ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΟΛΤΖΕΝΙΤΣΙΝ

[_XRHSTOS_]

O Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν που άφησε την τελευταία του πνοή την Κυριακή 3 Αυγούστου, γεννήθηκε το 1918 στο Kislovodsk, από την Ταισίγια και πατέρας του ήταν ο Ισαάκ Σολτζενίτσιν, ο οποίος πέθανε πολύ νωρίς, σε ένα κυνηγετικό ατύχημα.
Σπούδασε μαθηματικά, ενώ την ίδια εποχή έκανε και μαθήματα δια αλληλογραφίας από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, στην φιλοσοφία, και την ιστορία.
Κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου πολέμησε στην πρώτη γραμμή, όπου μάλιστα διακρίθηκε και δύο φορές έλαβε μετάλλιο.


Τον Φεβρουάριο του 1945, ενώ υπηρετούσε στην Ανατολική Πρωσία, συνελήφθη, διότι σε ένα γράμμα προς έναν φίλο του, έκανε υποτιμητικά σχόλια για τον Ιωσήφ Στάλιν, τον οποίο αποκαλούσε με το εβραϊκό όνομα για την λέξη «αφεντικό», Balabos.
Κατηγορήθηκε για «αντισοβιετική προπαγάνδα» και για «ίδρυση εχθρικής οργάνωσης». Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικά έργα, και μόνιμη εξορία, μετά από αυτό, στο εσωτερικό της χώρας.
Κατά την διάρκεια των φυλακίσεων αυτών, ο Σολτζενίτσιν εγκατέλειψε την «μαρξιστική του άποψη» και έγραψε το διάσημο πλέον «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ».
Το 1970, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας. Δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην Στοκχόλμη για να το παραλάβει. Και η πρότασή του να του αποδοθεί αυτό στην σουηδική πρεσβεία στην Μόσχα, δεν έγινε αποδεκτή, καθώς η Σουηδική κυβέρνηση φοβήθηκε ότι θα προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο με την Σοβιετική Ένωση.
Έγινε persona non grata στην Σοβιετική Ένωση, και απελάθηκε, καθώς το Σοβιετικό καθεστώς, δεν μπορούσε να «εξαφανίσει» έναν κάτοχο Νόμπελ. Τα έργα του όμως έμειναν και αποκαλύπτουν την πραγματική φύση του «Σοσιαλιστικού Παραδείσου».

http://elkosmos.gr/site/

[_XRHSTOS_]

Ο θάνατος του Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν και το παραλήρημα του «Ριζοσπάστη»




Ο Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν, ο άνθρωπος που με τα γραπτά του εξέθεσε σε όλο τον κόσμο την κτηνωδία των Σταλινικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Κυριακής 3 Αυγούστου.
Ο μεγάλος Ρώσος λογοτέχνης, πέθανε σε ηλικία 89 ετών. Βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας το 1970, υπέστη τις διώξεις του Σοβιετικού καθεστώτος και εξαναγκάστηκε σε εξορία στη Δύση. Το 1945, κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον των Γερμανών, είχε συλληφθεί ως αξιωματικός του Κόκκινου στρατού και οδηγήθηκε στα γνωστά “γκούλαγκ” για οκτώ χρόνια. Το έγκλημά του ήταν ότι σε ένα γράμμα του έκανε κριτική στον Στάλιν… Από τα Γκούλαγκ, όπου και άλλοι εκατομμύρια άνθρωποι εξοντώθηκαν βασανιστικά, απελευθερώνεται το 1953 και κατόπιν δημοσιεύει το έργο που τον έκανε γνωστό: “Μια ημέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς”. Έργο το οποίο άνοιξε τα μάτια του κόσμου για τα εγκλήματα των κομμουνιστών εναντίον του ίδιου του ρωσικού λαού.

Ο Σολτζενίτσιν κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Δύση απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας. Ελάχιστες είναι οι συνεντεύξεις του. Υπήρξε όμως μέσα από τα γραπτά του πολύ σημαντικός πολέμιος της κομμουνιστικής τυραννίας της χώρας του. Και όχι μόνο. Η κριτική του στράφηκε το ίδιο και εναντίον του καπιταλισμού, των φιλελεύθερων θεωριών και της ιδεολογίας των δήθεν “ατομικών δικαιωμάτων” της Δυτικής, αυτή τη φορά, σκλαβιάς που οι ίδιοι οι Δυτικοί δεν έβλεπαν.

