ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

[Dhmellhn]

Από το ΠΑΡΟΝ:

Πάλι η Κομισιόν μαίνεται, πάλι ζητά τη λήψη μέτρων. Αυτή είναι η «γεύση» από την «περισπούδαστη» εαρινή έκθεσή της για τις πιθανές εξελίξεις στις οικονομίες των κρατών-μελών και φυσικά και στην ελληνική οικονομία. Δεν θα ασχοληθούμε με τις προβλέψεις της Κομισιόν που μας έρχονται με τόση καθυστέρηση. Μόνον ένα πράγμα θα θέλαμε να επισημάνουμε.

Η έκθεση ακολουθεί πιστά και τυφλά τις αποτυχημένες αντιαναπτυξιακές συνταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και αποπνέει έντονο «άρωμα» ενός αδίστακτου νεοφιλελευθερισμού. Πηγή έμπνευσης το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που συνοψίζεται στο τετράπτυχο «ιδιωτικοποιήσεις - φιλελευθεροποίηση των αγορών - σταθεροποίηση δημοσιονομική - τα βάρη στους ώμους των εργαζομένων». Αυτή είναι η συνταγή οικονομικής πολιτικής που εδώ και πολλά χρόνια συνιστούν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Την ίδια συνταγή έχει υιοθετήσει και η ΕΕ (και φυσικά και η ΟΝΕ), αδιαφορώντας για το γεγονός ότι έχει αποτύχει σε όσες χώρες υποχρεώθηκαν ή θέλησαν να την εφαρμόσουν. Με ελαφρές παραλλαγές, η συνταγή αυτή αποτελεί και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Αν η εαρινή έκθεση της Κομισιόν έχει κάποιαν αξία για τον εργαζόμενο λαό, αυτή είναι οι προειδοποιήσεις-πασχαλινά δώρα του Επιτρόπου Χοακίν Αλμούνια, ο οποίος παρουσιάζοντας την έκθεση προειδοποίησε τις χώρες-μέλη που εμφανίζουν υψηλό δημόσιο χρέος και μεγάλο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ότι οφείλουν να προχωρήσουν στη λήψη διαρθρωτικών μέτρων για τη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας τους. Και τούτο γιατί σε περίπτωση που η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση επιδεινωθεί, οι χώρες αυτές θα υποχρεωθούν να δανείζονται με αρκετά αυξημένο επιτόκιο. Σημειώνουμε ότι χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος και μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών είναι η Ισπανία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία (ο κοινοτικός νότος).

Το δικό μας δημόσιο χρέος την 13/12/2007 είχε διαμορφωθεί στο 94,5% του αναθεωρημένου ΑΕΠ και κατά τη φετινή χρονιά προβλέπεται να φτάσει στο 92,4%. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Ν. Γκαργκάνα, οι ευνοϊκές συνθήκες δανεισμού έχουν παρέλθει και για να φτάσουμε στο επιθυμητό ύψος δημόσιου χρέους (δηλαδή στο 60% του ΑΕΠ) θα χρειαστούν τρεις δεκαετίες! Όσο για το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, αυτό διαμορφώθηκε το 2007 στο υψηλό ποσοστό 16,2% του ΑΕΠ και στο ίδιο ακριβώς ποσοστό προβλέπεται να διαμορφωθεί το 2008 και 2009. Για το πρόβλημα αυτό η Κομισιόν στην εαρινή της έκθεση για την ελληνική οικονομία προβλέπει «επιβράδυνση των εισαγωγών, αλλά και επιδείνωση των εξαγωγών μας, κυρίως εμπορευμάτων, λόγω της συνεχιζόμενης επιδείνωσης της θέσης της Ελλάδας έναντι των κύριων αγορών της στο μέτωπο του κόστους εργασίας». Πάντως, ο τομέας που αναμένεται να παραμείνει ισχυρός και άτρωτος ως πηγή εισροής συναλλάγματος είναι οι εξαγωγές υπηρεσιών, κυρίως λόγω της ναυτιλίας μας.

Με τις διαπιστώσεις αυτές η Κομισιόν επισημαίνει τη φθίνουσα ανταγωνιστικότητα των εξαγώγιμων ελληνικών προϊόντων, την οποία αποδίδει στο τάχα υψηλό κόστος εργασίας, δηλαδή στους υψηλούς μισθούς και ημερομίσθια των ελλήνων εργαζομένων! Η Κομισιόν παραβλέπει ότι στην Ελλάδα η αμοιβή εργασίας είναι σχεδόν η χαμηλότερη στην ΕΕ των 15 και ξεχνάει ότι στη μείωση της ανταγωνιστικότητας όλων των προϊόντων της Ευρωζώνης βασικό ρόλο παίζει το υπερτιμημένο ευρώ. Έχει φτάσει η ισοτιμία του σε ύψος που δεν ανταποκρίνεται στην αγοραστική του δύναμη στην εσωτερική αγορά της Ευρωζώνης. Αυτή η μειωμένη αγοραστική δύναμη του ευρώ είναι που ωθεί σε εργατικές διεκδικήσεις και πιέζει προς τα πάνω το σύνολο του παραγωγικού κόστους. Δεν είναι λοιπόν οι μισθοί και τα ημερομίσθια που βλάπτουν σοβαρά την ανταγωνιστικότητα. Είναι ολόκληρο το κύκλωμα του κόστους παραγωγής, που διαμορφώνεται σε υψηλά επίπεδα λόγω αναντιστοιχίας μεταξύ εξωτερικής αξίας (ισοτιμίας) και αγοραστικής δύναμης του ευρώ. Αλλά έμαθαν οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες, ξένοι και ιθαγενείς, να ρίχνουν όλα τα βάρη στους εργαζομένους. Από τον Αλμούνια μέχρι τον ημέτερο διοικητή της ΤτΕ κ. Γκαργκάνα.

Με βάση τις προβλέψεις αυτές, η Κομισιόν υπενθυμίζει ότι και η Ελλάδα οφείλει ως χώρα με υψηλό δημόσιο χρέος και μεγάλο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να λάβει διαρθρωτικά μέτρα για τη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της. Δεν υποδεικνύει συγκεκριμένα διαρθρωτικά μέτρα, αλλά από το γεγονός ότι την επιδείνωση της εξαγωγικής δραστηριότητας την αποδίδει εξ ολοκλήρου στην αύξηση του κόστους εργασίας συνάγεται εύκολα το συμπέρασμα ότι τα διαρθρωτικά μέτρα πρέπει να στοχεύουν στη μείωση του κόστους εργασίας.

Η κατάληξη είναι εκεί. Όλα τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Πάγωμα των αμοιβών εργασίας ή, στην καλύτερη περίπτωση, αυξήσεις κάτω και από τον «μαγειρεμένο» πληθωρισμό!

Στο σημείο αυτό θα παραθέσουμε και τη σχετική διαπίστωση της έκθεσης της Κομισιόν, πολύ κομψά διατυπωμένη. Αναφέρει λοιπόν η έκθεση: «Οι πιο δύσκολες συνθήκες δανεισμού και οι αρνητικές επιπτώσεις από τις τιμές του πετρελαίου και των τροφίμων στο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών αναμένεται να αντισταθμίσουν τις θετικές εξελίξεις στην απασχόληση, στην πραγματική αύξηση των μισθών, στις φορολογικές ελαφρύνσεις και στην αύξηση των κοινωνικών επιδομάτων».

Με άλλα λόγια, η Κομισιόν προειδοποιεί τους έλληνες εργαζομένους: Μην περιμένετε αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος από τις όποιες αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων, από τις φορολογικές ελαφρύνσεις και από την αύξηση των κοινωνικών επιδομάτων. Όλα θα τα φάνε η αύξηση των επιτοκίων και η ακρίβεια!

Ωμό σάλπισμα λιτότητας και ρεαλιστική διαπίστωση της κατάστασης που βιώνει ο εργαζόμενος λαός. Όμως η έκθεση δεν μας λέει ότι για τη σημερινή κατάσταση ευθύνεται η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή είναι υπεύθυνη για τη μετακύλιση όλου του βάρους στους ώμους των εργαζομένων. Η παραπάνω ομολογία-προειδοποίηση είναι προάγγελος λιτότητας και εξαθλίωσης. Πραγματικό ντοκουμέντο παταγώδους αποτυχίας των νεοφιλελεύθερων μοντέλων που σήμερα κυριαρχούν στις οικονομίες των δυτικών χωρών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε και τις διαπιστώσεις μιας πρόσφατης μελέτης του Kennedy School του Χάρβαρντ (μελετητής ο Ντάνι Ρόντρικ) που έδωσε στη δημοσιότητα το Ερευνητικό Συμβούλιο Κοινωνικών Επιστημών της Νέας Υόρκης, και η οποία αφορά την ανάπτυξη των χωρών της Λατινικής Αμερικής (τα συμπεράσματα της μελέτης αυτής δημοσιεύτηκαν στην «International Herald Tribune», σε άρθρο του William Pfaff). Από τη μελέτη προκύπτει ότι η πολιτική την οποία προωθούν το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και η Ουάσινγκτον, μέσω της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν αφήνει τις χώρες να αναπτυχθούν. Έτσι, όσες χώρες της Νότιας Αμερικής ακολούθησαν τις συνταγές του ΔΝΤ και τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μοντέλα παρέμειναν φτωχές και με καθυστερημένη ανάπτυξη. Αντίθετα, οι χώρες που έχουν απορρίψει τα μοντέλα αυτά (όπως η Αργεντινή, η Χιλή, η Βραζιλία, η Βολιβία, η Βενεζουέλα κ.ά.) και ακολουθούν οικονομική πολιτική προσαρμοσμένη στην εθνική τους πραγματικότητα, δηλαδή στις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας τους, έχουν αναπτυχθεί ταχύτατα. Η προσαρμογή της οικονομικής πολιτικής στις ανάγκες και στην κοινωνική και οικονομική κουλτούρα τής κάθε χώρας οδηγεί γρηγορότερα και ασφαλέστερα στην ανάπτυξη. Οι κονσερβοποιημένες συνταγές οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης έχουν αποτύχει. Να γιατί φούντωσε η αριστερή ιδεολογία στις χώρες της Νότιας Αμερικής!

Αυτές τις συνταγές εφαρμόζουν η ΕΕ και η ΕΚΤ και φυσικά είναι υποχρεωμένα και τα κράτη που έχουν ενταχθεί στις Ενώσεις αυτές να ακολουθούν τις αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες και κονσερβοποιημένες συνταγές, που στηρίζονται στο τετράπτυχο «ιδιωτικοποιήσεις - φιλελευθεροποίηση των αγορών - σταθερότητα δημοσιονομική - τα βάρη στους ώμους στων εργαζομένων». Εν ονόματι της απ’ όλους επιθυμητής δημοσιονομικής και νομισματικής σταθερότητας, την οποία τορπιλίζουν οι ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς, εκποιείται η δημόσια περιουσία όσο όσο και αν αυτό δεν επαρκεί για να ικανοποιηθούν οι εξαιρετικά σκληρές απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου, τότε τα όποια βάρη απομένουν τα φορτώνονται οι εργαζόμενοι. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες οι ιδιαιτερότητες και οι ανάγκες της οικονομίας κάθε κράτους-μέλους αγνοούνται και θυσιάζονται στα άνομα συμφέροντα των αγορών, της αισχροκέρδειας και της κερδοσκοπίας. Αυτή όμως η απλοποιημένη οικονομική πολιτική δεν είναι αναπτυξιακή. Είναι εξαθλιωτική για τη συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία, που τελικά πληρώνει τον «λογαριασμό». Απόδειξη ότι η ασυδοσία των αγορών και ο περιορισμός της ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών, εξαιτίας της ανεπάρκειας των εισοδημάτων, είναι που έφεραν στο κατώφλι της ύφεσης τις δύο ισχυρότερες οικονομίες της Δύσης (των ΗΠΑ και της Ευρωζώνης). Και ακολουθεί το 2009, που προβλέπεται να είναι ακόμη δυσκολότερο.

Η οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού θυσιάζει την ανάπτυξη και εστιάζει όλη την προσοχή της όχι στην ακρίβεια και στον έλεγχο του γενικού επιπέδου τιμών, αλλά στον πληθωρισμό. Έχουμε όμως και τον στασιμοπληθωρισμό, στα όρια του οποίου βρίσκονται η Ευρωζώνη και οι ΗΠΑ. Για φέτος οι προβλέψεις τοποθετούν τον πληθωρισμό της Ευρωζώνης στο 3,2% (έναντι 2,1% το 2007) και την ανάπτυξη στο 1,7% από 2,6% το 2007. Και στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Δεν φταίει ούτε το ευρώ ούτε το δολάριο. Φταίει το αντιαναπτυξιακό νεοφιλελεύθερο οικονομική μοντέλο που ευνοεί την ασύδοτη δράση των αγορών και τη συγκέντρωση του πλούτου στα πορτοφόλια μερικών αδίστακτων αεριτζήδων.

[Divine Sinner]

Στην ουσια ο νεοφιλελευθερισμος εχει κανει δογμα το "ο θανατος σου η ζωη μου".
Ειναι το αποκορυφομα του ατομικισμου. Σκοπος ειναι για τον καθενα να υπερισχυσει ο ιδιος με καθε τρόπο και με κάθε μέσο.
Δεν υπαρχει κοινωνικος σκοπός. τιποτα.
Μιλαει μονο για ανταγωνισμο των ανθρώπων οχι για την συνεργασία των μελών της κοινωνίας.
Ο φιλελευθερισμος δεν δινει δεκαρα για το εθνικο συμφέρων αλλα για το ατομικό ορισμένων ατόμων.
Παντως στην Ελλάδα δεν εχουμε καν νεοφιλελευθερισμο. Εχουμε κατι διαστρεβλωμενο.
Πχ σε ενα φιλελευθερο κράτος τα λιμανια θα πηγαιναν στην κυριότητα διαφορετικων ιδιοκτητών (για να αυξηθει ο ανταγωνισμος) εδω ολα πανε στον ιδιο με αποτέλεσμα να προωθειται απο το κράτος το μονοπώλιο.
Οταν εχουμε μια οικονομια χωρις κρατικο παρεμβατισμο τοτε ποιος ο ρόλος του κράτους;
Ποιος ο λογος να υπαρχεί;
Να ειναι θεατής; να κραταει τα στατιστικα;

[Dhmellhn]

Από το ΠΑΡΟΝ:

Χάρη στη «φιλική» προς τον εργαζόμενο πολιτική της ΕΕ από τώρα και στο εξής μπαίνει στο λεξιλόγιο των εργασιακών σχέσεων ένας νέος όρος, το opt-out, βρετανικής έμπνευσης και παραγωγής της «εργατικής» κυβέρνησης της χώρας αυτής.

