Αν ζουσαμε με ιδανικα.

[ArELa]

Μεγάλη κουβέντα τα ιδανικά και "σηκώνουν" πολύ κουβέντα, πέρα από την αναφορά σε ζητήματα που μόνο ιδανικά δεν είναι... (πράγμα που σωστά επισημαίνεται στο άρθρο) Διότι φυσικά τα ιδανικά δεν περιορίζονται στην πολιτική, η οποία όπως στέκει σήμερα, καμία σχέση και συνάφεια με αυτά δεν έχει...

Θα μπορούσα να σχολιάσω κάποιες σκέψεις που εκφράζονται σ'αυτό το ωραίο άρθρο. Ίσως να το κάνω αργότερα (με την άδειά σου).

Για την ώρα θα σε παραπέμψω στο καλωσόρισμα των ΙΔΕΟ σε όλους τους νεοεισερχόμενους, που θα το βρεις εδώ, και το οποίο μπορεί να σου φανεί και χρήσιμο.

Καλώς μας ήρθες

[doctormarkon]

Καλώς ήρθες.

Αυτό το θέμα με είχε απασχολήσει και εμένα και το έχω γράψει και εγώ πολλές φορές αλλά από άλλη οπτική γωνία.

Η σύγκριση ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα και το παρελθόν σαν πηγή πληροφορίας είναι γνώση.

Και ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να έχουμε μνήμη. Η μνήμη είναι μεγάλο κεφάλαιο ακόμα και για εκείνους που δεν είχαν την τύχη να σπουδάσουν.

Για εκείνους που δεν είχαν γεννηθεί στη δεκαετία του 60 οι περισσότεροι δηλαδή, υπάρχουν οι ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που περιγράφουν τάσεις και χαρακτήρες εποχής.
Υπάρχουν οι διηγήσεις των μεγαλύτερων που έχουν πολλά να πουν, να θυμηθούν και να μας μάθουν.

Διαφωνώ στο ότι κάποτε υπήρχαν ιδανικά και τώρα δεν υπάρχουν.

Αυτά που συμβαίνουν σήμερα είχαν τις ρίζες τους στο χθες.

Ο νεοπλουτισμός, το καβαλημένο καλάμι, η Ντόλτσε βίτα, η ξιπασιά είχαν τις ρίζες τους στη δεκαετία του 60.

Βέβαια το ότι υπήρχε νεοπλουτισμός και όχι "νεοπτωχισμός" όπως σήμερα κάτι σημαίνει.

Σημαίνει ότι υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες ζωής.
Ο τρόπος που τις χρησιμοποιούσαν τα άτομα διέφερε.
Ο τρόπος που ένας άνθρωπος διαχειριζόταν την επιτυχία του αν τελικά κατάφερνε να πετύχει κάτι.
Ο νεοπλουτισμός ήταν η κακή πλευρά της εποχής.

Η καλή είναι αυτή που λες.

Θυμάμαι τους συγγενείς που έχουν πια πεθάνει να μιλούν γι αυτό.

Πολλή δουλειά και πολλές στερήσεις αλλά για ένα σκοπό.
Θυμάμαι μία θεία που αγόραζε κάθε τρία χρόνια φόρεμα, δούλευε σπίτι για τη βιοτεχνία του συζύγου μέρα νύχτα στη μηχανή. Ναι έκαναν περιουσία. Εμείς τη βλέπαμε σαν καταπιεσμένη ή ότι την είχε δούλα. Δεν ήταν έτσι. Γιατί οι στερήσεις ήταν για όλη την οικογένεια και πράγματι έκαναν περιουσία.

Όσοι σήμερα έχουν την τύχη να βρουν ένα σπίτι να μένουν είναι από τη δουλειά της γενιάς εκείνης εκείνη την εποχή.

Αλλά να μην έχουν αυταπάτες ότι δουλεύοντας σαν τους προγόνους τους θα καταφέρουν να κάνουν κάτι.

Σήμερα μπορεί να δουλεύουν περισσότερο από τους προγόνους και να χάσουν ότι οι πρόγονοι άφησαν.

Η επανάσταση και ο ξεσηκωμός είναι χρέος προς αυτούς τους προγόνους που στερήθηκαν για να ζήσουμε εμείς καλύτερα. Δεν ζουν να δουν ότι οι καλύτερες μέρες δεν ήρθαν ποτέ.
Και όσοι ζουν βλέπουν ότι οι κόποι μιας ζωής πήγαν χαμένοι ή θα πάνε χαμένοι σύντομα.

Ούτε οι παλαιότεροι είχαν ιδανικά.
Ήταν μία αυταπάτη ότι με τη δουλειά και τον κόπο τους και τη θυσία τους θα ζήσουν καλύτερα οι επόμενες γενιές. Αυτό όμως δεν συνέβη.

Ας έχουμε λοιπόν εμείς. Να σεβαστούμε τη μνήμη τους τους κόπους και τις θυσίες τους.

Όχι με δουλειά. Αλλά με αφύπνιση, ανυπακοή και ξεσηκωμό.

[ostrako]

''Τραβαει χρονια αυτη η κολωνια''

Καλως ορισες.Το ''εν μερη προτεκτορατο''απο ευγενεια το ειπες.Εγω ειμαι απολυτος σε αυτο.
Θα θιχτει το γοητρο μας να το παραδεχτουμε ανοιχτα?
Ενα ξερω,για να αντιμετωπισεις το προβλημα, πρωτα το επισημανεις το κατανοεις και μετα το λυνεις.Τα ιδανικα υπαρχουν, απλα αλλαξανε,δυστηχως.