικες αναγκες κλπ. τοτε θα ειμασταν γαϊδαροι. αλλα σαν ορος δεν παυει να υπαρχει.