Φαίνεται ότι στο στρατόπεδο των ευρωσοσιαλιστών υπάρχουν πολλοί που αγωνίζονται για να περνάνε ευκολότερα οι αντεργατικές θέσεις. Η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη έγινε από τους σοσιαλιστές. Οι δεξιοί απλώς ήσαν οι φανεροί ουραγοί. Ήθελαν την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους και την καταλήστευση των εργαζομένων, αλλά δεν τολμούσαν. Οι σοσιαλιστές τολμάνε. Φυσικά με διάφορα ανταλλάγματα, κυρίως πολιτικά. Τι είναι όμως το opt-out και τι σημαίνει για τον εργαζόμενο; Το opt-out είναι η ρήτρα αυτοεξαίρεσης ενός εργαζομένου από τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας.

Σύμφωνα με τις προτάσεις της Κομισιόν, τις οποίες ενέκρινε το Συμβούλιο των υπουργών Απασχόλησης, το ανώτατο όριο του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας εξακολουθεί να παραμένει το 48ωρο (δηλαδή 9,5 ώρες εργασίας για 5ήμερη εργατική εβδομάδα ή 8 ώρες εργασίας για 6ήμερη εβδομάδα), όμως ο κάθε εργαζόμενος θα έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει διαφορετικό χρόνο ημερήσιας απασχόλησης, κάνοντας χρήση της ρήτρας αυτοεξαίρεσης (opt-out) από το ανώτατο όριο των 48 ωρών εβδομαδιαίας εργασίας. Επομένως, για να εφαρμοστεί η ρήτρα αυτοεξαίρεσης απαιτείται ατομική σύμβαση μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. Για τους εργαζομένους που θα κάνουν χρήση της ρήτρας αυτοεξαίρεσης ο ανώτατος χρόνος εργασίας δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 60 ώρες εβδομαδιαίως (δηλαδή 12 ώρες εργασίας για 5ήμερη εβδομάδα!). Στην περίπτωση που ο ανενεργός χρόνος εργασίας (π.χ. διάλειμμα για μεσημβρινή τροφή) υπολογίζεται σαν κανονικός χρόνος εργασίας, τότε η εβδομαδιαία απασχόληση δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 65 ώρες! Για όσους φυσικά κάνουν χρήση του opt-out.
Για την εφαρμογή του opt-out πρέπει να συντρέχουν τρεις βασικές προϋποθέσεις: α) να υπάρχει (έγγραφη;) συμφωνία του εργαζομένου μέσα στον πρώτο μήνα από την πρόσληψή του στην επιχείρηση, β) η αποχώρηση του εργαζομένου από το καθεστώς opt-out είναι ελεύθερη χωρίς την επιβολή κυρώσεων (έτσι χρυσώνεται το χάπι!) και γ) οι εργοδότες πρέπει να τηρούν ξεχωριστά μητρώα για τους εργαζομένους που έχουν υπαχθεί στο καθεστώς opt-out. Σημειώνουμε ότι οι εισηγήσεις της Κομισιόν και η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Απασχόλησης δεν κάνουν μνεία για την όποια προσαύξηση του μισθού ή του ημερομισθίου για όσους υπαχθούν στο καθεστώς αυτό, ούτε η 12ωρη ημερήσια απασχόληση προβλέπεται να θεωρείται υπερωριακή για τις ώρες εργασίας πέραν των 48 εβδομαδιαίως. Προφανώς αυτά τα «επουσιώδη» θέματα θα αποτελούν αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. Αυτό είναι το πλαίσιο των νέων εργασιακών σχέσεων που θέλει να οικοδομήσει η ΕΕ! Τώρα τον τελικό λόγο τον έχει το Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο θα κληθεί το προσεχές φθινόπωρο να εγκρίνει την απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Απασχόλησης.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για τους εργαζομένους; Εάν τα παραπάνω υιοθετηθούν τελικά χωρίς τροποποιήσεις ή προσθήκες και εκδοθεί σχετική κοινοτική οδηγία, αυτό θα σημαίνει ότι τα κράτη-μέλη θα μπορούν ελεύθερα να υιοθετήσουν το 60ωρο (ή το 65ωρο) της εβδομαδιαίας απασχόλησης με το καθεστώς της ρήτρας αυτοεξαίρεσης. Δεδομένου ότι με το καθεστώς αυτό μειώνεται το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, θα θεωρηθεί για τα κράτη-μέλη που θα το υιοθετήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, η Κομισιόν ελπίζει ότι τελικά όλα τα κράτη-μέλη θα ενσωματώσουν στις νομοθεσίες τους τις ρυθμίσεις της κοινοτικής αυτής οδηγίας. Και όλοι προβλέπουν ότι τα νέα κράτη-μέλη, που προέρχονται από το κομμουνιστικό καθεστώς, θα σπεύσουν να υιοθετήσουν την οδηγία αυτή, καθώς εύκολα καταπίνουν αμέσως κάθε «καραμέλα» που προσφέρει η ελεύθερη αγορά. Έτσι ελπίζουν ότι το 48ωρο γρήγορα θα αποτελέσει και επίσημα πλέον παρελθόν. Φυσικά οι εργαζομένοι θα μπορούν ελεύθερα να γιορτάζουν την εργατική Πρωτομαγιά. Και ίσως καθιερωθεί και η παγκόσμια «ημέρα του εργάτη opt-out». Έτσι για να εκφράζεται η ευγνωμοσύνη της εργοδοσίας στα θύματά της! Και η ουσιωδέστερη ίσως ρύθμιση είναι ότι ο χρόνος απασχόλησης, που αποτελεί βασική ρύθμιση του Εργατικού Δικαίου, με πλήθος παρενέργειες, παύει πλέον να ρυθμίζεται με νόμο του κράτους και η σχετική αρμοδιότητα μετακυλίεται πλέον στις «αγαθοποιές» δυνάμεις της αγοράς!
Ίσως η πλέον αρνητική πλευρά των νέων ρυθμίσεων θα είναι η ραγδαία αύξηση της ανεργίας, κυρίως στις μεγάλες ηλικίες των εργαζομένων, εκείνων που βρίσκονται στον «προθάλαμο» της συνταξιοδότησης. Ποιος εργαζόμενος ηλικίας 50 ετών και άνω, που κουβαλάει ενδεχομένως και ορισμένα προβλήματα υγείας, είναι δυνατόν να αντέξει σε 12ωρη συνεχή εργασία; Οι σωματικές του δυνάμεις δεν τον βοηθούν. Οι εργοδότες θα επιδιώξουν την πρόσληψη εργατοτεχνικού και υπαλληλικού προσωπικού πρόθυμου να υπαχθεί στο καθεστώς opt-out και το ίδιο θα γίνει και με το προσωπικό που υπηρετεί. Προσωπικά έχω τη γνώμη ότι όποιος εργαζόμενος αρνείται να υπαχθεί στη ρήτρα αυτοεξαίρεσης (από το 48ωρο) δύσκολα θα βρίσκει δουλειά και ακόμη δυσκολότερα θα διατηρείται στη δουλειά του. Η αύξηση λοιπόν της ανεργίας θα είναι γεγονός κατά την άποψή μας. Στον Καιάδα λοιπόν όσοι εργαζόμενοι δεν δέχονται το καθεστώς opt-out. Άλλωστε η υψηλή ανεργία είναι που καθιερώνει όλες τις αντιεργατικές ρυθμίσεις που σοφίζονται οι σκοτεινοί εγκέφαλοι του καπιταλισμού.
Οι υπουργοί Απασχόλησης συμφώνησαν και σε κάτι άλλο. Να υιοθετηθεί από την εργατική νομοθεσία των κρατών-μελών ο θεσμός της προσωρινής απασχόλησης, με ίση μεταχείριση των εργαζομένων κανονικής και προσωρινής απασχόλησης. Η ίση μεταχείριση θα αφορά το ημερομίσθιο, τους όρους αμοιβής, τα επιδόματα μητρότητας, τις πάσης φύσεως αποζημιώσεις και την παροχή ίσων ευκαιριών στις συλλογικές διευκολύνσεις (π.χ. φύλαξη παιδιών, διευκολύνσεις μετακίνησης κ.λπ.). Μετά την part time απασχόληση μερικών ωρών θα έχουμε στο μέλλον και την προσωρινή απασχόληση. Ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης. Η σχετική κοινοτική οδηγία (αν τελικά εγκριθούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις) θα δίνει τη δυνατότητα σύναψης συλλογικών συμβάσεων για την προσωρινή απασχόληση και σε εθνικό επίπεδο. Έτσι όμως η ανεργία θα ανεβοκατεβαίνει σαν ασανσέρ, ανάλογα με τις εποχιακές ανάγκες των επιχειρήσεων. Ο εργαζόμενος καθίσταται πλέον res - πράγμα, που τον χρησιμοποιούμε όποτε και όσο μας εξυπηρετεί, δηλαδή η διάρκεια της αμοιβής του είναι αόριστη και εντελώς ακαθόριστη. Μια ανήθικη και συνεπώς κοινωνικά απαράδεκτη περιθωριοποίηση ενός σημαντικού τμήματος του κοινωνικού συνόλου. Πού είναι το τάχα κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απασχόληση; Πού είναι οι πολιτικές στήριξης του εισοδήματος των ευπαθών κοινωνικών τάξεων; Πού είναι ο σεβασμός στην προσωπικότητα του εργαζομένου; Τώρα η ΕΕ καλεί τους εργαζομένους να θυσιαστούν για να διασωθεί ο κλονιζόμενος οικονομικός νεοφιλελευθερισμός. Αυτή είναι η ΕΕ. Δοξάστε την. Ο χρόνος εργασίας υπήρξε ανέκαθεν αντικείμενο σφοδρής αντιπαλότητας μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων. Πολλοί αγώνες, πολλές θυσίες με τους εργαζομένους να διεκδικούν την τριχοτόμηση του 24ωρου, με οκτώ ώρες δουλειά. Η ΕΕ στυλοβάτης και τυφλό όργανο του μεγάλου κεφαλαίου αρκετές φορές στο παρελθόν αποπειράθηκε να σπάσει το 8ωρο και να απελευθερώσει τη διάρκεια του χρόνου εργασίας. Πότε με την προσπάθεια έγκρισης της περίφημης Οδηγίας Μπολκενστάιν και πότε με την απόπειρα τροποποίησης της Οδηγίας 2003 του 1988 για τον χρόνο εργασίας. Οι προσπάθειες αυτές απέτυχαν και οι υφιστάμενες εργασιακές σχέσεις άντεξαν, καθώς Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα (2005) τις πολέμησαν σκληρά.
Τώρα το μέτωπο αντίστασης στα κελεύσματα του μεγάλου κεφαλαίου έχει σοβαρά εξασθενίσει. Η υπουργός Απασχόλησης κ. Πετραλιά έδωσε μόνη τη μάχη και τελικά αναγκάστηκε προς τιμήν της να αποχωρήσει από το Συμβούλιο των υπουργών Απασχόλησης. Αυτή έκανε το καθήκον της όπως το είχε κάνει και με το παραπάνω και ο προκάτοχός της στο υπουργείο Σάββας Τσιτουρίδης. Τώρα το βάρος πέφτει στην κυβέρνηση, που θα πρέπει να απορρίψει τις προτάσεις της Κομισιόν στην περίπτωση που αυτές τελικά εγκριθούν και από το Ευρωκοινοβούλιο. Πάντως η κ. Πετραλιά προκάλεσε την οργή των εν Ελλάδι διαβιούντων Βρυξελλανθρώπων, τυφλών πολιτικά και επομένως και νοητικά.
Σε μια εποχή όπου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης με την ξέφρενη κούρσα της ακρίβειας και τη σημαντική άνοδο του πληθωρισμού, με το ευρώ να εξασθενίζει σε αγοραστική δύναμη και η φτώχεια να χτυπάει την πόρτα του μικρομεσαίου εισοδήματος νοικοκυριών, έρχεται η ΕΕ να ταράξει τις εργασιακές σχέσεις και να προκαλέσει ανασφάλεια στους εργαζομένους και να τους υποχρεώσει σε 12ωρη ημερήσια εργασία! Όπισθεν ολοταχώς. Η κυρία Πετραλιά χαρακτήρισε αδόκιμο το πολιτικό μήνυμα που αποστέλλει η ΕΕ στους εργαζομένους. Δεν είναι απλώς αδόκιμο. Είναι απάνθρωπο και πιστεύω ότι γρήγορα θα αναγκαστεί η ΕΕ να αποσύρει τις εισηγήσεις της, γιατί τυχόν έγκριση και εφαρμογή τους θα μας φέρει στην εποχή του σκοτεινού εργατικού μεσαίωνα, του 17ου και 18ου αιώνα.
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι να μετρήσουν τους πραγματικούς φίλους τους και η συνδικαλιστική τους ηγεσία, μακριά από κομματικές επιρροές, να διακηρύξει ότι η εργατική τάξη βρίσκεται υπό διωγμό. Να γιατί σε όποια χώρα έγινε δημοψήφισμα για την ευρωσυνθήκη αυτή μαυρίστηκε. Οι εργαζόμενοι κατάλαβαν τον σκοτεινό ρόλο της ΕΕ και θα την καταδικάσουν σε πολιτική παρακμή, αφού μόνη της διάλεξε την ηθική παρακμή της!

[Fountikos_Xasistas]

Και από μόνοι τους, τα ίδια και χειρότερα θα έκαναν :evil:
Η ΕΕ τους δίνει μια πρόφαση για να βάζουν να σκύβουμε.

[Dhmellhn]

Ακόμη μία ανάλυση του Θεοδώρου Δίζελου στο ΠΑΡΟΝ:

Το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο της ελεύθερης αγοράς καταρρέει πλέον, αφού κατάφερε επί 30 ολόκληρα χρόνια, με απατηλές υποσχέσεις και ένα πλήθος εξίσου απατηλών προσδοκιών, να προσφέρει στους λαούς την τέρψη της ανέξοδης υπερκατανάλωσης αγαθών και υπηρεσιών και να εξασφαλίσει την ανοχή όλων μας.

Καταρρέει τώρα κάτω από το βάρος που δημιούργησαν οι απάτες και οι απατηλές υποσχέσεις. Βέβαια είναι γεγονός ότι όλα τα συστήματα και οι θεωρίες που τα στηρίζουν υπόσχονται πολλά και θελκτικά για τους λαούς, με σκοπό την άγρα οπαδών και υπερασπιστών. Όμως ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση στον κοινωνικό και οικονομικό τομέα έχουν υπερβεί κάθε όριο απατηλών υποσχέσεων, καθώς βρισκόμαστε σε μια εποχή που έχει καταργήσει τα όρια και τα σύνορα. Σήμερα δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ εντιμότητας και απάτης, μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, μεταξύ πραγματικότητας και εικονικότητας, μεταξύ μόχθου και αρπαχτής. Και την κατάργηση των ορίων και των συνόρων την παρέλαβε ο νεοφιλελευθερισμός και πέτυχε να την καταστήσει γενικευμένη πρακτική στις χώρες όπου έχει επικρατήσει. Ας δούμε λοιπόν μερικές από τις απάτες του νεοφιλελεύθερου οικονομικού (και κοινωνικού) μοντέλου.

