Χρωστάω σε κάρτες σε δάνεια έχω χάσει τη δουλεια μ
Δημοσιεύτηκε: Δευ 19 Μαρ 2012, 11:31
Χρωστάω σε κάρτες σε δάνεια έχω χάσει τη δουλεια μου... εχω ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ
Μια φορα κι εναν καιρό υπηρχε μια κληρονομική δημοκρατία που λέγονταν Ελλαδα.
Οι κάτοικοι αυτής της χώρας επέλεγαν τον συμπαθέστερο πρωθυπουργό εναλλάξ.
Οι δύο αυτοί πρωθυπουργοί που διαδέχονταν ο ένας τον άλλον κάναν παιδιά.
και τα παιδιά τους τους διαδέχτηκαν κι αυτά.
Τα ονόματα ήταν καραμανλής παπανδρεου.
Αυτες οι δυο οικογένιες που ηγούνταν δεν προσέφεραν και τίποτα σημαντικό στο κράτος, δεν το εξυγχρόνησαν
αλλα αντ αυτού δανειζονταν για να προσφέρουν σε μια μερίδα πολιτων αγαθά,
για να εδραιώσουν την εξουσια τους.
Οσο το χρήμα έραιε ζεστό, όλα ήταν καλα.
Ο Ελληνας έβριζε μόνο τον πολιτικό του ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ κόμματος και τον δικο του τον δικαιολογούσε (με το να λέει οτι ο αντίπαλος είναι χειροτερος).
Λιγοι Έλληνες νοιάζονταν για το καλό της πατρίδας.
και αυτοί συνήθως γίνονταν αντικείμενο χλεύης ως γραφικοί.
Οι διαδηλώσεις ήταν καθημερινά μεσα στο πρόγραμμα.
Οταν πχ ήταν να συναντησεις ενα φιλαράκι στην πλατεία αριστοτέλους του
έλεγε με φυσικότητα, υπολόγισε μια ωρα παραπάνω γιατι μπορεί να πέσω σε καμια διαδήλωση.
Οι πολιτικοί βασίζανε την εξουσία του στους εξής πυλωνες.
Ο βουλευτής έκανε μικροδιεκπαιρεώσεις για τον ψηφοφόρο του πχ να γινει γρηγορότερα μια συναλαγή του με το δημοσιο.
Ο βουλευτής έταζε πχ να βάλει τον ανίκανο γιό του στο δημόσιο, ή και τον ικανο μιας και ο αντιπαλος βουλευτης θα έβαζε τον αλλον ανίκανο.
Ο κόσμο ενδέχεται να ψηφιζε βουλευτή χωρίς να ζητάει αμεσα ρουσφέτι για να τον έχει καβάντζα (ετσι στην ουσία τον ψήφιζε με την προσδωκία οτι μπορεί να τον χρειαστεί στο μέλλον μιας και στην Ελλάδα χωρίς λαδάκι δεν κινείται τίποτα)
Οι προσκείμενοι σε κόμματα συνδικαλιστές εργατοπατέρες κάναν την δουλειά τους και έπειθαν τα μέλη των συνδικάτων να ψηφίζουν τους δικούς τους βουλευτές.
Οι πολιτικοί κάναν την χάρη στα συνδικάτα και διατηρούσαν προνόμια και κλειστά επαγγέλματα.
Ετσι πχ ο ταξιτζης ήταν μάγκας μονο και μονο επειδή με το έτσι θέλω ο νόμος
σου απαγόρευε να γίνεις κι εσύ ταξιτζής.
Μέσα σε όλα αυτά χρειάζονταν και η ανάλογη καλή ζωή.
Επιδοτήσεις, αλλοδαπές πόρνες μικρά και μεγάλα δάνεια, κάρτες.
Ακούω συχνα. πήρα δάνεια, έχω καταχρεωθεί σε κάρτες και δεν μου φτάνουν τα λεφτά να πληρώσω. θα μου πάρουν το σπίτι.
Όσους πήραν δάνειο για επαγγελματικό λόγο ή για λόγο υγείας ή επειδή δεν μπόρουσαν να επιβιώσουν τους συμπονώ.
Μάλιστα τα δάνεια για λόγους υγείας θα έπρεπε να χαριστούν.
Αλλά όσοι πηραν διακοποδανεια, κάρτες για καινούρια ψυγεία άμαξια home cinema κλπ και τώρα παραπονιούνται, για μένα δεν έχουν κανένα ηθικό δικαίωμα να το κάνουν.
Ειναι απλά ο νόμος της αγοράς.
Οταν βάζεις μια πίστωση πάνω απο το κεφάλι σού τότε θα πρέπει να αναγνωρίζεις τις συνέπειες.
Η τράπεζα δεν ειναι φιλόπτωχο ταμείο και δεν δίνει τσαμπα λεφτά.
σκοπός της είναι το κέρδος.
