Η φιλοσοφία της κρίσης
Δημοσιεύτηκε: Δευ 23 Ιαν 2012, 16:23
Η κρίση ειναι ενα επινόημα.
Κάθε θεσμός μέσα σε ενα κοινωνικό ιστό είναι μία επινόηση.
Ο υστεροκαπιταλισμός ή καταναλωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να διαχωρίσει την ιδιωτική απο τη δημόσια σφαίρα.
Στον υστεροκαπιταλισμό ανατρέπεται πλήρως το δικαιϊκό σύστημα ώστε να αφορά πλήρως τον ιδιωτικό βίο.
Η αποδυνάμωση της ανθρώπινης οντότητας οδηγεί σε αλλεπάλληλες κρίσεις.
Ο αποδυναμωμένος άνθρωπος μετατρέπεται σε εργαλείο που υπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό μέσα στην κοινωνική δομή.
Η ανθρώπινη ελευθερία δεν είναι ιστορικό γεγονός αλλά του πνεύματος. Η ιστορία είναι μία εναλλαγή μορφών δουλείας.
Έχουμε φτάσει σε ενα σημείο που δεν γνωρίζουμε αν οι επιθυμίες μας είναι πραγματικές ή τεχνητές διότι μας τις υποβάλλει το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε.
Έχουμε ακυρώσει τον έρωτα, διότι ο έρωτας βρίσκεται στην ομιλία, στις λέξεις. Οι λέξεις δεν έχουν νοήματα αλλά σημασία. Αν οι λέξεις έχουν νοήματα τότε γίνονται επικοινωνία (δια σκοπόν τινά).
Καθε εξουσία μπορεί να επιβάλει την θέληση της μέσω αστυνομιών, οικονομικών μέτρων κ.λ.π. Αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει είναι ο ανθρώπινος έρωτας. Ο φοιτητής στην πλατεία Τιεν αν μεν στέκεται και απλώνει τα χέρια του μπροστά στα τάνξ. Τα τανξ σταματούν γιατί αυτό το αγόρι ήταν ερωτευμένο με τη ζωή.
Με τις επαναστάσεις (όπως τις ξέρουμε) δεν κάνουμε τίποτα. Πέφτει ένα καθεστώς και δημιουργείται ένα άλλο το ίδιο ή περισσότερο καταδυναστευτικό.
Πρέπει να διεκδικήσουμε τον έρωτα μας για την ζωή και για τον κόσμο. Έρωτας σημαίνει η ενσωμάτωση του ανθρωπίνου υποκειμένου στην μήτρα του, στον κόσμο του.
Αυτό που ονομάζουμε κοινωνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας μηχανισμός καταπίεσης, εξαναγκασμού και προσομοίωσης.
Για να δημιουργηθεί συλλογικότητα δεν είναι υποχρεωτικό να δημιουργηθεί κάτω απο καθεστώς κοινωνίας αλλά κάτω απο καθεστώς κοινότητας. Η κοινότητα εδράζεται πάνω στην κοινή κουλτούρα, η κοινωνία πάνω στην πολιτιστική πρόοδο, δηλαδή συνεχή και αέναη βελτίωση των υλικών όρων και συνθηκών.
Η φύση του ανθρώπου είναι ουτοπική. Ουτοπία είναι το ανέφικτο το οποίο όμως οδηγεί ιστορικά το εφικτό. Είναι εκείνο το οποίο δεν δύναται να πραγματωθεί, για να οδηγήσει όμως την ανθρωπότητα στο δρόμο της πραγμάτωσής της.
Ο κόσμος αλλάζει μόνον όταν έστω και ενας άνθρωπος επιθυμεί να τον αλλάξει. Ο κόσμος είναι οι επιθυμίες μας. Ο κόσμος είναι το πραγματικό της πραγματικότητας.
Αυτά είναι μερικά απ όσα λέει ο Στέφανος Ροζάνης.
Το μόνο που έχω να πω είναι ότι με κάλυψε πλήρως.
