Μου διώχνετε τους φίλους μου…

[AnonymosEreynhths]

Εγώ θα μείνω

Tης Αναστασίας Γιάμαλη

Μεγαλώσαμε εδώ, είναι ωραία εδώ, τι ωραία; Μαγικά είναι, έχει ήλιο, έχει θάλασσα, έχει αλάτι στα μαλλιά, άμμο κρυμμένη στα πιο παράξενα σημεία μιας τσάντας που δεν τινάξαμε… εδώ φοράμε σκούφους μονάχα επειδή έτσι γουστάρουμε, εδώ είναι νοέμβρης και δεν χρειάζεσαι μπουφάν, εδώ τρώμε σουβλάκια στο όρθιο, πίνουμε τσίπουρα και γελάμε, εδώ κλαίγαμε για αγόρια που δεν μας ήθελαν, μετά πετούσες μια μαλακία και σκάγαμε στα γέλια, εδώ έκλαψαν επειδή δεν τους θέλαμε, εδώ χαράξαμε τα ονόματα μας σε δέντρα -αυτά τα λίγα που υπάρχουν- εδώ κάναμε κοπάνες, εδώ μεθύσαμε και ξερνούσαμε στο μπάνιο κάποιου φίλου, εδώ – στο δωμάτιο μου – μας είχε βρεί η μάνα μου λιωμένες με ένα μπουκάλι τεκίλα και κάτι φλούδες από λεμόνια, θυμάσαι; Eδώ ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε, μετά ακούσαμε για «επανάσταση», μετά τα όνειρα άλλαξαν, εδώ φάγαμε χημικά , εδώ τρέξαμε, εδώ σε πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας τότε που πέρασαν τα μέτρα και ψέκασαν εναν παππου μπροστα μου και φώναζε από το τηλέφωνο η μάνα σου να ρθεις με το αυτοκίνητο (!) στο αποκλεισμένο Σύνταγμα να με μαζέψεις γιατί ειμαι "βλαμμένο", εδώ είδαμε το δίκιο εδώ και το άδικο, εδώ ανατριχιάσαμε με ένα σύνθημα και γελάσαμε με το "μωρο μου εισαι όμορφη σαν τράπεζα που καίγεται"… Τώρα φεύγεις... Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία… Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον φεύγουν, ο ένας Λονδίνο, η άλλη Βέλγιο, Βερολίνο, ο άλλος Ολλανδία, Αμερική διάφοροι… Οικονομικοί μετανάστες… Ποιοι; Οι δικοί μου οι φίλοι… Αυτοί με τους οποίους σπούδασα, αυτοί με τους οποίους ονειρεύτηκα τις δουλειές και τις ζωές «των ονείρων» μας… Όνειρο γιόκ… Στην καλύτερη θα δουλεύουμε – όσοι είμαστε τυχεροί- δωδεκάωρα για ένα μισθό "χέσε μέσα", ούτε ταξίδια, ούτε λεφτά, ούτε φοβεροί έρωτες (που χρόνος για έρωτες, δεν βλέπεις τι γίνεται!) ούτε μέλλον… έτσι θέλουν… Μία και σήμερα, όπως στο στρατό, κάθε μέρα γίνεται «μία και σήμερα»… Σκατά… το ξέρω πως δεν θες να ζεις με ένα 500άρικο, πως έχεις όνειρα… τα ίδια όνειρα έχουμε… Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον αγανακτούν, και φεύγουν… έχουν γαμάτα βιογραφικά οι φίλοι μου… τους προσλαμβάνουν εύκολα έξω... χαίρομαι… Λυπάμαι που σκορπιζόμαστε… Λυπάμαι που μένω εδώ και οι άλλοι φεύγουν για ένα μέλλον που για να το ζήσουν θα πρέπει να μηδενίσουν το κοντέρ τους… Ένα κοντέρ που τις ταχύτητες του τις ανεβάσαμε μαζί τόσα χρόνια… Φεύγεις… θα σε στηρίξω, αλλά ρε ******, μην φύγεις! Δες πόσα καταφέραμε σε τόσο λίγο διάστημα, πίστευες τι θα συνέβαινε το 2008, πίστευες ότι θα μαζευόμασταν εκατοντάδες χιλιάδες στο Σύνταγμα για τόσους μήνες, πίστευες οτι θα πιανόμασταν χέρι χέρι για να μην χαθούμε μες τον κόσμο, πίστευες ότι θα πηγαίνουμε σε συγκεντρώσεις και δεν θα μαστε τρεις κι ο κούκος, πίστευες το αποτέλεσμα των εκλογών όταν γιορτάζαμε το βράδυ στο περίπτερο στο Πανεπιστήμιο και ήταν αυτό το αστείο παιδί με την πορτοκαλάδα που δεν μιλούσε, έλα πες, πιστεύεις την απόσταση που έχουμε διανύσει; Eγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον πακετάρουν, γαμωσταυρίζουν, δακρύζουν και επιβιβάζονται σε ένα αεροπλάνο – όχι για ένα χρόνο που διαρκεί το μάστερ - για όσο...Η μάνα τους κλαίει από το τηλέφωνο τι να πει; λέει «Καλή τύχη»… Και όλο και περισσότερο ακούω το «Η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές»! Όχι ρε! Δεν είναι μόνο για διακοπές, γιατί αν αρχίσεις να το πιστεύεις, τότε θα την καταντήσουν μόνο για διακοπές, αλλά για τις διακοπές που θα σιχαίνεσαι να κάνεις… Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά τον άλλον βλέπουν την πόλωση, τους φασίστες, την επικείμενη σύγκρουση… Μου είπες ότι κάτι μπάτσοι είχαν στριμώξει έναν μετανάστη, ότι τους έδειξε τα χαρτιά του και του τα σκισαν, μου είπες ότι στους φίλους του Δ. που τους έπιασαν τους ξερίζωσαν τις τζίβες μία μία, σοκαρίστηκες. Το ξέρω πως κάθε βράδυ ακούς για επιθέσεις χρυσαυγιτών σε μετανάστες, το ξέρω πως εσύ ήθελες να σώζεις γατάκια μην τα πατήσουν αυτοκίνητα και τώρα ασχολείσαι με τέτοια… Δεν ήμασταν προετοιμασμένες γι αυτό αλλά να που έτυχε… Και τώρα τι; ‘Ετσι απλά, δεν ζείς εδώ όπως θα θέλες και φεύγεις… Φεύγοντας από το πρόβλημα δεν λύνεται, μήπως πάντα φεύγαμε αναζητώντας την προσωπική διάσωση; Mήπως φτάσαμε εδώ επειδή συναινέσαμε σε αυτή την λάθος λογική; Kαι αν εκεί που πας, γίνουν σε λίγο καιρό τα ίδια, τι θα κάνεις; Θα πας αλλού; Θα γυρνάς με μια βαλίτσα τον πλανήτη για να βρείς που δεν έχει κρίση, μπάς και ζήσεις; Μια ζωή φευγάτη; Μπας και δω φευγάτη ήσουν; Mήπως όταν αδιαφόρησες- αστάθμητος παράγοντας βλέπεις η αδιαφορία- έφταιξες κι εσυ; Όπως κι εγώ. Τώρα έκλεισες και τα εισιτήρια. Εγώ θα μείνω.