Το βασικό υπόστρωμα και η αμετακίνητη επιδίωξη του νεοφιλελευθερισμού ήταν (και είναι) τα «πλεονεκτήματα» της ανοιχτής, ελεύθερης και συνεπώς ασύδοτης αγοράς. Υποσχέθηκε ότι προκαλεί αύξηση του πλούτου, μείωση των τιμών αγαθών και υπηρεσιών, αύξηση της κατανάλωσης και γενικά ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των λαών. Και τώρα που καλούνται οι λαοί να «πληρώσουν τον λογαριασμό» τι βλέπουμε; Αύξηση του πλούτου μόνο για το μεγάλο κεφάλαιο που γιγαντώθηκε, αύξηση των τιμών και αύξηση της φτώχειας. Μας έλεγαν ότι η αύξηση του πλούτου θα βοηθήσει τάχα το κράτος στην αναδιανεμητική του πλούτου διαδικασία, με αποτέλεσμα την ισόρροπη πρόοδο όλων των πολιτών. Τι βλέπουμε τώρα; Τον πλούτο να συσσωρεύεται στα θησαυροφυλάκια λίγων μεγιστάνων και με διαδικασίες διαβλητές, αφού προηγουμένως κατάφεραν να εξαρθρώσουν τους μηχανισμούς αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου. Βασικοί μηχανισμοί αναδιανομής του πλούτου είναι η φορολογία και οι κοινωνικές δαπάνες του κράτους. Στον τομέα της φορολογίας η κατάργηση και η μείωση των δασμών επέφεραν όχι τη μείωση των τιμών των αγαθών, αλλά τον περιορισμό των εσόδων του κράτους. Το φορολογικό βάρος των επιχειρήσεων στην άμεση φορολογία μειώθηκε με το πρόσχημα της αύξησης των επενδύσεων, ενώ παράλληλα αυξάνονται τα φορολογικά βάρη των μισθωτών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Δηλαδή ένα μεγάλο τμήμα του υπό αναδιανομή εισοδήματος (πλούτου) έφυγε με διάφορες «μηχανές» από τα χέρια του κράτους και πέρασε στις τσέπες του μεγάλου κεφαλαίου. Τα κράτη έγιναν φτωχά και υπερχρεωμένα, παντελώς ανίκανα να ασκήσουν αναδιανεμητική του πλούτου πολιτική μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Και αναγκάστηκαν από τους νεοφιλελεύθερους επιχειρηματίες να περιορίσουν (ή και να καταργήσουν) τις δαπάνες για κοινωνική πρόνοια. Πού είναι λοιπόν η αναδιανομή του πλούτου; Απλώς στήθηκε ο φορολογικός μηχανισμός αύξησης της κερδοφορίας των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, που οδήγησε στον γιγαντισμό τους.

Μας έλεγαν ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί, που παρείχαν φτηνά προϊόντα και υπηρεσίες στους πολίτες, πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν γιατί επιβαρύνουν υπερβολικά τους φορολογούμενους πολίτες. Τώρα είναι που οι πολίτες επιβαρύνονται πολύ επαχθέστερα με την τιμολογιακή πολιτική που ασκούν οι ιδιωτικοποιημένες πλέον ΔΕΚΟ. Βέβαια δεν υπήρχε συνετή διαχείριση στις ΔΕΚΟ με τις άσχετες και έντονα πολιτικοποιημένες διοικήσεις τους, αλλά οι αδυναμίες τους αυτές θα μπορούσαν να υπερπηδηθούν, αν υπήρχε η σχετική πολιτική βούληση και τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη ιδιωτικοποίησής τους. Όμως οι νεοφιλελεύθεροι βρήκαν ευκαιρία να πραγματοποιήσουν κερδοφόρες επενδύσεις σε μεγάλες κρατικές ΔΕΚΟ, που ποτέ δεν θα μπορούσαν ούτε καν να… ονειρευτούν. Ποιος επενδυτής, όσο ισχυρής οικονομικής επιφάνειας και αν είναι, θα μπορούσε να φτιάξει και να λειτουργήσει μια ΔΕΗ ή έναν ΟΤΕ με τα δίκτυα παραγωγής και διανομής; Οι επενδυτές με την υψηλή κερδοφορία έπρεπε να βρουν ευκαιρίες επένδυσης των άφθονων κερδών τους. Και επέδραμαν στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων, των τραπεζών και της δικής μας αδιαφορίας! Οι κυβερνήσεις προβάλλουν σαν δικαιολογία το υψηλό δημόσιο χρέος που τους δημιούργησε ο νεοφιλελευθερισμός και τα τάχα οφέλη από την κατάργηση των μονοπωλίων του κράτους και από την ισχυροποίηση του ανταγωνισμού και οι τράπεζες μείωσαν τα επιτόκια χορηγήσεων (πολιτική φθηνού χρήματος), για να έχουν στη διάθεσή τους οι επενδυτές-αγοραστές των ΔΕΚΟ την αναγκαία ρευστότητα. Ήρθε και η ΕΕ, η οποία επέβαλε την κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων για να μη νοθεύεται ο υγιής ανταγωνισμός! Όμως διευκόλυναν (οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες και η ΕΕ) τις εξαγορές, τις συγχωνεύσεις και τις συνενώσεις των επιχειρήσεων, με το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού τους, και καταλήξαμε σε μονοπωλιακή και ολιγοπωλιακή δόμηση της αγοράς, σε νόθευση του υγιούς ανταγωνισμού και στον γιγαντισμό των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Τα ιδιωτικά μονοπώλια δεν τους πείραζαν, τα κρατικά μονοπώλια τους μάραναν. Αν υπήρχαν μη διαπλεκόμενες κυβερνήσεις, θα έπρεπε να αρνηθούν τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και να καλέσουν τους επενδυτές να φτιάξουν εξαρχής έναν ΟΤΕ ή μια ΔΕΗ αν τολμούσαν. Αλλά οι κυβερνήσεις ήσαν λογοδοσμένες με τον νεοφιλελευθερισμό, την παγκοσμιοποίηση και τις απάτες τους!

Μας έλεγαν οι οπαδοί του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου ότι με τον μηχανισμό της αυτορρύθμισης της αγοράς και του υγιούς ανταγωνισμού θα προέκυπταν οφέλη για τους καταναλωτές, σε επίπεδο τιμών και ποιότητας των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών. Όμως οι μηχανισμοί αυτορρύθμισης και ανταγωνισμού προϋποθέτουν την ανοιχτή δόμηση της αγοράς μακριά από μονοπωλιακές και ολιγοπωλιακές καταστάσεις και μακριά από την ύπαρξη επιχειρήσεων με δεσπόζουσα θέση και απόκρυφες συμφωνίες και ευθυγραμμισμένες πρακτικές μεταξύ των επιχειρήσεων. Αυτές τις προϋποθέσεις τις κατήργησε ο νεοφιλελευθερισμός, ενώ μας εξαπατούσε ότι τάχα τις επιδιώκει και τις στηρίζει. Έτσι φτάσαμε στην ακρίβεια, στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία, στην ανεμπόδιστη αισχροκέρδεια και στην υποβάθμιση της ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών. Η ελεύθερη αγορά έγινε ασύδοτη και αρπακτική για τους καταναλωτές. Η τάχα βαρύτητα στην κατανάλωση και στην ανύψωση του βιοτικού επιπέδου του λαού δεν ήσαν παρά απατηλές παραπλανητικές υποσχέσεις. Για τους νεοφιλελευθέρους, βαρύτητα είχε το κέρδος για τις επιχειρήσεις και μόνο, έστω κι αν αυτό επιτυγχανόταν με ανήθικες πρακτικές! Η οικονομία της ελεύθερης αγοράς όπου εφαρμόστηκε, χρεοκόπησε και οδήγησε και στη χρεοκοπία και την οικονομία. Η σημερινή κρίση οφείλεται κατά μεγάλο ποσοστό στην ασύδοτη χρηματοπιστωτική αγορά της παγκοσμιοποιημένης Δύσης.

Υποσχέθηκε, αγωνίστηκε και πέτυχε ο νεοφιλελευθερισμός την ελευθερία του διεθνούς εμπορίου, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και συναλλάγματος και την ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων. Αυτές οι οικονομικές ελευθερίες που έγιναν δημοφιλείς στους λαούς γιατί παρουσιάστηκαν σαν θεσμικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος των ασθενών οικονομιών και των πολιτών, δεν ήσαν παρά οι δούρειοι ίπποι για την καθυπόταξη των αγορών των μικρών χωρών στο πολυεθνικό κεφάλαιο και στις γιγαντιαίες επιχειρήσεις. Τα προστατευτικά τείχη της εγχώριας παραγωγής έπεσαν και οι αγορές παραδόθηκαν στην ασυδοσία του νεοφιλελευθερισμού. Και οι λαοί καταδικάστηκαν στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Και για να αποφύγουν την υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου κατέφυγαν στον υπερδανεισμό και στην υποδούλωση στο τραπεζικό σύστημα. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και συναλλάγματος παρουσίασε τεράστια διακρατική κινητικότητα, προξένησε έντονες διακυμάνσεις τιμών των μετοχών στα χρηματιστήρια κυρίως των αναπτυσσόμενων χωρών, έπληξε ασθενείς οικονομίες (ασιατική κρίση) με την αστάθεια των ισοτιμιών των νομισμάτων τους και προσέφερε αρπακτικά κέρδη σε ορισμένους διακινητές κεφαλαίων, χωρίς να βοηθήσει καθόλου τις οικονομίες (και τους λαούς) των χωρών στις οποίες πραγματοποίησε «επενδύσεις». Την πραγματική, παραγωγική οικονομία την έπληξε, ενώ γιγάντωσε την παρασιτική οικονομία της κομπίνας και της αρπαγής. Το κέρδος δεν στηρίζεται πλέον στην παραγωγή, αλλά στην αρπαγή. Και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο μπορεί κάλλιστα να ονομαστεί «οικονομία των αρπακτικών». Συν τοις άλλοις προκαλεί και ηθική κατάπτωση. Κέρδη ηθικής παρακμής!

Σε θεωρητικό επίπεδο πολλοί θαυμαστές ή πληρωμένοι υποστηρικτές παρουσιάζουν τον νεοφιλελευθερισμό σαν ένα ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού. Είναι όμως έτσι; Αν ένα οικονομικό μοντέλο δεν έχει «υλικό αντίκρισμα», όπως έλεγε και ο Μαρξ, δεν εξασφαλίζει μακροβιότητα. Γρήγορα εγκαταλείπεται. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει υλικό αντίκρισμα. Η οικονομία της αγοράς εξαπατά τους λαούς με την υπερκατανάλωση (αμερικανικός τρόπος ζωής) και γίνεται δημοφιλής στην αρχική της εμφάνιση, όμως τα αποτελέσματά της σε βάθος χρόνου είναι καταστροφικά. Προκαλεί υπερχρέωση του κράτους, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και των χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος νοικοκυριών. Μόνο για τις μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχει υλικό αντίκρισμα, η υπερκερδοφορία. Όταν όμως η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία γονατίσει, εξαφανίζεται και η υπερκερδοφορία και το τραπεζικό σύστημα κάμπτεται και χρειάζεται «ενέσεις ρευστότητας» για να μην οδηγηθεί στην κατάρρευση, παρασύροντας ολόκληρη την οικονομία. Πού είναι λοιπόν το υλικό αντίκρισμα; Αυτό είναι το «ανώτερο στάδιο» του καπιταλιστικού συστήματος; Κρίμα στη σοφία των «σοφών»!

[alexandros]

Παραθέτω το άρθρο του Μ. Μανωλεδάκη από τον Ελεύθερο Τύπο για το τι είναι ο φιλελευθερισμός.
Φιλελευθερισμός: αλήθειες και ψέματα
Κυριακή, 03.08.08

Του Εμμανουήλ Μανωλεδάκη, Αντιπροέδρου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βρυξέλλες

Η αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο δόθηκε από την εμφάνιση στον Ελεύθερο Τύπο της 16ης Ιουλίου 2008 του άρθρου του κ. Μελετόπουλου με τίτλο «Οικονομικός φιλελευθερισμός και κοινωνικό κράτος», το οποίο στη συνέχεια αναδημοσιεύθηκε και στον δικτυακό τόπο της «Προοδευτικής πολιτικής».

Το άρθρο αυτό ξεκινά με τη σωστή διαπίστωση ότι «όπως όλες οι ιδεολογικού χαρακτήρα συζητήσεις στη χώρα μας, έτσι και η συζήτηση περί του βέλτιστου οικονομικού συστήματος χαρακτηρίζεται από υπερβολές, αγκυλώσεις, στερεότυπα και διαστρέβλωση των εννοιών.»

Δυστυχώς, όμως, η συνέχεια του άρθρου επιβεβαιώνει τον κανόνα αυτό και ο συγγραφέας του υποκύπτει στις υπερβολές, στις αγκυλώσεις, στα στερεότυπα και τη διαστρέβλωση των εννοιών που ο ίδιος θέλησε να αποφύγει. Υποκύπτει δηλαδή στα στερεότυπα που κυριάρχησαν τις τελευταίες δεκαετίες και που θέλουν το φιλελευθερισμό και τους Ελληνες εκπροσώπους του να διακατέχονται από (α) αδιαφορία για το εθνικό συμφέρον (β) εξιδανίκευση της αγοράς ως ενός τέλεια αυτορυθμιζόμενου συστήματος και (γ) μία ολοκληρωτική απόρριψη της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κατά τη γνώμη του υπογράφοντος είναι αντιδεοντολογικό και απαράδεκτο να αποδίδονται διαστρεβλωμένες –και κάποιες φορές αντεστραμμένες στο αντίθετό τους- οι θέσεις που κατά καιρούς διατύπωσαν οι Ελληνες φιλελεύθεροι για να «αποδειχθούν» εύκολα στη συνέχεια οι διαβολικές τους επιδιώξεις. Όμως, η δαιμονοποίηση αυτή δεν προάγει το διάλογο, ακυρώνει αναγκαίες πολιτικές συγκλίσεις και συνεργασίες που έχει ανάγκη ο τόπος και δεν βοηθά στην ανανέωση του πολιτικού σκηνικού.

