SystemFreaks™
Το ελληνικό εργατικό Κίνημα μπροστά στην επίθεση ενάντια στα ασφαλιστικά δικαιώματα
Η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, από την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, εν μέσω σφοδρών απεργιακών κινητοποιήσεων, σηματοδοτεί μια καινούρια εποχή σε ό,τι αφορά στις εργασιακές σχέσεις και στα ασφαλιστικά δικαιώματα, φέρνοντας παράλληλα στην επιφάνεια, για ακόμη μια φορά, τη γύμνια του ελληνικού εργατικού Κινήματος και την ανεπάρκειά του στο να διαμορφώσει μια συμπαγή θέση και να προβάλει τις διεκδικήσεις του. Εν όψει της ολοκλήρωσης των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, η χώρα βρίσκεται σε απεργιακό κλοιό με την ένταση των κινητοποιήσεων, από μεριάς των εργαζομένων, να κορυφώνεται τη βδομάδα που διανύουμε.
Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση, που προβλήθηκε ως η αιχμή του δόρατος της δήθεν μεταρρυθμιστικής πολιτικής της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, αποδείχτηκε διαχειριστικό μπάλωμα και απορρύθμιση του υπάρχοντος συστήματος, με ουσιαστικές μειώσεις των κοινωνικών και προνοιακών παροχών προς τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους. Με προχειρότητα και έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου με τους κοινωνικούς φορείς, απουσία αναλογιστικών μελετών, βιαστικές διαδικασίες και αντισυνταγματικές διατάξεις, το νέο μεταρρυθμιστικό πόνημα της κυβέρνησης έρχεται για να εντείνει την ανασφάλεια των εργαζομένων και να ανοίξει την κερκόπορτα για την ιδιωτική ασφάλιση.
Τη στιγμή που το κρατικό χρέος προς τα Ταμεία υπερβαίνει, μονο κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης της ΝΔ, τα 9 δισεκατομμύρια ευρώ, η εισφοροδιαφυγή αποτελεί ανοιχτή πληγή για το ασφαλιστικό σύστημα και η δυσωδία από το σκάνδαλο των ομολόγων πλανάται στον αέρα, η δήθεν μεταρρύθμιση μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να κρυφτούν κάτω από το χαλί οι ευθύνες του πολιτικού κατεστημένου. Σύμφωνα με στοιχεία αναλογιστικών μελετών από τη ΓΣΕΕ, μόνο η είσπραξη του 20% της εισφοροδιαφυγής θα επέφερε όφελος βιωσιμότητας κατά 7,5 χρόνια και αύξηση αποθεματικών κατά 40% για το σύστημα. Είναι φανερό, όμως, ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για να δοθούν πραγματικές λύσεις, καθώς αυτό θα σημαίνει σύγκρουση συμφερόντων και ποινικές ευθύνες.
Οι ενοποιήσεις των Ταμείων προβλέπεται να τραβήξουν το σύστημα προς τα κάτω και αντί να βάλουν τάξη στον κατακερματισμό, με εξοικονόμηση πόρων, ουσιαστικά να λειτουργήσουν εις βάρος των Ταμείων που ευημερούν, χωρίς να ωφεληθούν ιδιαίτερα τα Ταμεία που υστερούν. Βιώσιμα Ταμεία με υψηλή ασφαλιστική σχέση, υψηλές εισφορές και θετικές προοπτικές μπαίνουν στο στόχαστρο, για να μπορέσει να βάλει χέρι η κυβέρνηση στα αποθεματικά τους. Το μπάχαλο που επικρατεί στον ΟΑΕΕ, είναι τρανή απόδειξη για το πώς αντιλαμβάνεται τις ενοποιήσεις των Ταμείων η κυβέρνηση, ενώ σε ό,τι αφορά, για παράδειγμα, στους τραπεζοϋπάλληλους οι επικουρικές συντάξεις του κλάδου προβλέπεται να μειωθούν έως και 64%, τη στιγμή που οι εισφορές είναι υπερβολικά μεγάλες.