Ο ένας μετά το άλλον, μιλούν από το skype φορώντας πυτζάμες μπροστά σε μια κάμερα με τους φίλους που τους έδιωξε η χώρα τους… Μας είπανε ότι όλα γίνονται για «την σωτηρία της πατρίδας»… Ποια πατρίδα ρε, η πατρίδα μπαίνει σε αερόπλάνο και μετακομίζει αλλού… Στην βαλίτσα της έχει έναν Πουλαντζά (δανεικό κι αγύριστο), τον Τρυποκάρυδο του Ρόμπινς και μια μπλούζα μου… Ποια "πατρίδα" χωρίς τους φίλους μου; Το πιο φιλόδοξο όνειρο είναι το δύσκολo. Και εδώ μένουμε λίγοι, όλο και λιγότεροι, δυναμώνουμε την φωνή μας (πάει μαζί με την οργή αυτό)… Αλλά δεν μπορώ να φωνάζω για δύο, για τρεις για δέκα, μένουμε λίγοι… Καταφέρνουν αυτό που θέλουν, μας αποδεκατίζουν, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν γίνεται να φεύγεις και να μείνουμε εμείς οι λίγοι με τα παππούδια που ψήφισαν Σαμαρά… θα μας κάνουν τα ίδια και χειρότερα… Μείνε να το παλέψουμε… Μείνε να τους διώξουμε και να φτιάξουμε τον κόσμο μας όπως μας αξίζει, καλύτερο! Oνειρέψου με μάτια ανοιχτά εδώ… Δεν μπορώ μόνη μου… Μείνε να μη μείνουμε λίγοι… Εγώ θα μείνω.