Φιλελευθερισμός και εθνικό συμφέρον

Για τους φιλελεύθερους το κράτος-έθνος αποτελεί αναχρονισμό, στο βαθμό που δεν αναγνωρίζει το διαφορετικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό κάποιων πολιτών του, που επιβάλλει περιορισμούς προς όφελος μιας θρησκείας ή γλώσσας, που ορθώνει κάθε είδους προστατευτικά τείχη για να μην αλωθούν τα εθνικά μονοπώλια από «ξένους», που καλλιεργεί συγκεκριμένους εθνικούς μύθους. Αυτό το κράτος-έθνος που βασιζόταν στην ιδεοληψία της φυλετικής, θρησκευτικής και γλωσσικής ομοιογένειας και καθαρότητας ευθύνεται για τις εθνοκαθάρσεις του 20ού αιώνα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Γιουγκοσλαβίας. Για αυτόν τον τύπο εθνικού κράτους οι Ελληνες φιλελεύθεροι, πράγματι, αισθάνονται αποστροφή. Αυτή η αποστροφή για το συγκεκριμένο τύπο κράτους-έθνους ερμηνεύεται από τους διαστρεβλωτές τού φιλελευθερισμού σαν αδιαφορία των Ελλήνων φιλελευθέρων για το εθνικό συμφέρον. Είναι όμως έτσι ή έτσι βολεύει τους πολέμιούς του;

Για τους φιλελεύθερους συλλογικές έννοιες όπως το «Εθνος» δεν δικαιολογούν δικαιώματα περισσότερα και πέραν αυτών που έχει το κάθε μέλος του συγκεκριμένου «Εθνους» ξεχωριστά. Η προσέγγιση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα νέο εθνισμό, που τοποθετείται στον αντίποδα του εθνικισμού και που αποτελεί το μόνο πλαίσιο που εγγυάται την πλήρη εφαρμογή των ατομικών δικαιωμάτων στις σύγχρονες πολυεθνικές, πολυφυλετικές κοινωνίες. Ο νέος εθνισμός αποτελεί και τη μόνη ρεαλιστική λύση στην αλλαγή της πληθυσμιακής συγκρότησης των κοινωνιών δίνοντας στους κάθε λογής εθνικά αυτοπροσδιοριζόμενους πολίτες να αντιλαμβάνονται την ένταξή τους στο «Εθνος» όχι σε κάποια κοινή καταγωγή, θρησκεία, ράτσα ή παράδοση, αλλά σαν συμπερίληψή τους σε ένα σύστημα κανόνων που προστατεύει τα ατομικά τους δικαιώματα και ελευθερίες. Δείγμα αυτού του νέου εθνισμού αποτελούν δυτικά κράτη-«Εθνη» όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία στα οποία η «εθνική» συνείδηση παραπέμπει σε ένα κοινό αίσθημα αποδοχής συγκεκριμένων αξιών και κανόνων που υπαγορεύει το Σύνταγμα και οι νόμοι και που προστατεύουν το δικαίωμα του καθένα να αισθάνεται π.χ. Ελληνοαμερικανός και να παρελαύνει, ενώπιον επισήμων του ελληνικού κράτους, κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης την 25η Μαρτίου κάθε χρόνου.

Αυτού του τύπου το εθνικό συμφέρον υπερασπίστηκαν στους παγκόσμιους πολέμους που συμμετείχαν, για παράδειγμα, οι Αμερικανοί στρατιώτες, δηλαδή από κοινού Ελληνες, Ινδιάνοι, Αφροαμερικανοί, Ιρλανδοί, ισπανόφωνοι, Ιταλοί και άλλοι, που πέραν της κοινής στρατιωτικής στολής που φορούσαν ήξεραν ότι πολεμούσαν κατά ενός ολοκληρωτισμού που αν επικρατούσε θα τους καταργούσε, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ελεύθερα όπως επιθυμούν, να τηρούν ελεύθερα τις παραδόσεις τους και να ευημερούν στο πλαίσιο ενός συστήματος που δίνει αδιάκριτα σε όλους ίσες ευκαιρίες και εγγυάται την ισότητα απέναντι στο Νόμο. Αυτή είναι για τους φιλελεύθερους η σύγχρονη έννοια του εθνικού συμφέροντος και για αυτό το εθνικό συμφέρον προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα περιφρούρησής του.

Το εθνικό συμφέρον, για τους φιλελεύθερους, εμπεριέχει την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μέσω αποτελεσματικής αμυντικής θωράκισής της, δεδομένου ότι η προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας αποτελεί ταυτόχρονα προάσπιση των ατομικών ιδιοκτησιών και του γεωγραφικού χώρου στον οποίο έχουν εφαρμογή τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών της. Οι Ελληνες φιλελεύθεροι προτείνουν σύγχρονο και αποτελεσματικό στρατό για την προστασία της χώρας από πιθανούς εξωτερικούς εχθρούς που θα επιδίωκαν τη βίαιη προσάρτηση εδαφών της χώρας, σε αντίθεση με όσους αποδεικνύουν μια παρωχημένη και επικίνδυνη για την ασφάλεια της χώρας προσκόλληση σε αμυντικές δομές που εξυπηρετούν πόλεμο χαρακωμάτων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και όχι σύγχρονες αμυντικές ανάγκες. Για το λόγο αυτό οι Ελληνες φιλελεύθεροι προτείνουν την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και τη σταδιακή μετατροπή του στρατού σε επαγγελματικό, αντιλαμβανόμενοι –μόνοι στην Ελλάδα- ότι μόνο υψηλού επιπέδου επαγγελματίες μπορούν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία την τεχνολογική πολυπλοκότητα των σύγχρονων οπλικών συστημάτων με τα οποία διεξάγονται οι σύγχρονοι πόλεμοι.

Οι Ελληνες φιλελεύθεροι θεωρούν ότι το εθνικό συμφέρον δεν περιορίζεται μόνο στην προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, αλλά συμπεριλαμβάνει, προϋποθέτει και εξυπηρετείται από την ύπαρξη μιας ισχυρής οικονομίας, κοινωνικής συνοχής, ενός εμπεδωμένου κράτους δικαίου και τη συμμετοχή της χώρας στους δυτικούς θεσμούς (Ευρωπαϊκή Ενωση, Συμβούλιο της Ευρώπης, ΝΑΤΟ).

Οι κατηγορίες περί των «αδιάφορων για το εθνικό συμφέρον» φιλελευθέρων παραγνωρίζουν ότι στις φιλελεύθερες ιδέες και τους φορείς τους οφείλει το νεοελληνικό κράτος την ύπαρξή του και τα φιλελεύθερα συντάγματα των πρώτων εθνοσυνελεύσεων. Οι κατηγορίες αυτές όταν απευθύνονται στους σημερινούς Ελληνες φιλελεύθερους κρύβουν το μείζον πρόβλημα του καιρού μας, δηλαδή την επιδείνωση όλων των παραγόντων που συνιστούν το εθνικό συμφέρον εξαιτίας καταστροφικών πολιτικών των κυβερνήσεων των τελευταίων τριάντα ετών. Οι κατηγορίες κατά των φιλελεύθερων ως «αδιάφορων για το εθνικό συμφέρον» συσκοτίζουν το ρόλο αυτών που αποδεδειγμένα έβλαψαν το εθνικό συμφέρον, επικαλούμενοι συνήθως την εξυπηρέτησή του και οι οποίοι ευθύνονται για τη διάλυση της οικονομίας, τη μετατροπή της κοινωνίας σε αρένα διαμάχης παρασιτικών ομάδων, την αντικατάσταση της ισχύος του νόμου από το «δίκιο» του ισχυροτέρου και την υποβάθμιση του ρόλου της χώρας σε, απομακρυσμένη από τη Δύση, βαλκανική επαρχία. Σε αυτόν τον κατήφορο της Ελλάδας, οι φιλελεύθεροι, παλιοί και νέοι, ήταν οι μόνοι που με συνέπεια αντέδρασαν και συνεχίζουν να αντιδρούν, πληρώνοντας βαρύτατο πολιτικό κόστος.

Φιλελευθερισμός και παντοκρατορία της αγοράς
Για τους φιλελευθέρους –και όχι τους πολέμιούς τους- φιλελευθερισμός και παντοκρατορία της αγοράς (laissez-faire) δεν συμπίπτουν. Ο Χάγιεκ (The constitution of liberty, σελ. 381) σε σχετική του αναφορά επισημαίνει:
«Με άλλες λέξεις ενώ το laissez-faire θεωρεί ότι η αγορά είναι ένας τέλειος θεσμός (με τον ίδιο τρόπο που ο κομμουνισμός θεωρεί ότι το κράτος είναι ένας τέλειος θεσμός), ο φιλελευθερισμός θεωρεί ότι τέλειοι θεσμοί δεν υπάρχουν. Αποτυχίες της αγοράς (συγκεκριμένες και γνωστές) υπάρχουν και δικαιολογούν την κρατική παρέμβαση. Ομως η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να είναι η ελάχιστα αναγκαία, όχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά.»
Σχεδόν 200 χρόνια νωρίτερα ο Adam Smith είχε ήδη επισημάνει στον «Πλούτο των Εθνών» ότι «Επιχειρηματίες του ίδιου κλάδου σπανίως συναντώνται, ακόμα και για διασκέδαση, αλλά όταν το κάνουν, πάντοτε η συζήτηση καταλήγει σε μια συνωμοσία κατά του κοινού ή σε ένα σχέδιο αύξησης των τιμών».

H Φιλελεύθερη Συμμαχία στο πρόγραμμά της όχι μόνο αναγνωρίζει τις ατέλειες της αγοράς αλλά είναι και ο μόνος πολιτικός φορέας που προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Για παράδειγμα, προτείνει τη συνταγματική κατοχύρωση της ενίσχυσης του ανταγωνισμού και της λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς και προτείνει μέτρα που αναβαθμίζουν την κρατική εποπτεία σε θέματα ανταγωνισμού, με αναβάθμιση και διεύρυνση της εποπτείας της Επιτροπής Ανταγωνισμού, της ΕΕΤΤ και της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας για την εξασφάλιση υγιούς ανταγωνισμού στην οικονομία, στις τηλεπικοινωνίες και την ενέργεια.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία οι ατέλειες της αγοράς συνήθως συνιστούν παραβίαση νόμων, την τήρηση των οποίων αδυνατεί να επιβλέψει το σημερινό ελληνικό κράτος και να εκδικάσει η ελληνική Δικαιοσύνη. Βασικό πρόβλημα αποτελεί η πολυνομία που δημιουργεί ένα ασαφές κανονιστικό πλαίσιο που εμποδίζει τη δράση των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους και το οποίο επιτρέπει στους παρανομούντες να κερδίζουν τις υποθέσεις, μέσω προσφυγών σε μια ανεπαρκή και εξαρτημένη από την εκτελεστική εξουσία Δικαιοσύνη. H Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι, και στον τομέα αυτό, ο μόνος πολιτικός φορέας που προτείνει μέτρα τα οποία αναβαθμίζουν τη δυνατότητα της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας ώστε να εκπληρώσουν αποτελεσματικά το ρόλο τους, όπως:
• κατάργηση της πολυνομίας με επαναξιολόγηση όλων των νομοθετημάτων που βρίσκονται σε ισχύ μέχρι σήμερα, κατάργηση των αλληλοσυγκρουόμενων νομοθετικών ρυθμίσεων όπως και όσων αντιβαίνουν το Κοινοτικό Δίκαιο, το Διεθνές Δίκαιο και το ελληνικό Σύνταγμα και αντικατάστασή τους από νέες διατάξεις κατάλληλα κωδικοποιημένες και εκσυγχρονισμένες.
• πλήρη αυτονόμηση της Δικαιοσύνης από παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας και εξαρτήσεις από αυτήν, μέσω της εκλογής της ηγεσίας της από ειδική πλειοψηφία της Βουλής, τη δημιουργία δικαστικής αστυνομίας και την οικονομική της αυτάρκεια.

Πέρα από αυτό το, πολύ σημαντικό, γενικό πλαίσιο λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας και της πρόληψης των όποιων στρεβλώσεών της ας δούμε πόσο πιστεύουν οι φιλελεύθεροι στην «παντοκρατορία της αγοράς» στα ειδικά ζητήματα, χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τα μέτρα που προτείνουν για το ασφαλιστικό. Οι προτάσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, όπως κατατίθενται στο πρόγραμμά της, για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος είναι οι παρακάτω:

1. Κάθε Ελληνας πολίτης υποχρεούται να καταθέτει σε ειδικού τύπου λογαριασμό τράπεζας ή ασφαλιστικού ιδρύματος (δημόσιου ή ιδιωτικού) της επιλογής του τις ασφαλιστικές του εισφορές, καθ' όλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Στον ίδιο λογαριασμό κατατίθενται και οι εργοδοτικές εισφορές. Οι ασφαλιστικές εισφορές κάθε ασφαλισμένου και οι εργοδοτικές εισφορές υπέρ αυτού αποτελούν ατομική ιδιοκτησία του ασφαλισμένου, οι οποίες εάν δεν εισπραχθούν στο σύνολό τους λόγω πρόωρου θανάτου, μεταβιβάζονται στους νόμιμους κληρονόμους.

2. Το συντάξιμο όριο ηλικίας είναι αυτό που προσδιορίζει ελεύθερα ο εργαζόμενος στο ασφαλιστήριο συμβόλαιό του και σχετίζεται άμεσα με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών του. Κατά συνέπεια, υπερβολικά αυξημένες εισφορές μπορούν να συνεπάγονται εξαιρετικά πρόωρη συνταξιοδότηση ή, αντίστροφα, οι μειωμένες εισφορές να συνεπάγονται καθυστερημένη συνταξιοδότηση.

3. Κάθε Ελληνας και Ελληνίδα δικαιούται μια ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη στο πλαίσιο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Η υλοποίηση του μέτρου αυτού γίνεται μέσω της κάλυψης από το κράτος της διαφοράς μεταξύ της σύνταξης του ασφαλιστικού φορέα και του ποσού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, εφόσον η πρώτη είναι χαμηλότερη.

4. Επιπλέον της παροχής της αυτής, ο κάθε πολίτης θα είναι ελεύθερος να κερδίζει με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο οποιοδήποτε επιπλέον εισόδημα. Η συνταξιοδότηση ενός εργαζομένου δεν θα τον υποχρεώνει σε αυτόματη και αναγκαστική αποχή από κάθε εργασία. Ο συνταξιούχος θα μπορεί να εργάζεται, εφόσον φυσικά του προσφέρεται εργασία (όχι όμως στο Δημόσιο), για να συμπληρώνει τη σύνταξή του.

5. Τα ασφαλιστικά ιδρύματα και οι τράπεζες που θα πιστοποιούνται από το κράτος ώστε να διαθέτουν τους ειδικού τύπου ασφαλιστικούς λογαριασμούς, θα πρέπει να ανταγωνίζονται ελεύθερα μεταξύ τους για την προσέλκυση ασφαλιστικών εισφορών μέσω της παροχής πρόσθετων ωφελημάτων στους ασφαλισμένους και της παροχής πολλαπλών ασφαλιστικών προγραμμάτων. Μέσω του ανταγωνισμού αυτού οι ασφαλισμένοι θα αποσπούν σημαντικό μερίδιο των κερδών που θα απορρέουν από τη διαχείριση των ασφαλίστρων από τις τράπεζες και άλλα ασφαλιστικά ιδρύματα.

