
Όποτε ασχολούμαστε με τον Κώστα Πλεύρη, έχω την αίσθηση ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο ομάδες ανθρώπων. Η πρώτη είναι βέβαια αυτή που τον έχει για θεό, δάσκαλο, πνευματικό πατέρα, και σαν καλά μαθητούδια του που είναι, αντιμετωπίζουν το διαφορετικό με μίσος και με εχθρότητα. Και η δεύτερη ομάδα είναι αυτή που πιστεύει ότι είναι απλά χάσιμο χρόνου να ασχολείσαι με ένα παλαβό ηλικιωμένο ανθρωπάκι, και κακώς του δίνουμε αξία.
Στο παρόν άρθρο ελπίζουμε να γίνει ακόμα πιο κατανοητό, πόσο έξω πέφτουν και οι δύο αυτές ομάδες. Πραγματικά θα ήταν χάσιμο χρόνου να ασχοληθούμε με τις μωρολογίες ενός τρελού, εάν αυτές δεν υιοθετούνταν με ενθουσιασμό από ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, εκπροσώπους του οποίου βλέπουμε τώρα τελευταία να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα, ενίοτε και να επηρεάζουν τις αποφάσεις μιας χρεωκοπημένης κυβέρνησης .
Θα θέλαμε λοιπόν πολύ να δείξουμε στην πρώτη ομάδα, πόσο «σπουδαίος δάσκαλος» είναι ο Πλεύρης, και στη δεύτερη ομάδα, πόσο «ακίνδυνος» είναι.