Πηγή: Red NoteBook

[skion]

Μείνε να το παλέψουμε… Μείνε να τους διώξουμε και να φτιάξουμε τον κόσμο μας όπως μας αξίζει, καλύτερο! Oνειρέψου με μάτια ανοιχτά εδώ… Δεν μπορώ μόνη μου… Μείνε να μη μείνουμε λίγοι… Εγώ θα μείνω.

..και εγώ μαζί σου!!

Thanks Justme.

[ostrako]

Δεν παω πουθενα οχι απο μαγκια,απο πεισμα και τρελλα...

[Mantam Froufrou]

Κι εγώ μένω, αλλά αν μπορούσα θα 'χα φύγει... Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους φεύγουν, ούτε θεωρώ ότι παρατάνε κανένα τρομερό αγώνα... Ο καθένας αγωνίζεται με τον τρόπο του, και οι νεκροί από πείνα σίγουρα δεν μπορούν να αγωνιστούν για τίποτα!

[Irene3006]

Αν και πολύ νωρίς ακόμα (ίσως όμως και όχι), έχω ξαναπεί, ότι όταν έρθει η στιγμή να εργαστώ, σκέφτομαι
σοβαρά να φύγω... Θεωρώ ότι αν δεν μπορώ να εξασφαλίσω την επιβίωσή μου εδώ, και χρειάζεται να με
συντηρούν οι γονείς μου για πολύ καιρό ακόμα.... Μόνο καλά δεν θα νιώθω.... Συγγνώμη, αλλά δεν θα
πάρω.... Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου εξαρτημένο.... Διότι ήδη νιώθω άσχημα που δεν είμαι
(τουλάχιστον ως ένα βαθμό) ανεξάρτητη, πόσο μάλλον όταν θα έχω φτάσει σε μια ηλικία, που θα πρέπει
να πάρω εξ' ολοκλήρου τη ζωή μου στα δικά μου χέρια... Και ναι, αν χρειαστεί να φύγω, θα το κάνω ξανά
και ξανά.... Όσες φορές χρειαστεί, ώστε να νιώθω εγώ εντάξει απέναντι στον εαυτό μου.... Δεν μπορούμε
ούτε να κρίνουμε, ούτε να αποτρέψουμε κάποιον από το να αποφασίσει είτε να φύγει, είτε να μείνει....
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του, και ο καθένας ξέρει τι χρειάζεται και τι δεν χρειάζεται για να τα έχει καλά
με τον εαυτό του και να ζήσει τη δική του ζωή όπως θέλει... Άλλωστε δεν είμαστε ίδιοι.... Γενικότερα νομίζω,
είναι μια εποχή, όπου η κάθε συμπεριφορά και στάση, είναι απόλυτα δικαιολογημένη.... Άλλοι θα μείνουν,
άλλοι θα φύγουν.... Κι εμείς ας πράξουμε αυτό που θεωρούμε καλό για μας...