6. Κάθε εργαζόμενος μπορεί να αλλάζει, υπό προϋποθέσεις, ασφαλιστικό πρόγραμμα και/ή ασφαλιστικό οργανισμό όποτε το θελήσει. Οι ασφαλιστικές συνεισφορές εργαζομένων και εργοδοτών εκπίπτουν κάθε φόρου ενθαρρύνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποταμίευση και την ελεύθερη διαμόρφωση από κάθε εργαζόμενο του επενδυτικού του χαρτοφυλακίου και συνεπώς του συνταξιοδοτικού του μέλλοντος.

7. Τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ιδρυμάτων και των τραπεζών που θα πιστοποιούνται από το κράτος θα τελούν υπό την παρακολούθηση και την εγγύησή του και θα διαθέτουν ειδικό αποθεματικό ταμείο κάλυψης κινδύνου που θα είναι άμεσα διαθέσιμο στους δικαιούχους σε περίπτωση χρεοκοπίας κάποιου ασφαλιστικού ιδρύματος.

8. Εχουν μελετηθεί και είναι εφαρμόσιμα μια σειρά από μέτρα για τη μετάβαση από τη σημερινή προβληματική κατάσταση στην προτεινόμενη υγιή και αυτοσυντηρούμενη.

Μετά την ανάγνωση των παραπάνω προτάσεων γίνεται προφανής, για τον καλοπροαίρετο αναγνώστη, ο τρόπος που εισάγουν οι φιλελεύθεροι τους μηχανισμούς και θεσμούς της ελεύθερης αγοράς σε τελματωμένες καταστάσεις όπως αυτή της ασφάλισης. Χωρίς δογματισμούς και ιδεολογισμούς, η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει ρεαλιστικά και πραγματοποιήσιμα μέτρα που η εφαρμογή τους θα εξασφαλίσει στους πολίτες ελευθερία επιλογών και παροχή υψηλής ποιότητας ασφαλιστικών υπηρεσιών, με ταυτόχρονη συμπίεση του κόστους τους λόγω ανταγωνισμού. Γίνεται επίσης προφανές ότι όποτε προτείνεται από τη Φιλελεύθερη Συμμαχία η χρήση των δυνάμεων της ελεύθερης αγοράς τότε η πρόταση αυτή συνοδεύεται από μέτρα αντιστάθμισης συγκεκριμένων κινδύνων αποτυχιών της αγοράς (π.χ. χρεοκοπίες ασφαλιστικών ιδρυμάτων) και εξασφάλισης από το κράτος ισχυρού ρυθμιστικού και εποπτικού ρόλου. Αν τα μέτρα αυτά δεν αρκούν ή αν κάποιοι άλλοι κίνδυνοι δεν αντιμετωπίζονται, τότε η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν θα είχε καμιά αντίρρηση να διερευνηθούν πρόσθετα μέτρα, ή τα προτεινόμενα να αντικατασταθούν με άλλα.

Ποιος όμως, πλην των φιλελευθέρων, ενδιαφέρεται να διερευνήσει σε τόσο βάθος την αναζήτηση λύσεων και ποιος έχει την τεχνική δυνατότητα να το κάνει; Ποιο άλλο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα αντιμετωπίζει με ανάλογη υπευθυνότητα τα προβλήματα που έχουν οι πολίτες υποδεικνύοντας συγκεκριμένες λύσεις και προβλέποντας μέτρα για πιθανές στρεβλώσεις και κινδύνους που θα προκύψουν; Δυστυχώς, κανένα. Αντίθετα, φαίνεται ότι αρκεί μια κατηγορία περί «παντοκρατορίας της αγοράς» για να απορριφθούν μεμιάς προτάσεις λεπτομερείς και συγκεκριμένες, ώστε να δικαιολογηθεί με αυτό τον τρόπο η κενότητα λόγου, η γενικολογία και η απλούστευση. Ή μάλλον για να δικαιολογηθεί η υπεκφυγή…

Ομως η υπεκφυγή, μέσω της μη κατάθεσης ανατρεπτικών προτάσεων, υπηρετεί τη συντήρηση της παντοκρατορίας του κρατισμού που με θρησκευτική ευλάβεια προώθησε το πολιτικό σύστημα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τα αποτελέσματα αυτής της πραγματικής και όχι υποθετικής παντοκρατορίας πληρώνουν σήμερα οι πολίτες βιώνοντας καθημερινά την ακρίβεια, τη φτώχεια και την ανεργία.

Η πολιτική και ιδεολογική αμφισβήτηση, από τους φιλελεύθερους, αυτής της παντοκρατορίας του κρατισμού αποτελεί και τη βασική αιτία των επιθέσεων που υφίστανται.

Φιλελευθερισμός: αλήθειες και ψέματα

Για τους φιλελεύθερους η επιδίωξη της ευτυχίας αποτελεί ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα κάθε ατόμου. Για την ευόδωση αυτού του στόχου οι φιλελεύθεροι προτείνουμε την ελεύθερη αγορά, την ισότητα των πολιτών έναντι του νόμου και την εμπέδωση κράτους δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο ο πολίτης έχει ισότητα ευκαιριών και δυνατότητα ευρύτατου φάσματος επιλογών για να διαμορφώσει ελεύθερα κάθε πτυχή της ζωής του με βάση τα προσωπικά του κριτήρια και επιθυμίες.

Αυτή η φιλελεύθερη προσέγγιση χαρακτηρίζεται ως «αντικοινωνική, ατομικιστική και εν πολλοίς εγωιστική», που συνιστά τάχα «ολοκληρωτική απόρριψη της κοινωνικής δικαιοσύνης». Η προσέγγιση αυτή χρεώνεται πολιτικά στους «Ελληνες νεοφιλελεύθερους που εμφανίσθηκαν τη δεκαετία του '80» φωτογραφίζοντας τους Α. Ανδριανόπουλο και Σ. Μάνο, ενώ το αναδημοσιευμένο άρθρο στο ppol.gr παραπέμπει με διαδικτυακό σύνδεσμο στις ιστοσελίδες της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας».

Οι κατηγορίες κατά των «κοινωνικά ανάλγητων» φιλελευθέρων παραγνωρίζουν το γεγονός ότι όπου εφαρμόστηκαν οι φιλελεύθερες προτάσεις τους δημιουργήθηκε πλούτος για όλους και όπως έδειξε και πρόσφατη έρευνα ο σημαντικότερος παράγοντας για την ευτυχία των ανθρώπων είναι τελικά το εύρος της ελευθερίας που έχουν στις επιλογές που κάνουν στη ζωή τους.

Με γνώμονα την πραγμάτωση της ευημερίας, για κάθε άτομο ξεχωριστά και για την κοινωνία συνολικά, η Φιλελεύθερη Συμμαχία κατέθεσε το πρόγραμμά της του οποίου όλες οι προτάσεις έχουν μελετηθεί και έχουν πίσω τους μακρά εμπειρία εφαρμογής σε πολλές χώρες του κόσμου (δραστική μείωση φορολογίας στην Ιρλανδία, απεξάρτηση εκπαίδευσης από το κράτος στην Αγγλία και την Αμερική, χωρισμός Εκκλησίας -Κράτους σε όλη την Ευρώπη, διανομή της κρατικής περιουσίας στην Εσθονία, κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα στην Ελβετία κ.λπ.).

Μερικά «αντικοινωνικά, ατομικιστικά και εν πολλοίς εγωιστικά» μέτρα που προτείνονται από τη Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι τα παρακάτω:

• μίνιμουμ εγγυημένο εισόδημα για κάθε πολίτη, δηλαδή κάθε ενήλικος Ελληνας να λαμβάνει εφ΄ όρου ζωής, κάθε μήνα, συγκεκριμένο ποσό που θα καθοριστεί ανάλογα με τις δυνατότητες του κράτους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρόταση αυτή -που όψιμα ανακάλυψαν σοσιαλιστές και συντηρητικοί- διατυπώθηκε ήδη από τη δεκαετία του '50 από φιλελεύθερους οικονομολόγους.

• μικτό σύστημα ασφάλισης που θα διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και το οποίο ήδη περιγράφηκε αναλυτικά στην προηγούμενη παράγραφο.
• καθιέρωση κουπονιών εκπαίδευσης για όλους τους μαθητές και σπουδαστές τα οποία θα δώσουν την ευκαιρία σε αυτούς και στις οικογένειές τους να επιλέξουν ελεύθερα το εκπαιδευτικό ίδρυμα που επιθυμούν, ανεξάρτητα του χαρακτήρα του, μεταφέροντας διά της επιλογής τους στο ίδρυμα αυτό τη δημόσια χρηματοδότηση που τους αναλογεί.
• δωρεάν διανομή σε όλους τους πολίτες, σε ίσης οικονομικής αξίας μερίδια, όλης της μη αξιοποιούμενης ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.
• χρήση της έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού με στόχο την αναδιανομή της για τη δημιουργία πάρκων παντού στην Αττική, ιδίως στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της.
• κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και δημιουργία επαγγελματικού στρατού.
• απάλειψη όλων των δικονομικών προνομίων του Δημοσίου.
• αποποινικοποίηση όλων των πταισμάτων, αντικατάστασή τους με διοικητικά πρόστιμα.
• αποϊδρυματοποίηση της ποινής με υιοθέτηση εναλλακτικών μέτρων σωφρονισμού (κοινωνική εργασία, περιορισμοί στην κίνηση κ.λπ.).
• αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.
• σεβασμός του φυλετικού, θρησκευτικού, εθνικού αυτοπροσδιορισμού κάθε Ελληνα πολίτη.

Οι θέσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας καταρρίπτουν τις κατηγορίες περί κοινωνικής αναλγησίας. Οι κατηγορίες αυτές προσπαθούν να συγκαλύψουν ότι το πραγματικό εμπόδιο στην πραγμάτωση της ατομικής ευημερίας των πολιτών και της συλλογικής ευημερίας της κοινωνίας δεν είναι άλλο από το διεφθαρμένο και αυταρχικό κράτος και το πολιτικό σύστημα που το υπηρετεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι κατηγορίες κατά των «κοινωνικά ανάλγητων» φιλελευθέρων καθαγιάζουν αυτόματα τους πραγματικά κοινωνικά ανάλγητους, αυτούς δηλαδή που με σημαία «το δίκιο του εργάτη» οδήγησαν τους Ελληνες στη σημερινή φτώχεια και την απόγνωση.

Συμπέρασμα: οι φιλελεύθεροι φταίνε για όλα;
Ομως το πλέον ενδιαφέρον σημείο του συγκεκριμένου άρθρου, στο οποίο απαντά το παρόν κείμενο, αφορά στο τελικό του συμπέρασμα όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναφέρει ότι «η εγχώρια εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, λόγω των εξιδανικεύσεών της και της αποστροφής προς το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον, δεν υιοθετήθηκε από το πολιτικό σύστημα και την κοινή γνώμη και είχε περιθωριακή απήχηση».

Με λίγα λόγια, ο αρθρογράφος πιθανολογεί ότι το πολιτικό σύστημα θα μπορούσε να είχε κάνει φιλελεύθερες επιλογές αλλά, λόγω των αλλόκοτων θέσεων που είχε υιοθετήσει η «εγχώρια εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού», επέλεξε τελικά τον κρατισμό! Επιπλέον, οι Ελληνες φιλελεύθεροι ευθύνονται και γιατί, λόγω των –υποτιθέμενων- θέσεών τους, «δεν άρχισε ποτέ στην Ελλάδα μία υπεύθυνη συζήτηση για την έννοια και τη λειτουργία μιας οικονομίας της αγοράς δυτικού τύπου» !
Είμαι βέβαιος ότι αυτή είναι μια βολική, για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, «δικαιολόγηση» της χρεοκοπίας του. Δεν είμαι όμως καθόλου βέβαιος ότι η δικαιολογία αυτή είναι πειστική για τους πολίτες που, υπό το φως ραγδαίων εξελίξεων, ανακαλύπτουν οργισμένοι τους πραγματικούς υπεύθυνους της αθλιότητας που ζουν.

Διαβάστε το άρθρο του κ. Μελετόπουλου με τίτλο «Οικονομικός φιλελευθερισμός και κοινωνικό κράτος»



Ελεύθερος Τύπος

Πηγή: http://www.e-tipos.com/newsitem?id=46640

[Aiolos]

Αν και διαφωνώ με το σύνολο των γραφομένων και θα παραθέσω την απάντησή μου, αφού τη φέρω από το σπίτι μου, διότι στο νετ δεν έχω την πολυτέλεια των πηγών, την ηρεμία για σκέψη ώστε να δώσω μια σαφή απάντηση.
Προς το παρόν, θα μείνω στο εξής:

• αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.


Ορίστε;

[Divine Sinner]

Εγω βρισκω θετικες τις θεσεις αυτων.
http://www.lp.org/
Liberal Party of amerika
smaller taxes smaller goverment more freedom.
Ειναι το τριτο κομμα στις ηνωμενες πολιτειες και υπερ της αποχης των HΠΑ απο σημμαχειες και της στρατηγηκης ουδετεροτητας(κοινως υπερ της καταργησης του ΝΑΤΟ).

[alexandros]

Αν και διαφωνώ με το σύνολο των γραφομένων και θα παραθέσω την απάντησή μου, αφού τη φέρω από το σπίτι μου, διότι στο νετ δεν έχω την πολυτέλεια των πηγών, την ηρεμία για σκέψη ώστε να δώσω μια σαφή απάντηση.
Προς το παρόν, θα μείνω στο εξής:

• αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.


Ορίστε;

Αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, απλό δεν είναι;

[Aiolos]

Φώτη, κόψε τις εξυπνάδες.
Κατάλαβα ότι εννοεί τα ναρκωτικά. Ζητάω όμως μια εξήγηση για το συγκεκριμένο αίτημα.

[Divine Sinner]

Aιολε παρεξηγησες. Δεν απαντω για τα ναρκωτικα. Απαντω στο τοπικ.
Απο εκει και περα το θεμα των ναρκωτικων ειναι αλλο καπελο.
Εξαλου κι ο μεταξας το χασις το επετρεπε. Θα πρεπε να μην σε πειραζει ιδεολογικα.

