ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

[Dhmellhn]

ΤΖΟΝ ΚΕΝΕΘ ΓΚΑΛΜΠΡΕΙΘ

Οι περισσότεροι άνθρωποι, ζώντας την μέτρια ζωή τους, σχηματίζουν υπερβολική εντύπωση για την ευφυία εκείνων που ζουν χειριζόμενοι μεγάλα χρηματικά ποσά. Σίγουρα, για να έχουν τόσα πολλά λεφτά, πρέπει να έχουν κάτι το ξεχωριστό. Για να χειρίζονται το χρήμα με τόσο ανέμελη αδιαφορία, όπως κάνουν οι κερδοσκόποι και μερικοί από τους μεγάλους τραπεζίτες, το λογικό συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει να έχουν ιδιαίτερο ταλέντο, βαθύτερη αντίληψη του τρόπου που λειτουργεί ο οικονομικός κόσμος. Πρόκειται για άποψη λανθασμένη, όπως τόσο αξιόπιστα αποκαλύπτει η τελική Ημέρα της Κρίσεως. Στην πραγματικότητα είναι όργανα όχι της ευφυίας τους αλλά των ψευδαισθήσεών τους.



ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ

Η πορεία του ενιαίου ευρωπαικού νομίσματος είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός στις αγορές είχε τραγικά αποτελέσματα. Ο φονταμενταλισμός των αγορών είναι χειρότερος από τον κομμουνισμό. Θα πρέπει κάποια στιγμή να δοθούν στις αρχές η δύναμη και η δικαιοδοσία, προκειμένου να τεθούν υπό έλεγχο οι οικονομίες, αλλά και οι κοινωνικές ανισορροπίες. Τα μεγάλα χρηματοοικονομικά συστήματα του κόσμου παραμένουν χαοτικά και σε μεγάλο βαθμό τυφλά.. Είναι χειρότερα από ένα καζίνο, το καζίνο τουλάχιστον έχει κανόνες. Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι ένας παγκόσμιος γκρουπιέρης.


ΡΟΥΜΠΕΝΣ ΡΙΚΟΥΠΕΡΟ

Στο πλαίσιο της φιλελευθεροποίησης και της παγκοσμιοποίησης, οι χώρες έχουν ελάχιστα περιθώρια ελιγμών για να επηρεάσουν την συμπεριφορά των εταιρειών
εθνικών και ξένων.


ΡΕΝΑΤΟ ΡΟΥΤΖΙΕΡΟ

Διατυπώνουμε το σύνταγμα μίας ενοποιημένης παγκόσμιας οικονομίας.


ΛΟΡΙ ΓΟΥΑΛΑΚ

Ποιος έχει συμφέρον να προχωρήση στην περαιτέρω απορρύθμιση των επενδύσεων και την αποδέσμευση του κράτους, ενώ τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποιήσεως αποδεικνύονται καταστροφικά; Ήδη η κάθε κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να απαντήση στο δημόσιο αίτημα για λύσεις στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και κοινωνικά προβλήματα, καλείται να δράση σε ένα διεθνές πλαίσιο νομισματικής αστάθειας, κερδοσκοπίας, μαζικής και άναρχης κίνησης των κεφαλαίων, καθώς και επενδύσεων χωρίς σύνορα. Είναι μία κατάσταση που δεν μπορεί να διαρκέση. Η επιδείνωσή της συμφέρει μονάχα μία μικρή μειοψηφία.


ΤΖΟΖΕΦ ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ

Υπέβαλα την παραίτησή μου επειδή δεν άντεχα άλλο να βλέπω να κάθονται οι πλούσιοι γύρω από ένα τραπέζι και, χωρίς καν να λαμβάνουν υπ’όψιν τις απόψεις των φτωχών χωρών, να αποφασίζουν για το μέλλον τους… Σε κάθε άρρωστο κράτος που έφτανε στο κεφαλόσκαλό του ζητώντας οικονομική βοήθεια, το ΔΝΤ έδινε την ίδια συνταγή. Πίστευα όμως ότι τα επιβαλλόμενα από το ΔΝΤ μέτρα λιτότητας δεν θα είχαν θετικά αποτελέσματα. Αντιθέτως, ήμουν σίγουρος ότι θα βύθιζαν όλες τις χώρες της Ανατολικής Ασίας σε βαθιά οικονομική κρίση, από την οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να εξέλθουν. Πολύ εύκολα έπεισα με τα επιχειρήματά μου τους συναδέλφους μου στην Παγκόσμια Τράπεζα. Ήταν όμως αδύνατον ν’αλλάξω τα μυαλά των ανθρώπων του ΔΝΤ. Παρά το γεγονός ότι η δουλειά τους δεν ήταν να επιβάλλουν όρους, φαίνεται ότι η δύναμη της διαπραγμάτευσης είναι μονόπλευρη και πολλές φορές το ΔΝΤ συνεδριάζει και αποφασίζει υπό πλήρη μυστικότητα. Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ σπάνια είναι γνώστες των πραγματικών συνθηκών που επικρατούν στις χώρες τις οποίες καλούνται να βοηθήσουν. Θα έλεγα μάλιστα ότι έχουν καλλίτερη γνώση όλων των ξενοδοχείων πέντε αστέρων, καθώς και των πιο ακριβών εστιατορίων που υπάρχουν στις χώρες αυτές. Σε μια περίπτωση, μάλιστα, οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ βαριόντουσαν φαίνεται να αναλύσουν τα στοιχεία μιας χώρας και αντέγραψαν επί λέξει την έκθεση που είχαν ετοιμάσει για μία άλλη. Πως είναι ποτέ δυνατόν να συμπυκνώσεις τα βάσανα ενός λαού σε μια δεκασέλιδη οικονομική έκθεση;


ΓΚΙΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ

Αυτό που σήμερα πουλιέται ως νεοφιλελευθερισμός είναι μία επιστροφή στις μεθόδους του φιλελευθερισμού του Μάντσεστερ του 19ου αιώνα. Στην δεκαετία του ’70 υπήρχε ακόμη στην Ευρώπη μία σχετικά επιτυχημένη προσπάθεια για τον εκπολιτισμό του καπιταλισμού. Και αν ξεκινήσουμε από την προυπόθεση ότι ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός είανι και οι δύο τέκνα ευφυή, αλλά αποτυχημένα, του Διαφωτισμού, ωστόσο αυτοί άσκησαν μιαν ορισμένη λειτουργία ελέγχου ο ένας σε σχέση με τον άλλον. Ο ίδιος ο καπιταλισμός υποχρεώθηκε να αποδεχθή ορισμένες ευθύνες. Στην Γερμανία την αποκαλούσαν κοινωνική οικονομία της αγοράς και όλοι, ακόμη και μέσα στα πιο συντηρητικά κόμματα, συμφωνούσαν ότι καταστάσεις όπως εκείνες της Δημοκρατίας της Βιμάρης δεν θα έπρεπε να ξανασυμβούν ποτέ πια. Αυτή η συναίνεση έσπασε στην δεκαετία του ’80. Από τότε που κατέρρευσαν οι κομμουνιστικές ιεραρχίες, ο καπιταλισμός πιστεύει ότι μπορή να παίζη ένα τρελλό παιχνίδι χωρίς κανέναν έλεγχο. Δεν υπάρχει πλέον ένα αντίπαλο δέος. Σήμερα διατυπώνουν ανησυχητικές προειδοποιήσεις ακόμη και οι υπεύθυνοι καπιταλιστές, γιατί συνειδητοποιούν ότι τα όργανά τους χάνουν τον έλεγχο και ότι ο νεοφιλελευθερισμός επαναλαμβάνει τα λάθη του κομμουνισμού, επιβάλλοντας στον κόσμο μία αληθινή θρησκεία και διεκδικώντας το αλάθητο.


ΖΑΚ ΑΤΑΛΙ

Το εθνικό κράτος δεν έχει πλέον την θέση του. Γνωρίζουμε ήδη ένα παράδειγμα αυτού που θα επέλθη: την Σομαλία. Φυλετικές συμμορίες συγκρούονται χωρίς καμμία εξουσία να τις διαχωρίζη. Ωστόσο, κάτι διαφορετικό, κάτι εντελώς διαφορετικό πάει να γίνη με την περίπτωση της Γαλλίας: Δεν έχουμε ακόμη Ευρωπαικό κράτος και σχεδόν δεν έχουμε πλέον γαλλικό κράτος. Έτσι μέσα στην παγκοσμιοποίηση η Γαλλία δεν είναι κυνηγός αλλά θήραμα. Οι επιχειρήσεις της ελέγχονται πλειοψηφικά από εξωτερικούς ιδιοκτήτες. Το κράτος δεν μπορεί να τους υπαγορεύσει τίποτε, σε διαφορετική περίπτωση θα έφευγαν. Δημιουργήσαμε τα όρια της ομηρίας μας. Εισερχόμαστε στην περίοδο ενός Μεσαίωνα. Την στιγμή αυτή ζούμε την αστραφτερή περίοδο του τέλους της αυτοκρατορίας. Η αμερικανική αυτοκρατορία δυνατότερη από ποτέ, δεν βλέπει ότι είναι ίσως σε πορεία να ξεπεραστή από την ίδια της την παντοδυναμία. Η Γουόλ Στρήτ δεν ελέγχει πλέον το χρηματιστήριο. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επιβάλουν την τάξη σε όλες τις συνοικίες του κόσμου. Σχηματίζονται νησίδες αφθονίας, όπως ήταν η περίπτωση της Ευρώπης της παρακμής της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ 3ου και 11ου αιώνα. Συγκρούονται ορδές αγρίων οι οποίες συνασπίζουν όλους εκείνους οι οποίοι δεν είναι οι προνομιούχοι του συστήματος. Αυτός ο νέος οχυρωμένος, περιχαρακωμένος Μεσαίωνας είναι ήδη παρών: είναι οι τοπικοί πόλεμοι, τα προάστεια που απομονώνονται, οι πλούσιοι που ζουν μέσα στις δικές τους συνοικίες, οι τουρίστες που συλλαμβάνονται όμηροι.

[Divine Sinner]

Αντίποδας της παγκοσμιοποίησης δεν ειναι η προσκώληση στην κρατική οντότητα.
Η παγκοσμιοποίηση ειναι εργαλειο των κεφαλαιοκρατών αλλα δεν ειναι το μόνο.
Θα βρουν τρόπο και μεσα στις κρατικές οντότητες να κανουν τη δουλεια τους.
Απέναντι στο ευρωπαϊκο ή το παγκόσμιο κράτος η λυση ειναι το "no state at all".