[PELTASTIS VARNAVAS]

δυνατο το θεμα, ευγε και δυσκολο συναμα...ακανθωδες...δεν εχει λαβες για να το πιασεις...απο που να το ξεκινησουμε?
αυτο το νοσταλγικο ισχυει...ο γουντι ο τρυποκαρυδος, οι αλανες οι μπασκετες οι βραδιες μπυρας στο γαλατσι η φωκιωνος νεγρη(εδω ενα μεγαλο αχχχχ) τα εξαρχεια μας(βαχ) ο κηλαιδονης οι εκθεσεις βιβλιου στο πεδιον του αρεως του διακογιαννη η φωνη...το μινιον και ο κατρατζος παραμονες Χριστουγεννων με πιροσκι στο ρωσικον και σουμπουτεομαδες στην πανελληνιον αγοραν της οδου σταδιου το ευρωμπασκετ ο γκαλης οι βολες του καμπουρη το 103-101...ο σαραβακος ο αναστοπουλος ο θωμας μαυρος ο κουδας και τα φαρμακερα φαουλ του ντινου κουη...και σε ρολο φαντομ ο σαργκανης με το σπασμενο δακτυλο του πουπακη...φοιτητιλικι ερωτες πλακα μπουατ ψυρρη μοναστηρακι νομικη καφε μελινα εσπεριδες εν δελφοις και πολλα αλλα στεκια φλωρικα ή πιο ροκ...παντα με νοσταλγια και αγαπη...οχι με βαση το παρελθον δεν φευγουμε δεν ξακολαμε...με το παρον και την προοπτικη τι κανουμε?τι λεμε στους νεολαιους?δυσκολον εγχειρημα...για τους μεν σπουδαζοντες συστεινω να εχουν τα κονε τους με ευρωπαικα πανεπιστημια [ας μην παραβιασουμε τα συνορα της μεσογειου και του ατλαντικου...πληζ] και φιλους κτλ...
ας την παλεψουν εδω σπουδαζοντες και βλεπουμε αμα δεν παλευεται η κατασταση εχετε ετοιμες τις καβατζες σας και πατε προσωρινα γιουροπ...
σιγουρα και εκει τα πραματα θα δυσκολευουν μη σας πουλανε φουμαρα...παντα ομως σε καποιο κρυφο [ισως και φανερο] τσεπακι της ψυχης σας θα κουβαλατε λιγα κλαρακια ριγανη βασιλικο δυοσμο και ενα αλμυρο θολωμενο αιγαιοπελαγιτικο δακρυ...αυτα δεν αλλαζουν ποτέ

βεβαια το βελτιστο θα ηταν η φυγη απο τα αστικα κεντρα και η δημογραφικη ανθηση της υπαιθρου σε νησια βουνα και πεδιαδες....

μπερδευτηκα και μελαγχολησα με τες νοσταλγικες αναδρομες
φυλάκια

[ArELa]

Πελταστή Υπέροχος οπως πάντα

Μόνο που χάνεσαι και με πληγώνεις.
Δε μας αγαπας πια;

[Dread]

Τι μου θύμησες ρε Μπάρνυ......

Όλα αυτά, χωρίς καμία εξαίρεση, συν ένα σωρό άλλα.....ήταν η ζωή μου στην εφηβεία.....

Να προσθέσω Λυχνάρι στο Χίλτον, μαζί με Sui Generis, In Rock και Memphis στην Βεντήρη....
Βρώμικο στον Γιάννη στην Μαβίλης, μετά από άπειρα ποτά στο Μπρίκι (γειά σου ρε Σμαράγδα.... ).....

Ιπποπόταμος, Dada, Bourbon street, Καλειδρόμιο....και ίσως το καλύτερο μπαράκι που έχει περάσει από την Αθήνα.......
Το ένα και μοναδικό Green Door......


Ώρα να έχουμε να λέμε....