[Dhmellhn]

Παραθέτω ένα παλαιότερο άρθρο μου για τον ορισμό του νεοφιλελευθερισμού:

Ο νεοφιλελευθερισμός (neoliberalism), αναφέρεται σε μια αναβίωση του οικονομικού φιλελευθερισμού και έχει τις αρχές του από την δεκαετία του 1970 και έπειτα. Ήταν αποτέλεσμα της κατάρρευσης της συμφωνίας των καθορισμένων συναλλαγματικών τιμών, γνωστής ως η συμφωνία του Bretton Woods, που έλαβε χώρα το 1944. Στόχος του είναι να εξαφανίσει τον κρατικό παρεμβατισμό. Ο μεγαλύτερος αντίκτυπος του νεοφιλελευθερισμού είχε αντίκτυπο σε δύο χώρες: Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία. Ωστόσο, σε αυτές τις δύο χώρες, τόσο ο «Ρηγκανισμός» όσο και ο «Θατσερισμός» προσπάθησαν να συνδυάσουν τη laise-faire οικονομία με μια κατά βάση νεοσυντηρητική φιλοσοφία. Ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός είναι γέννημα θρέμμα της αμοραλιστικής οικονομικής παγκοσμιοποίησης και έχει ασκήσει επίδραση και στα φιλελεύθερα όπως και στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (στην Ελλάδα: μητσοτακισμός στην νδ, σημιτισμός και εσχάτως βενιζελισμός στον πασοκ).

Η νεοφιλελεύθερη θεωρία ισοδυναμεί με μια εκδοχή φονταμενταλισμού της αγοράς. Οι οικονομολόγοι της ελευθέρου αγοράς, όπως ο Friedrich von Hayek και ο Milton Frieman, επιτέθηκαν σφοδρά στον κρατικό παρεμβατισμό. Ειδικά ο Friedman επέκρινε τον Κεϋνσιανισμό. Θεοποιούν την αγορά, θεωρώντας την ηθικά και πρακτικά ανώτερη της διακυβέρνησης και κάθε μορφής πολιτικού ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο ενθαρρύνεται η ασυδοσία των πολυεθνικών απέναντι στους απροστάτευτους πολίτες. Έτσι, ο νεοφιλελευθερισμός υπερβαίνει την κλασσική οικονομική θεωρία. Ο Adam Smith, μολονότι θεωρείται πατέρας της οικονομίας της αγοράς, ο ίδιος αναγνώριζε τα όριά της και σαφέστατα δεν υποστήριξε ένα σκληρό πρότυπο της ανθρωπίνης φύσης που να μεγιστοποιεί την χρησιμότητα. Με το να προτάσσει το μοντέλο της απολύτου ελευθέρου αγοράς, η φιλελεύθερη συμμαχία συντάσσεται με τον άκρατο οικονομισμό, την με κάθε τρόπο (συνήθως αθέμιτο) προσπάθεια μεγιστοποίησης του κέρδους, τον υπερκαταναλωτισμό, την ασυδοσία των αγορών (ελλείψει κρατικού ελέγχου) και την παντελή απουσία κράτους προνοίας. Προκρίνει, με άλλα λόγια, την ΣΤΥΓΝΟΤΕΡΗ μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Βεβαίως, εδώ να συμπληρώσουμε ότι ήδη τα φληναφήματα για την αυτορρυθμιζόμενη αγορά έχουν καταρρεύσει και ολοένα και περισσότεροι σε Ευρώπη και Αμερική στρέφονται ξανά στον John Meynard Keynes.

Είναι γνωστοί οι στόχοι αυτού του τύπου παγκοσμιοποιήσεως που προωθούν. Η παγκοσμιοποίηση των αγορών στηρίζεται στον μεταεθνικό άνθρωπο. Πρόκειται στην ουσία για την ανάδειξη του ατομοκεντρισμού ως κυριάρχου ιδεολογήματος. Κατάργηση των Εθνών, των πολιτισμών και ένταξη των ατόμων (ουχί ανθρώπων πλέον) στην ολοένα αυξανόμενη καταναλωτική ανθρωπόμαζα που στραγγίζει κυριολεκτικά τον πλανήτη, μετατρέποντας τον σταδιακά σε μη κατοικήσιμο. Πρόκειται για μία κοινωνία, όπου ολόκληρος ο βίος του ατόμου μετατρέπεται σε μία επί πληρωμή εμπειρία.

Η φιλελεύθερη συμμαχία αποτελεί στην ουσία μία νεοφιλελεύθερη πολιτική σέχτα, η οποία δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην Ελλάδα. Εκτός του ότι έφεραν μία μόδα 30 ετών παλιά (όπως συνήθως γίνεται στην Ελλάδα). Η μόνη προσφορά της είναι η ένταξη του Δημητρά (πρόκειται για τον γνωστό επαγγελματία ανθέλληνα, μέλος του ΕΠΣΕ, του ελληνικού παραρτήματος δηλαδή του παρατηρητηρίου του Ελσίνκι). Το δήθεν κοινωνικό πρόσωπο που επιχειρούν να δείξουν αποτελεί στην ουσία μία φενάκη.

Επαναλαμβάνω: Ελεύθερη αγορά δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα, ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Φροντίζουν γι' αυτό τα ολιγοπώλια των πολυεθνικών, οι οποίες έχουν διαμοιράσει σε οικονομικές σφαίρες επιρροής τον πλανήτη. Για τον λόγο αυτό οι όποιοι ρομαντικοί εραστές του φιλελευθερισμού πλανώνται πλάνην οικτρά, πασχίζοντες για μία χίμαιρα.

[alexandros]

Προς Αίολο: η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών τα καθιστά λιγότερα ελκυστικά και συνεπώς τα απομυθοποιεί. Ταυτόχρονα με την νομιμοποίησή για όσους είναι άρρωστοι (οι χρήστες είναι άρρωστοι και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται) θα εξαλειφθούν και κίνδυνοι όπως η μετάδοση του AIDS και της ηπατίτιδας καθώς και άλλων νοσημάτων που προκαλούνται από την χρήση και επαναχρησιμοποίηση βελόνων κ.λπ. Φυσικά εξυπακούεται ότι ταυτόχρονα με την μη ποινική δίωξη των χρηστών θα πρέπει να ενισχυθεί και η πρόληψη αλλά και η θεραπεία από το βούρκο των ναρκωτικών. Εφόσον τα ναρκωτικά δεν θα είναι προϊόν παράνομης συναλλαγής πιστεύω ότι θα πρέπει να χορηγούνται από κρατικά νοσοκομεία και έτσι να εξαλειφθεί και η παράνομη εμπορία. Φυσικά όποιος πιάνεται να εμπορεύεται ναρκωτικά ύστερα από αυτά τα μέτρα θα πρέπει να του ασκείται ποινική δίωξη.

Προς Σταυραετό: Νόμιζα πως εδώ μιλούσαμε για τον φιλελευθερισμό και όχι για την Φιλελεύθερη Συμμαχία. Στο τελευταίο ποστ σου ασχολείσαι με το να μας πείσεις γιατί είναι εθνοβλαβής η Φιλελεύθερη Συμμαχία. Κανείς δεν προσπάθησε να σε πείσει να τους ψηφίσεις. Το άρθρο που παρέθεσα θεωρώ ότι εξηγεί με αρκετά ευσύνοπτο τρόπο τις αρχές του Φιλελευθερισμού. Όπως θα πρότεινα κανείς να διαβάσει το βιβλίο του Δ. Σκάλκου "Αλήθειες και ψέμματα για τον φιλελευθερισμό", εκδόσεις Κριτική. Μιλάς για απουσία κρατικού ελέγχου αλλά αν είδες ο Μ. Μανωλεδάκης μιλά για ενίσχυση του ελέγχου και αφαίρεση οποιασδήποτε επιχειρηματικής δραστηριότητας από το κράτος. Λες ότι ελεύθερη αγορά δεν πρόκειται να υπάρξει αλλά μάλλον δεν έχεις επισκεφθεί ή δεν έχεις καταλάβει όταν τα επισκέπτεσαι ότι κράτη όπως η Γερμανία, η Αγγλία και η Ιρλανδία έχουν ουσιαστικά ελεύθερες αγορές. Δεν επεκτείνομαι καθόλου στο ζήτημα του κοινωνικού προσώπου γιατί όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρόν φόρουμ οι απόψεις μου περί ανθρωπισμού κ.λπ. διαφέρουν και απέχουν παρασάγγας από τους πατριώτες (μετανάστες και άλλα θέματα) οπότε είναι μάλλον δώρον άδωρον να προσπαθήσω να σας πείσω όπως φυσικά να με πείσετε κι εσείς. Τέλος, όσον αφορά τον Δημητρά δυστυχώς δεν τον γνωρίζω αλλά όπως έχω πει και παλαιότερα κάποια από αυτά που λέει δεν με εκφράζουν. Δυστυχώς δε νομίζω να είναι δυνατόν σε μία ομάδα πολλών ατόμων να ταυτίζεσαι απόλυτα με όλους. Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα συμβαίνει και σε γκρουπ όπως η Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ.

[Dhmellhn]

Μιλάς για απουσία κρατικού ελέγχου αλλά αν είδες ο Μ. Μανωλεδάκης μιλά για ενίσχυση του ελέγχου και αφαίρεση οποιασδήποτε επιχειρηματικής δραστηριότητας από το κράτος.

Η Ηλεκτρική ενέργεια, οι Τηλεπικοινωνίες, η Ύδρευση, οι Σιδηρόδρομοι και άλλα αγαθά δεν γίνεται να δοθούν σε ιδιώτες. Σοβαροί Εθνικοί λόγοι επιβάλλουν να βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο. Μιλάμε φυσικά για ένα κράτος απαλλαγμένο από κομματικές δεσμεύσεις, δίχως τις αμέτρητες ουρές κηφήνων και φυραμάτων, οι οποίοι λυμαίνονται τις δημόσιες ΔΕΚΟ.

Λες ότι ελεύθερη αγορά δεν πρόκειται να υπάρξει αλλά μάλλον δεν έχεις επισκεφθεί ή δεν έχεις καταλάβει όταν τα επισκέπτεσαι ότι κράτη όπως η Γερμανία, η Αγγλία και η Ιρλανδία έχουν ουσιαστικά ελεύθερες αγορές.

Αλήθεια; για δες και το παρακάτω:

«Φρένο» στις εξαγορές εγχώριων επιχειρήσεων από ξένες εταιρείες βάζει η Γερμανία

Η γερμανική κυβέρνηση «φρενάρει» τις εξαγορές εγχώριων επιχειρήσεων από ξένες εταιρείες, εφόσον θα θεωρεί ότι διακυβεύονται θέματα εθνικής ασφαλείας, με νόμο που απαγορεύει την αγορά -κυρίως από κρατικά επενδυτικά κεφάλαια-μεριδίων άνω του 25% χωρίς την κυβερνητική έγκριση.

Συγκεκριμένα, το γερμανικό Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε, την Τετάρτη, να φέρει νομοσχέδιο προς ψήφιση το οποίο θα περιλαμβάνει ρυθμίσεις για την προστασία των γερμανικών επιχειρήσεων (κυρίως αυτών που έχουν στρατηγικό ρόλο στην οικονομία) από τις επιθετικές εξαγορές.

Στόχος της γερμανικής κυβέρνησης είναι τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια (sovereign wealth funds) από τις αραβικές, τις ασιατικές χώρες και τη Ρωσία, που το τελευταίο έτος, μεσούσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης στις διεθνείς αγορές, αποκτούν σημαντικά μερίδια σε τράπεζες, εταιρείες ενέργειας, τηλεπικοινωνίες κτλ.

Τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια εκτιμάται ότι διαχειρίζονται κεφάλαια ύψους 3 τρισ. δολαρίων.

Με το νομοσχέδιο η γερμανική κυβέρνηση επεκτείνει τις ρυθμίσεις που μέχρι σήμερα ίσχυαν μόνο για την αμυντική βιομηχανία. Η κυβέρνηση τονίζει ότι θα παρεμβαίνει μόνο σε «εξαιρετικές» περιπτώσεις.

Το υπουργείο Οικονομίας θα μπορεί να εξετάζει μία εξαγορά μέχρι και τρεις μήνες μετά την υλοποίησή της ή τη δημοσιοποίηση της πρότασης εξαγοράς.

Από το in.gr και το e-forologia.gr

Όταν λέω ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο έχει ξοφλήσει, ξέρω πολύ καλά τι λέω. Ήδη οι Ευρωπαίοι έχουν διακρίνει το άτοπον του νεοφιλελευθέρου εγχειρήματος. Η φούσκα των ελευθέρων αγορών έχει αρχίσει να σκάει.

[alexandros]

Ένα κάπως πιο λεπτομερές κείμενο πάνω στην είδηση που παραθέτει ο Σταυραετός

Η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε χθες νομοθετική τροπολογία η οποία της δίνει το δικαίωμα να μπλοκάρει τις κινήσεις ξένων επενδυτών για την εξαγορά μεγάλων μεριδίων σε εγχώριες επιχειρήσεις.

Η τροπολογία τής επιτρέπει να εξετάζει και να θέτει βέτο σε αγορές μεριδίων μεγαλύτερων του 25% σε γερμανικούς οργανισμούς και επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας και εθνικού συμφέροντος από εταιρείες ή κεφάλαια των οποίων οι ιδιοκτήτες δεν είναι πολίτες χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στόχος του μέτρου είναι να εμποδίσει επενδυτικά κεφάλαια που ελέγχονται από κυβερνήσεις χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, η Ρωσία και η Κίνα, τα γνωστά sovereign wealth funds, να αποκτούν σημαντική επιρροή σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Τα sovereign wealth funds διαχειρίζονται σήμερα -σύμφωνα με το ΔΝΤ- 3,85 τρισ. δολάρια. Εκτιμάται ότι ώς το 2015 το ποσό αυτό θα φτάσει τα 15 τρισ. δολάρια.

Ανάλογη νομοθεσία πέρασε στα τέλη του 2007 και η γαλλική κυβέρνηση. Βάσει αυτής έχει το δικαίωμα να μπλοκάρει εξαγορές σε 11 τομείς της εγχώριας οικονομίας από ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Αντίστοιχους μηχανισμούς προστασίας έχουν και οι ΗΠΑ, η Βρετανία αλλά και η χώρα μας, που ψήφισε πριν από λίγο καιρό τροπολογία η οποία εμποδίζει την εξαγορά ποσοστού μεγαλύτερου του 20% σε δημόσιες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας.

Η χθεσινή απόφαση του γερμανικού υπουργικού συμβουλίου θα πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο και το πιο πιθανό είναι ότι θα τεθεί σε ισχύ από τις αρχές του 2009.