Το ήξερες πριν μπεις στην τράπεζα, το ξέρεις και τώρα.
http://www.e-diabolica.tk/2012/03/blog-post_19.html
Μια φορα κι εναν καιρό υπηρχε μια κληρονομική δημοκρατία που λέγονταν Ελλαδα.
Οι κάτοικοι αυτής της χώρας επέλεγαν τον συμπαθέστερο πρωθυπουργό εναλλάξ.
Οι δύο αυτοί πρωθυπουργοί που διαδέχονταν ο ένας τον άλλον κάναν παιδιά.
και τα παιδιά τους τους διαδέχτηκαν κι αυτά.
Τα ονόματα ήταν καραμανλής παπανδρεου.
Αυτες οι δυο οικογένιες που ηγούνταν δεν προσέφεραν και τίποτα σημαντικό στο κράτος, δεν το εξυγχρόνησαν
αλλα αντ αυτού δανειζονταν για να προσφέρουν σε μια μερίδα πολιτων αγαθά,
για να εδραιώσουν την εξουσια τους.
Οσο το χρήμα έραιε ζεστό, όλα ήταν καλα.
Ο Ελληνας έβριζε μόνο τον πολιτικό του ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ κόμματος και τον δικο του τον δικαιολογούσε (με το να λέει οτι ο αντίπαλος είναι χειροτερος).
Λιγοι Έλληνες νοιάζονταν για το καλό της πατρίδας.
και αυτοί συνήθως γίνονταν αντικείμενο χλεύης ως γραφικοί.
Οι διαδηλώσεις ήταν καθημερινά μεσα στο πρόγραμμα.
Οταν πχ ήταν να συναντησεις ενα φιλαράκι στην πλατεία αριστοτέλους του
έλεγε με φυσικότητα, υπολόγισε μια ωρα παραπάνω γιατι μπορεί να πέσω σε καμια διαδήλωση.
Οι πολιτικοί βασίζανε την εξουσία του στους εξής πυλωνες.
Ο βουλευτής έκανε μικροδιεκπαιρεώσεις για τον ψηφοφόρο του πχ να γινει γρηγορότερα μια συναλαγή του με το δημοσιο.
Ο βουλευτής έταζε πχ να βάλει τον ανίκανο γιό του στο δημόσιο, ή και τον ικανο μιας και ο αντιπαλος βουλευτης θα έβαζε τον αλλον ανίκανο.
Ο κόσμο ενδέχεται να ψηφιζε βουλευτή χωρίς να ζητάει αμεσα ρουσφέτι για να τον έχει καβάντζα (ετσι στην ουσία τον ψήφιζε με την προσδωκία οτι μπορεί να τον χρειαστεί στο μέλλον μιας και στην Ελλάδα χωρίς λαδάκι δεν κινείται τίποτα)
Οι προσκείμενοι σε κόμματα συνδικαλιστές εργατοπατέρες κάναν την δουλειά τους και έπειθαν τα μέλη των συνδικάτων να ψηφίζουν τους δικούς τους βουλευτές.
Οι πολιτικοί κάναν την χάρη στα συνδικάτα και διατηρούσαν προνόμια και κλειστά επαγγέλματα.
Ετσι πχ ο ταξιτζης ήταν μάγκας μονο και μονο επειδή με το έτσι θέλω ο νόμος
σου απαγόρευε να γίνεις κι εσύ ταξιτζής.
Μέσα σε όλα αυτά χρειάζονταν και η ανάλογη καλή ζωή.
Επιδοτήσεις, αλλοδαπές πόρνες μικρά και μεγάλα δάνεια, κάρτες.
Ακούω συχνα. πήρα δάνεια, έχω καταχρεωθεί σε κάρτες και δεν μου φτάνουν τα λεφτά να πληρώσω. θα μου πάρουν το σπίτι.
Όσους πήραν δάνειο για επαγγελματικό λόγο ή για λόγο υγείας ή επειδή δεν μπόρουσαν να επιβιώσουν τους συμπονώ.
Μάλιστα τα δάνεια για λόγους υγείας θα έπρεπε να χαριστούν.
Αλλά όσοι πηραν διακοποδανεια, κάρτες για καινούρια ψυγεία άμαξια home cinema κλπ και τώρα παραπονιούνται, για μένα δεν έχουν κανένα ηθικό δικαίωμα να το κάνουν.
Ειναι απλά ο νόμος της αγοράς.
Οταν βάζεις μια πίστωση πάνω απο το κεφάλι σού τότε θα πρέπει να αναγνωρίζεις τις συνέπειες.
Η τράπεζα δεν ειναι φιλόπτωχο ταμείο και δεν δίνει τσαμπα λεφτά.
σκοπός της είναι το κέρδος.
Το ήξερες πριν μπεις στην τράπεζα, το ξέρεις και τώρα.
http://www.e-diabolica.tk/2012/03/blog-post_19.html