[Mantam Froufrou]

Μόνο εγώ δε νοσταλγώ απ' τη γενιά μου; Καλέ, γι' αυτό νιώθω παιδούλα;;;

Δε μου λείπει που έψαχνα για κανέναν κολλητό ροκά να πάμε στην Λυρική και τελικά πήγαινα μόνη μου. Είχε πλάκα ΤΟΤΕ. Αλλά πιο πολύ πλάκα είχε όταν έμαθα αργότερα ότι τότε πήγαινε κι ο άντρας μου μόνος του στη Λυρική, και είχαμε δει τις ίδιες σπουδαίες παραστάσεις.
Δε μου λείπει που μοιραζόμουν το κόκκινο θεόρατο κασκόλ μου με την παιδική μου φίλη, και προχωράγαμε στον δρόμο σαν σιαμαίες, που η μία μπήκε στο πλύσιμο (η κολλητή) και την άλλη την τράβαγαν απ' τα μαλλιά (εγώ). Είχε πλάκα ΤΟΤΕ, αλλά πιο πολύ πλάκα έχει τώρα που με τυλίγει η κόρη μου με το δικό της μικροσκοπικό κασκόλ και μου τρίβει τα χέρια "για να μην κλυώσεις μαμά".
Δε μου λείπει που πλακωνόμουν στα γιαούρτια με μήλο μια βδομάδα για να χωρέσω στο στενό φόρεμα που θα έβαζα στο πάρτι του Στέλιου, για τον οποίο ξεροστάλιαζα δύο χρόνια και βάλε! Δεν είχε καθόλου πλάκα που όλοι με κοίταζαν εκτός από τον Στέλιο, αλλά είχε τρομερή πλάκα όταν είδα τον Στέλιο 15 χρόνια μετά και δεν βλεπόταν έτσι κι αλλιώς, ενώ εμένα ακόμα με κοίταζαν (ας πρόσεχες, Στέλιο).
Δε μου λείπει που κοιμόμασταν με την παρέα στην παραλία σε κάτι δανεικά sleeping bag και μας πλακώνανε τα κουνούπια την ώρα που χασκογελάγαμε και λέγαμε σόκιν ιστορίες από τις δήθεν εμπειρίες μας. Ήταν πολύ ρομαντικό και γλυκό τότε, αλλά πιο ρομαντικό και γλυκό είναι τώρα που κάθε βράδυ ο άντρας μου ψάχνει τα μονίμως κρύα πόδια μου για να μου τα ζεστάνει!

Η ζωή είναι ωραία. Δε μου λείπει τίποτα, κι ας μην τα 'χω όλα. Ό,τι πεθαίνει το θάβω με προσοχή. Όχι σαν πτώμα, αλλά σαν σπόρο...

Πέγκυ (χωρίς καμία νοσταλγική διάθεση. αν διακρίνετε τίποτα σιρόπια είναι από την μαρμελάδα που έχω πλακώσει τώρα που γράφω...)

[Mantam Froufrou]

βεβαια το βελτιστο θα ηταν η φυγη απο τα αστικα κεντρα και η δημογραφικη ανθηση της υπαιθρου σε νησια βουνα και πεδιαδες....

Αυτό είναι το ιδανικό, αλλά ούτε αυτό δε σ' αφήνουν να κάνεις!

[Dread]

Πέγκυ (χωρίς καμία νοσταλγική διάθεση. αν διακρίνετε τίποτα σιρόπια είναι από την μαρμελάδα που έχω πλακώσει τώρα που γράφω...)

Δεν είναι νοσταλγία ....ούτε μου λείπουν......

Γλυκές αναμνήσεις είναι , που απλά ο Μπάρνυ τις έφερε στην επιφάνεια.....

Κάθε εποχή με τις δικές της...

[Mantam Froufrou]

Χωρίς παρεξήγηση. Δεν είναι κακό πράγμα η νοσταλγία, ούτε μου κακοφαίνεται σε άλλους. Σε μένα αποκλειστικά και μόνο δεν ταιριάζει. Είναι που γεννήθηκα χωρίς το γονίδιο του ρομαντισμού, δεν φταίω!