Το γερμανικό εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο (DIHK) και ο σύνδεσμος βιομηχάνων (BDI) καυτηρίασαν το εν λόγω μέτρο, προειδοποιώντας ότι ίσως να οδηγήσει σε μείωση των ξένων επενδύσεων στη χώρα. Στις ανησυχίες τους απάντησε ο υπουργός Οικονομίας Μάικλ Γκλος, που διεμήνυσε ότι «η Γερμανία είναι και παραμένει ανοικτή στους ξένους επενδυτές». Ο Γερμανός υπουργός τόνισε ότι θα παρεμβαίνει μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Σύμφωνα με την τροπολογία, το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας θα μπορεί να εξετάζει μια αγορά μετοχών τρεις μήνες μετά την υλοποίησή της ή αφότου η πρόθεση για αγορά δημοσιοποιηθεί. Στη συνέχεια, έχει δύο μήνες να αποφασίσει για το αν θα μπλοκάρει ή όχι την αγορά.

Από την ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=27370328

Μα αυτό ακριβώς ονομάζεται εποπτικός έλεγχος από πλευράς του κράτους. Σου είπα ότι ο φιλελευθερισμός δεν σημαίνει ασυδοσία. Δεν μπορείς/θέλεις να το καταλάβεις εντάξει πάμε παρακάτω. Όπως βλέπεις την ίδια απόφαση έχουν πάρει και κράτη όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία που φαντάζομαι ότι στα μάτια σου είναι ταυτόσημα με τον διάβολο. Κι όμως έχουν πάρει τέτοιου είδους αποφάσεις. Επίσης, όπως βλέπεις ο Γερμανός υπουργός είπε ότι θα παρεμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις και με την ανάλογη ωριμότητα. Το κράτος δεν καταλύεται από τον φιλελευθερισμό όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Αντιθέτως, ο εποπτικός ρόλος του ενισχύεται. Το νομοσχέδιο αυτό στη Γερμανία και στις άλλες προηγμένες χώρες όπου έγινε νόμος του κράτους δεν μιλάει για κρατικοποίηση των επιχειρήσεων, άσκηση επιχειρηματικής στρατηγικής από πλευράς των κρατικοδίαιτων και ανίκανων δημοσίων υπαλλήλων, βόλεμα των ημετέρων και κρατισμό. Ενισχύει τον παρεμβατικό και εποπτικό ρόλο του κράτους σε βαθμό ουσιαστικό.

[Dhmellhn]

το γερμανικό εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο (DIHK) και ο σύνδεσμος βιομηχάνων (BDI) καυτηρίασαν το εν λόγω μέτρο, προειδοποιώντας ότι ίσως να οδηγήσει σε μείωση των ξένων επενδύσεων στη χώρα. Στις ανησυχίες τους απάντησε ο υπουργός Οικονομίας Μάικλ Γκλος, που διεμήνυσε ότι «η Γερμανία είναι και παραμένει ανοικτή στους ξένους επενδυτές». Ο Γερμανός υπουργός τόνισε ότι θα παρεμβαίνει μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Σύμφωνα με την τροπολογία, το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας θα μπορεί να εξετάζει μια αγορά μετοχών τρεις μήνες μετά την υλοποίησή της ή αφότου η πρόθεση για αγορά δημοσιοποιηθεί. Στη συνέχεια, έχει δύο μήνες να αποφασίσει για το αν θα μπλοκάρει ή όχι την αγορά.

Από την ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=27370328

Μα αυτό ακριβώς ονομάζεται εποπτικός έλεγχος από πλευράς του κράτους. Σου είπα ότι ο φιλελευθερισμός δεν σημαίνει ασυδοσία. Δεν μπορείς/θέλεις να το καταλάβεις εντάξει πάμε παρακάτω. Όπως βλέπεις την ίδια απόφαση έχουν πάρει και κράτη όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία που φαντάζομαι ότι στα μάτια σου είναι ταυτόσημα με τον διάβολο. Κι όμως έχουν πάρει τέτοιου είδους αποφάσεις. Επίσης, όπως βλέπεις ο Γερμανός υπουργός είπε ότι θα παρεμβαίνει σε εξαιρετικές περιπτώσεις και με την ανάλογη ωριμότητα. Το κράτος δεν καταλύεται από τον φιλελευθερισμό όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Αντιθέτως, ο εποπτικός ρόλος του ενισχύεται. Το νομοσχέδιο αυτό στη Γερμανία και στις άλλες προηγμένες χώρες όπου έγινε νόμος του κράτους δεν μιλάει για κρατικοποίηση των επιχειρήσεων, άσκηση επιχειρηματικής στρατηγικής από πλευράς των κρατικοδίαιτων και ανίκανων δημοσίων υπαλλήλων, βόλεμα των ημετέρων και κρατισμό. Ενισχύει τον παρεμβατικό και εποπτικό ρόλο του κράτους σε βαθμό ουσιαστικό.

Μάλλον εσύ δεν έχεις αντιληφθεί το τι σημαίνει ελεύθερη αγορά και το ότι το κράτος στο είδος του φιλελευθερισμού που πρεσβεύει η (νέο)φιλελεύθερη συμμαχία δεν δύναται να παίξει ούτε καν εποπτικό ρόλο. Είναι ασύμβατο με την θεωρία των αυτορρυθμιζόμενων αγορών. Ο Μίλτον Φρήντμαν το λέει ξεκάθαρα: Το κράτος στην άκρη. Αυτά που γράφει λοιπόν η... "συμμαχία" είναι για τους αδαείς. Κούφια λόγια δηλαδή. Τώρα το πώς το αντιλαμβάνεσαι εσύ, πρόκειται προφανώς για προσωπικό βίωμα (όπως οι καλόγεροι οι οποίοι νομίζουν πως βλέπουν αγγέλους, ή ότι συνομιλούν απευθείας με τον Θεό), το οποίο όμως δεν έχει ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Όταν βλέπει κανείς ακραιφνείς καπιταλιστικές χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, ακόμη και τη Μέκκα του καπιταλισμού Αμερική, να προσπαθούν να ελέγξουν την ασυδοσία του πολυεθνικού κεφαλαίου, η οποία ευθύνεται για το παγκόσμιο οικονομικό πισωγύρισμα, τότε εύκολα μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Και αυτό είναι μόνον η αρχή. Στην συνέχεια θ’ ακολουθήσουν και άλλα βήματα ως προς την κρατικά ελεγχόμενη οικονομία. Η Ευρώπη για να μπορέσει ν’ ανταποκριθεί επιτυχώς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα το καταφέρει μόνον ως η Ευρώπη των Εθνών και όχι ως μία νέα πολυπολιτισμική βαβέλ με το όνομα Η.Π.Ε.

Επιπλέον, όπως θα δεις και παρακάτω ο John Maynard Keynes υποστηρίζει την μικτή οικονομία η οποία λειτουργεί ως διέξοδο στα φιλελεύθερα αδιέξοδα. (Σου συνιστώ να τον διαβάσεις). Αλλά και ο γκουρού Κένεθ Γκάλμπρειθ παραδέχτηκε τα τρωτά του συστήματος. Άλλωστε, το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, εάν παρασταθεί διαγραμματικά, αποτυπώνεται με την καμπύλη ανόδου και ύφεσης, όπου στο σημείο 0 της δεύτερης για να μπορέσει ν’ ανταπεξέλθει χρειάζεται ως καταλύτη τον πόλεμο (είτε παγκοσμίους όπως παλαιότερα είτε αμέτρητους τοπικούς στις ημέρες μας) ο οποίος θα του δώσει νέα ώθηση.

Ας τα ξαναπάρουμε λοιπόν από την αρχή:

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια οικονομική θεωρία-πρόταση, κρατικής διαχείρισης, που για να την κατανοήσουμε απαιτείται να ανατρέξουμε στις ρίζες της... Θα πρέπει κατ' αρχήν από την λέξη, να αφαιρέσουμε το πρόθεμα «νέο» που υποδηλώνει κατά τον καλύτερο τρόπο το παλιό...Αρα («νέο» - φιλελευθερισμός = παλιοφιλελευθερισμός). Συνεπάγεται ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια παλιά οικονομική-πολιτική θεωρία που ξαναπροβάλλεται ως «νέα» τα τελευταία χρόνια μέσα στο σύστημα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης... Είναι απαραίτητο επίσης να κατανοήσουμε την σχέση που υπάρχει μεταξύ του φιλελευθερισμού και του Κευνσιανισμού...

Ο μεν φιλελευθερισμός υποστηρίζει τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών, νοσοκομείων, ασφαλιστικών εταιριών, τραπεζών, μέσων μεταφοράς την κατάργηση του κρατικού παρεμβατισμού στα οικονομικά ζητήματα, καθώς και την κατάργηση των ορίων, των φραγών, των δασμών στο εμπόριο, την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών... Με σκοπό να ενθαρρύνει τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Που καταλήγει να σημαίνει, ελευθερία στους έχοντες και κατέχοντες τα μέσα παραγωγής, του παγκόσμιου εμπορίου κλπ, να αυξάνουν τα κέρδη τους κατά το πώς το θέλουν... Καθώς οι πλούσιοι θα έχουν τη δυνατότητα να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι...

Πατέρας του φιλελευθερισμού θεωρήθηκε, ο Αγγλος οικονομολόγος ο Ανταμς Σμίθ, που υποστήριξε αυτές τις ιδέες από το 1776, όπου βρήκαν απήχηση και κυριάρχησαν έως τις αρχές του 19ου αιώνα στην Αμερική, αφού προπαγανδίστηκαν στους εργαζόμενους ως προοδευτικές, σε σχέση με αυτό που πρόβαλε η συντηρητική πολιτική της εποχής... Ο μικροαστικός φιλελευθερισμός παρουσιάστηκε ως ιδεολογία, όπου μαζί με την ελευθερία της αγοράς, προέβαλε την ελευθερία στην έκφραση, στη θρησκεία, στα ήθη, την σεξουαλική απελευθέρωση, την ελευθερία σε όλα..., απέκρυβε όμως την ελευθερία του «ισχυρού» να εκμεταλλεύεται κατά τον καλύτερο τρόπο τον «ανίσχυρο». Στην πραγματικότητα οι συντηρητικοί πολιτικοί της εποχής δεν θα είχαν καμία αντίρρηση ως προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και μόνον...

Ο δε Κευνσιανισμός υποστηρίζει, το κράτος δικαίου και το κοινωνικό κράτος, τη μικτή οικονομία με το κράτος να παίζει βασικό ρόλο στον τον έλεγχο της αγοράς, την πλήρη απασχόληση, την μείωση της ανεργίας με κρατικούς παρεμβατισμούς... και άλλα που θα εξασφαλίζουν την ισορροπία της κοινωνίας, ως ασφαλιστική δικλίδα δια μέσου μιας πολιτικής οικονομίας... Εμπνευστής αυτής της θεωρίας, θεωρήθηκε άλλος ένας οικονομολόγος, με το όνομα Τζων Μάυναρντ Κέυνς, που αμφισβήτησε έντονα το φιλελευθερισμό, προβάλλοντας τις ιδέες του, μετά το μεγάλο οικονομικό κραχ του 1930, σαν τις καλύτερες για το κράτος, ώστε να μπορεί να ξεπερνάει (το κράτος) τις οικονομικές κρίσεις του...
Αυτές οι ιδέες επηρέασαν τις κυβερνήσεις και βελτίωσαν τη ζωή πολλών ανθρώπων όπου η πίστη ότι οι κυβερνώντες θα πρέπει να προάγουν το κοινό όφελος έγινε ευρέως αποδεκτή από εκατομμύρια ανθρώπους...

Όμως η οικονομική κρίση των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων, σε συνδυασμό με τους μειωμένους ρυθμούς κερδών και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», ενέπνευσε τους ισχυρούς της γης να αναβιώσουν το φιλελευθερισμό και να τον κάνουν «νέο»..., και κατ' επέκταση την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση...

Οι ανά τον κόσμο νεοφιλελεύθερες ιδέες έχουν επιβληθεί από ισχυρότατους οικονομικούς θεσμούς όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η παγκόσμια τράπεζα και η Δια-Αμερικανική τράπεζα ανάπτυξης.

Η επιβουλή αυτών των κανόνων στην αγορά, ελευθερώνοντας τις επιχειρήσεις από τους οποιοδήποτε θεσμούς επιβάλλονται από τις όποιες κυβερνήσεις ανεξάρτητα από την κοινωνική καταστροφή που ενδεχομένως θα προκληθεί... Με κύρια σημεία, την κατάργηση των ελέγχων στις τιμές... Τη μείωση των μισθών με την διάσπαση των εργαζομένων και την αφαίρεση των εργατικών δικαιωμάτων... Τη μεγαλύτερη ελευθερία στο διεθνές εμπόριο, την επένδυση-μετακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και υπηρεσιών... Τις περικοπές των Δημόσιων δαπανών για κοινωνικές υπηρεσίες, όπως είναι η συντήρηση δρόμων, γεφυρών, έργων υποδομής ή προστασία του περιβάλλοντος και άλλα, με αντιστάθμισμα τις φορολογικές ελαφρύνσεις των επιχειρήσεων... Τις ιδιωτικοποιήσεις με την πώληση των κρατικών επιχειρήσεων σε ιδιώτες επενδύτες, όπως τράπεζες, ενέργεια, ηλεκτρισμός, τηλεπικοινωνίες, βιομηχανίες κλειδιά, σχολεία, νοσοκομεία, διόδια, νερό... Με την εξαφάνιση κάθε έννοιας κοινού οφέλους και κοινωνικότητας καθιστώντας κυρίαρχη την ιδιωτική πρωτοβουλία... Καταπιέζοντας τα ασθενέστερα στρώματα των κοινωνιών, εξαναγκάζοντας τα, να βρίσκουν μόνα τους λύσεις στην έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και κοινωνικής ασφάλισης... Για να μας πείσουν βέβαια για όλα αυτά, οι πατέρες του «νέο» φιλελευθερισμού, μας λένε με τον πιο απλό τρόπο ότι όλα γίνονται για το καλό μας..., ότι μια αγορά χωρίς κανόνες είναι ο καλύτερος τρόπος για την αύξηση της παραγωγικότητας και της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία τελικά θα ωφελήσει όλους μας... Και όποιος αποτύχει σε ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, θα είναι ανάξιος, τεμπέλης, ανίκανος και ότι άλλο φαντασθεί κανείς...

Ξεκάθαρο παράδειγμα νεοφιλελευθερισμού στην πράξη, έγινε στην Χιλή με την ανατροπή του δημοφιλούς καθεστώτος του Προέδρου Αλλιέντε, με το πραξικόπημα του 1973 (χάρη στον οικονομολόγο του πανεπιστημίου του Σικάγο Μίλτον Φρίντμαν). Ακολούθησαν και άλλες χώρες όπως το Μεξικό όπου οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40-50% όταν το κόστος ζωής αυξήθηκε κατά 80%, όπου πάνω από 20.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν και 1.000 κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν...

Σήμερα, η ανθρωπότητα βλέπει το νεοφιλελευθερισμό ως απειλή... και έχουν αναπτυχθεί σε παγκόσμια κλίμακα μεγάλα και σημαντικά κινήματα, όχι με σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο..., αλλά, απλά ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την προάσπιση του κοινωνικού κράτους...