Το 1994, μετά την πτώση του κομμουνισμού, γυρίζει στην εξαθλιωμένη Ρωσία και αντιμετωπίζει την θερμή υποδοχή των συμπατριωτών του. Τότε ήταν που αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο τιμής που του απένεμε ο Μπόρις Γιέλτσιν, αισθανόμενος αηδία από την κατάσταση και τον δρόμο που έπερνε η μετα-σοβιετική καπιταλιστική Ρωσία. Στρεφόμενος με πάθος ενάντια σε μια κοινωνία βουτηγμένη στον καπιταλιστικό βούρκο και στην εξαθλίωση, προσπαθεί για μία ακόμη φορά να ανοίξει τα μάτια των συμπατριωτών του με ένα όραμα για μία αξιοπρεπή και εθνικιστική Ρωσία. Ο Σολτζενίτσιν σιγά σιγά περιήλθε στην αγκαλιά του ανερχόμενου τότε Βλαντιμίρ Πούτιν βλέποντας μια ελπίδα σε αυτόν, παρότι ήταν πρώην στέλεχος της KGB. Τα Δυτικά ΜΜΕ αρχίζουν να τον κατηγορύν ανοικτά ότι γίνεται υποστηρικτής ενός μελλοντικού αυταρχικού καθεστότως και την ίδια εποχή αντιμετωπίζει μαζικά από την Δύση τις κατηγορίες του “αντι-σημιτισμού” για κάποια κείμενά του.
Η τελευταία του συνέντευξη δόθηκε τον Ιούλιο στο γερμανικό περιοδικό “Spiegel” όπου και έλεγε… “Δεν φοβάμαι πλέον το θάνατο. Είναι η φυσική κατάληξη, αλλά όχι και το όριο της ύπαρξης κάποιου.”

Κάποτε μπολσεβίκοι - Πάντοτε Μπολσεβίκοι

Σχετικά με τον θάνατο του Σολτζενίτσιν υπήρξε και άρθρο στον Ριζοσπάστη της 5ης Αυγούστου το οποίο σας παραθέτουμε για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:

«Πέθανε ένας σημαιοφόρος του αντικομμουνισμού»Ενας από τους «σημαιοφόρους» της αντισοβιετικής και αντικομμουνιστικής «σταυροφορίας», ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, πέθανε σε ηλικία 89 ετών.
Ηταν από εκείνους που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ανατροπή του σοβιετικού συστήματος, περιγράφοντάς το στα λογοτεχνικά έργα του με τα πιο μελανά χρώματα, χωρίς να λυπηθεί να το περιβάλλει με ψέματα και υπερβολές, ακόμη κι από το οπλοστάσιο του Γκαίμπελς, για να το διαβάλει. Για το ρόλο του αυτό βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και απόλαυσε διάφορες τιμές στο «δυτικό κόσμο» όπου βρήκε καταφύγιο. Οχι τυχαία, χτες το ρόλο του εκθείασε ο σημερινός Ρώσος πρωθυπουργός Βλ. Πούτιν και ο πρόεδρος της Γαλλίας, Ν. Σαρκοζί.

Το πόσο πίστευε πραγματικά στη «δημοκρατία», φάνηκε όταν δεν έβγαλε άχνα όταν ο Γιέλτσιν έστελνε τα τανκς να βομβαρδίσουν το ρωσικό κοινοβούλιο το 1993, αιματοκυλώντας το λαό της Μόσχας, θέτοντας εκτός νόμου πολλά κόμματα, νοθεύοντας τις εκλογές κ.ά.

Επιστρέφοντας, λίγο αργότερα (το 1994) στη Ρωσία, λίγα χρόνια μετά την ανατροπή του κοινωνικο-πολιτικού συστήματος που τόσο μίσησε, είχε την τύχη να γευτεί τους «καρπούς» των αντικομμουνιστικών του προσπαθειών, που αποδείχτηκαν πολύ «πικροί» για τα δεκάδες εκατομμύρια των συμπολιτών του, που εξαιτίας της παλινόρθωσης του καπιταλισμού βρέθηκαν στα όρια της εξαθλίωσης, μέσα σε καθεστώς φτώχειας, ανεργίας, διεθνικών αιματοχυσιών, κατάργησης ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων, χειραγώγησης κάθε θεσμού από την ολιγαρχία του πλούτου.

Προς το τέλος της ζωής του προσπάθησε να αρθρώσει έναν κριτικό λόγο στην κατάσταση που επικρατεί στη Ρωσία σήμερα, αλλά από θέσεις οπισθοδρομικές και εθνικιστικές. Δεν μπόρεσε να υπερβεί το αντισοβιετικό και αντικομμουνιστικό του παρελθόν, όπως έκανε ένας άλλος πολύ γνωστός «αντιφρονούντας» αντισοβιετικός συγγραφέας και φιλόσοφος, ο Αλεξάντρ Ζινόβιεφ, που μετά την επιστροφή του στη Ρωσία, ζήτησε συγνώμη από το ρωσικό λαό για την προηγούμενη αντισοβιετική του δράση.
Ετσι και θα μείνει στην ιστορία! Σαν ένας από αυτούς που σημάδευαν τον κομμουνισμό και πέτυχαν τον ίδιο το ρωσικό λαό!

Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα του ΚΚΕ, ο Σολζενίτσιν «πέτυχε τον ρωσικό λαό» και όχι ο κομμουνισμός… Και φυσικά από το παραλήρημα δεν λείπει και η υπεράσπιση της «δημοκρατίας» αναφερόμενος ο συντάκτης σε νοθεία εκλογών κτλ, καταστάσεις γνώριμες στα σταλινικά καθεστώτα ανά τον κόσμο!



http://xryshaygh.wordpress.com/