Με τις νέες ρυθμίσεις η πρόωρη συνταξιοδότηση, παύει ουσιαστικά να αποτελεί επιλογή, αφού η σύνταξη θα μειώνεται 6% για κάθε έτος προ του ορίου ηλικίας, εξαναγκάζοντας τους νέους εργαζομένους να μην μπορούν να βγουν στη σύνταξη πριν από τα 67 τους χρόνια. Διπλασιάζεται ο αριθμός των ενσήμων που απαιτείται για το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (από 50 σε 100 ένσημα). Τέλος, με δόλωμα τις διατάξεις για την Προστασία της Μητρότητας, το όριο ηλικίας για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά αυξάνεται κατά 5 έτη, δηλαδή στο 55ό έτος.
Το αδιέξοδο των εργαζομένων
Οι σπασμωδικές και αργοπορημένες αντιδράσεις όλων των κλάδων που υφίστανται ευθεία επίθεση στα ασφαλιστικά τους δικαιώματα δεν μπορούν παρά να έχουν τα ανάλογα αποτελέσματα. Οι μόνοι που δεν επηρεάζονται ουσιαστικά από τη μεταρρύθμιση είναι οι βουλευτές, οι οποίοι θα μπορούν να παίρνουν την έξτρα βουλευτική σύνταξη μετά από δύο τετραετίες και οι δημοσιογράφοι, των οποίων ο ασφαλιστικός φορέας εξαιρέθηκε από το νομοσχέδιο, για ευνόητους λόγους.
Οι εργατοπατέρες με τα κοστούμια και τα ακριβά αυτοκίνητα, οι οποίοι δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους, είναι οι θλιβεροί ενορχηστρωτές διασπαστικών και αντιδραστικών κινητοποιήσεων, οι οποίες γίνονται είτε για τα μάτια του κόσμου, είτε για μικροκομματικά συμφέροντα. Η έλλειψη συντονισμού, κοινού πλαισίου δράσης, ουσιαστικών προτάσεων και η αντιδραστικότητα είναι τόσο εμφανείς, που έχουν καταφέρει να στρέψουν ένα μέρος της κοινωνίας κατά των απεργών και να δίνουν το δικαίωμα στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να επικαλείται την «κοινωνική ευθύνη» για τις διακοπές ρεύματος, τα συσσωρευμένα σκουπίδια και το χάος στις τραπεζικές συναλλαγές. Όλα αυτά τη στιγμή που η κοινωνική αλληλεγγύη έπρεπε να υπάρχει στον μέγιστο βαθμό. Ο καθένας, όμως, έχει τις ευθύνες του και συλλογικά και ατομικά.
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που εκχώρησαν την εκπροσώπησή τους σε κομματικούς εγκάθετους και μαρξιστές αμπελοφιλόσοφους. Η μάζα των εργαζομένων, που αυτή τη στιγμή βιώνει την φτώχεια και την ανασφάλεια και προσπαθεί να αντιδράσει με κάποιον τρόπο, είναι αυτή που έδωσε τη δυνατότητα στο κομματικό κατεστημένο να αναδειχθεί και να γιγαντωθεί. Αυτή η μάζα, όμως, είναι και η ίδια που μπορεί να δόσει τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα που κακοφορμίζει. Αρκεί να συνειδητοποιήσει τη δυναμική της και να κατανοήσει τους λόγους που την έφεραν σε αυτή τη θέση.
Ο μόνος τρόπος για να βγεί από το αδιέξοδο το εργατικό δυναμικό της χώρας είναι μέσω της στοχευμένης δράσης, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Είναι η συνειδητή απόρριψη των κομματικών συνδικαλιστικών μηχανισμών και η πρωτοβουλία ενημέρωσης και αγωνιστικής διεκδίκησης σε τοπικό επίπεδο, μακριά από τους νταβατζήδες της παραγωγής. Η Ένωση Νέων Εργαζομένων αποτελεί μια τέτοια πρωτοβουλία, με συγκεκριμένους Ιδεολογικούς άξονες για εθνικά και κοινωνικά θέματα.
http://www.antepithesh.net/