Στην Αργεντινή, που πριν από πενήντα χρόνια εθεωρείτο μια από τις πιο αναπτυγμένες χώρες του τρίτου κόσμου, πασχίζουν τώρα να βγουν από την οικονομική κρίση που προκάλεσαν οι νεοφιλελεύθεροι πειραματισμοί της δεκαετίας του 90.
Το 57% των Αργεντινών ζει στη φτώχεια με την ανεργία επίσημα στο 30% με τους εργαζόμενους να προσπαθούν να κινήσουν από μόνοι τους τα παροπλισμένα εργοστάσια... Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της Νιού Γιορκ Τάιμς: «Αντί να αποδεχθούν αυτή την κατάσταση οι εργαζόμενοι, με την υποστήριξη των αριστερών οργανώσεων και των γειτονιών, έχουν αγκαλιάσει την ιδέα του λαϊκού καπιταλισμού, καταφέρνοντας σε ορισμένες περιπτώσεις να πείσουν τα δικαστήρια να τους επιτρέψουν να αναλάβουν τα περιουσιακά στοιχεία των επιχειρήσεων...»

Ο λαϊκός καπιταλισμός και ο de facto σοσιαλισμός, θεραπεύει πλέον τις πληγές του Αργεντίνικου νεοφιλελευθερισμού... 160 εργοστάσια με 10.000 εργάτες αναστήθηκαν με την αυτοδιαχείριση, γράφουν οι Αμερικανικές εφημερίδες...

Τα περισσότερα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια είναι συγκεντρωμένα στο Μπουένος Αϊρες και τα περίχωρα, όπου βρίσκεται η καρδιά της βιομηχανίας της Αργεντηνής. Σε πολλά από αυτά, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα της Νιού Γιορκ Τάιμς, η παραγωγή έχει τριπλασιαστεί σε σχέση με τα χαμηλά επίπεδα της περιόδου της κρίσης, υπολείπονται όμως αρκετά των επιπέδων των αρχών του 90.... Οι μισθοί έχουν και αυτοί διπλασιαστεί, ενώ διεξάγονται μηνιαία συμβούλια, στα οποία οι εργαζόμενοι εκλέγουν τους διευθυντές και συζητούν θέματα των μισθών και των προσλήψεων. Η ισχνή ανάκαμψη, πάντως της οικονομίας έχει ανοίξει την όρεξη σε ορισμένους πρώην ιδιοκτήτες που προσπάθησαν να πάρουν τα εργοστάσια τους πίσω, συνήθως με την βοήθεια της αστυνομίας, όπως έγινε με την κλωστοϋφαντουργία Μπρούκμαν τον Απρίλιο, κατηγορώντας τους καταληψίες εργαζόμενους ως «παραβάτες και κλέφτες».

Γίνεται πλέον φανερό ότι οι επωφελούμενοι από τον νεοφιλελευθερισμό είναι μια μειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού. Για την συντριπτική πλειοψηφία επιφέρει περισσότερη εξαθλίωση απ' ότι πριν... χωρίς τα μικρά και σκληρά κερδισμένα δικαιώματα των τελευταίων εξήντα χρόνων...


Elizabeth Martinez, Arnoldo Garcia

[stal]

Σήμερα, η ανθρωπότητα βλέπει το νεοφιλελευθερισμό ως απειλή... και έχουν αναπτυχθεί σε παγκόσμια κλίμακα μεγάλα και σημαντικά κινήματα, όχι με σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο..., αλλά, απλά ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την προάσπιση του κοινωνικού κράτους...

Πολύ δύσκολο topic που απαιτεί εξειδικευμένη γνώση!! Αλλά, πάντως, ενδιαφέρουσα η παρέμβαση...

Επίσης, μια από τις πλεον ενδιαφέρουσες αναλύσεις που έχω διαβάσει είναι του Karl Polanyi, The Great Transformation: The Political and Economic Origins of Our Time. Boston: Beacon Press, η οποία δημοσιεύτηκε πολύ παλιά (1944,1957) και πραγματικά ανάλυσε τον περιοδικό "κύκλο" φιλελευθερισμός-κρατική παρέμβαση ως "αναγκαία βήματα" ρύθμισης της "ελεύθερης οικονομίας" (καπιταλισμός).

Από ότι φαίνεται ίσως βρισκόμαστε στην απαρχή νέων "ρυθμιστικών" διαδικασιών (αυτήν την φορά όχι κυρίως στο επίπεδο "εθνικών αγορών" αλλά τουλάχιστον στο επίπεδο "περιφερειακών αγορών/ολοκληρώσεων" όπως η Ε.Ε. κ.α. ή ακόμη -κατά κάποιο τρόπο - σε "παγκόσμιο επίπεδο" -μέσω διεθνών οικονομικών οργανισμών ή θεσμών ή διεργασιών) μετά από τον "κύκλο" 'αυτο-ρύθμισης της αγοράς' που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του '70 ο μονεταρισμός και οι ιδιωτικοποιήσεις των περιοδών Θάτσερ & Ρήγκαν (δεκαετία '80) που σήμαινε εγκατάλειψη των πολιτικών του "κράτους πρόνοιας" (αύξηση λαϊκών εισοδομήματων-ενίσχυση κατανάλωσης, κ.λ.π.) στο πλαίσιο των "εθνικών αγορών" (για εμας εδώ οι τελευταίες εκφράσεις των πολιτικών "κρατικής παρέμβασης" μάλλον ήταν η τότε λεγόμενη "σοσιαλ-μανία των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή (1974-1979) με Παπαληγούρα Υπ. Συντονισμού και της πρώτης κυβέρνησης Α. Παπανδρέου (1981-1985) με υπουργό τον Γ. Αρσένη, τότε αποκαλούμενο και "τσάρο" της εθνικής οικονομίας).

Δυστυχώς, το βιβλίο δεν μπορεί να ...αναρτηθεί εδώ αλλά οι ενδιαφερόμενοι μπορούν άνετα να το βρούν στο διαδίκτυο ή και στα ελληνικά.
Απλά εδώ βάζω μια σύντομη παραμπομπή (υπογραμμίσεις δικές μου).

Karl Polanyi The Great Transformation
From Wikipedia, the free encyclopedia
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Great_Transformation

The Great Transformation is a book by Karl Polanyi, a Hungarian political economist. First published in 1944, it deals with the social and political upheavals that took place in England during the rise of the market economy. Polanyi contends that the modern market economy and the modern nation-state should be understood not as discrete elements, but as the single human invention he calls the Market Society.

Polanyi argued that the development of the modern state went hand in hand with the development of modern market economies and that these two changes were inexorably linked in history. His reasoning for this was that the powerful modern state was needed to push changes in social structure that allowed for a competitive capitalist economy, and that a capitalist economy required a strong state to mitigate its harsher effects. For Polanyi, these changes implied the destruction of the basic social order that had existed throughout all earlier history, which is why he emphasized the greatness of the transformation. His empirical case in large part relied upon analysis of the Speenhamland laws, which he saw not only as the last attempt of the squirearchy to preserve the traditional system of production and social order, but also a self-defensive measure on the part of society that mitigated the disruption of the most violent period of economic change. The book also presented his belief that market society is unsustainable because it is fatally destructive to the human and natural contexts it inhabits.

Polanyi turns the tables on the orthodox liberal account of the rise of capitalism by arguing that “laissez-faire was planned”, whereas social protectionism was a spontaneous reaction to the social dislocation imposed by an unrestrained free market. He argues that the construction of a ‘self-regulating’ market necessitates the separation of society into economic and political realms. Polanyi does not deny that the self-regulating market has brought “unheard of material wealth” , however he suggests that this is too narrow a focus. The market, once it considers land, labor and money as "fictitious commodities" (fictitious because each possesses qualities that are not expressed in the formal rationality of the market) “subordinate[s] the substance of society itself to the laws of the market.”[1] This, he argues, results in massive social dislocation, and spontaneous moves by society to protect itself. In effect, Polanyi argues that once the free market attempts to disembed itself from the fabric of society, social protectionism is society’s natural response; this he calls the ‘counter movement’. Polanyi did not see economics as a subject closed off from other fields of enquiry, indeed he saw economic and social problems as inherently linked. He ended his work with a prediction of a socialist society (not altogether unlike the modern European welfare state), noting, "after a century of blind 'improvement', man is restoring his 'habitation.'"[2]

Notes
1] Polanyi, The Great Transformation, 71 (see also the entirety of Chapter 6).
2] Polanyi, The Great Transformation, 257

References
Polanyi, Karl. The Great Transformation, ISBN 080705643X [Erratum: A work central to Polanyi's thesis is "A Dissertation On The Poor Laws", however it is attributed in the Index to William Townsend, when it was authored by Joseph Townsend.]

External links
Excerpt from Chapter 4, Societies and Economic Systems, of The Great Transformation http://members.tripod.com/~taodesigns/p ... i44IV.html
Review of The Great Transformation from Economic History Services, http://eh.net/bookreviews/library/polanyi

Επίσης από το τελευταίο link στο παρακάτω απόσπασμα υπογραμμίζεται η "ενδο-καπιταλιστική" ρύθμιση που αναλύει ο Polanyi (υπογραμμίσεις πάντα δικές μου):

Polanyi's story of the tensions in and collapse of the self-regulating economies that developed in the first half of the nineteenth century differs sharply from the story that Marx anticipated and from the story that Marxian economists have told. Though Polanyi argues that perception and response to the damages of the SRM varied by class, and therefore "the outcome was decisively influenced by the character of the class interests involved," (p. 161) it was not unfair distribution of total output via exploitation that caused the tensions and ultimate collapse of the SRM system. The working class did not rise up to overthrow the system. Rather, land owners and bankers as well as merchants, whose interests were often threatened by fluctuations in trade, joined workers in seeking protection. As they got protection, the SRM was "impaired," eventually the point of collapse. Increasing protection so impaired the SRM that it could no longer coordinate the world's economy when World War I destroyed Europe's balance of power. The struggle to restore the nineteenth century system by reestablishing the gold standard destroyed the international financial system.

Dictatorships in some places and more benign management elsewhere emerged in nationally varying responses to the collapse of the SRM system. Polanyi was optimistic but uncertain about what the longer term results of the reaction to the nineteenth century utopian experiment in economic organization would be, and if he were alive today his answer might remain uncertain for, to a remarkable extent, the conflicting sides of Polanyi's double movement still dominate debates in public policy.

As neo-liberalism founded on faith in secular salvation through the natural emergence of a self-regulating market system has spread in Central and Eastern Europe and in Asia, Africa, and Latin America, so too have calls for protection of man, nature, and national interests. The framework that Polanyi provided for understanding the collapse of nineteenth century civilization and the rise of the troubled twentieth remains powerful.

[Dhmellhn]

Το παρακάτω δεικνύει γιατί η ιδιωτικοποίηση των πάντων δεν είναι πανάκεια:

Ο ΟΤΕ ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι έχει προχωρήσει σε προσωρινή διακοπή ορισμένων κυκλωμάτων διασύνδεσης προς την Altec Telecoms, λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών της και αδυναμίας της να ανταποκριθεί στις συμβατικές της οικονομικές υποχρεώσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στην ανακοίνωσή του ο ΟΤΕ αναφέρει ότι «εξάντλησε όλα τα περιθώρια συνεννόησης με την εταιρεία Altec Telecoms για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς η τελευταία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της».

»Ο ΟΤΕ», αναφέρεται στην ανακοίνωση, «κάλεσε επανειλημμένα την εταιρεία Altec Telecoms για την αποπληρωμή των αναγνωρισμένων από την ίδια οφειλών της, δηλώνοντάς της συγχρόνως ότι σε αντίθετη περίπτωση θα προέβαινε, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, στη διακοπή των υπηρεσιών του που της παρέχει».

»Επιπλέον, είχε ενημερώσει έγκαιρα για τις ενέργειές του αυτές και την αρμόδια για την εποπτεία της ελληνικής τηλεπικοινωνιακής αγοράς Ρυθμιστική Αρχή, Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων» προστίθεται στην ανακοίνωση.

Οι συνδρομητές της εταιρείας μπορούν ακόμη να πραγματοποιούν και να δέχονται κλήσεις.

Όλοι οι συνδρομητές της εταιρείας μπορούν να πραγματοποιούν κλήσεις και μέσω οποιουδήποτε άλλου αδειοδοτημένου παρόχου επιθυμούν, προσθέτοντας πριν από τον αριθμό που θέλουν να καλέσουν τον τετραψήφιο κωδικό επιλογής που αντιστοιχεί στον κάθε πάροχο, συμπεριλαμβανομένου και του ΟΤΕ.

Tι απαντά η εταιρεία Altec

Σε απάντησή της η εταιρεία μιλά για παράνομη κίνηση από πλευράς ΟΤΕ, άκρως αθέμιτη συμπεριφορά κατά κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης του Οργανισμού στην αγορά.

Αναφορικά με τις οφειλές που επικαλείται ο ΟΤΕ, η Altec αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι τον περασμένο Ιούλιο ζήτησε από τον ΟΤΕ να υπάρξει διευθέτηση λόγω προσωρινών δυσχερειών που αντιμετώπιζε.

Παρά το γεγονός ότι επετεύχθη συμφωνία, ο ΟΤΕ, έθεσε έναν ανέφικτο όρο σχετικά με την καταβολή των χρωστούμενων, με στόχο όπως υποστηρίζει η Altec, να πληγεί η αξιοπιστία και το κύρος της εταιρείας.

Επίσης σημειώνει ότι η θυγατρική εταιρεία Altec Telekoms ΑΕ πρόκειται να προσφύγει για την προάσπιση των νομίμων δικαιωμάτων της στις αρμόδιες Αρχές και στα αρμόδια εθνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

«Όχι μόνον για την εξασφάλιση της δραστηριότητάς της, αλλά και για την αποκατάσταση της σοβαρότατης εμπορικής και ιδίως επιχειρηματικής ζημίας, που παρανόμως υπέστη. Ωστόσο, οι εσκεμμένες και εκδικητικές αυτές πρακτικές του ΟΤΕ, πέραν του ότι είναι προδήλως παράνομες, βλάπτουν ευθέως τον ανταγωνισμό, αλλά πολύ περισσότερο βλάπτουν και τους ίδιους τους μετόχους του ΟΤΕ και κυρίως το ελληνικό Δημόσιο» καταλήγει.

Πηγή in.gr

Φυσικά οι άναρθρες κραυγές της Altec είναι για λαϊκή κατανάλωση. Να υπενθυμίσω ότι πριν από μερικούς μήνες χρεωκόπησε μία άλλη εταιρεία τηλεπικοινωνιών, η Lannet.

Και, η σημερινή εξέλιξη όπου η ίδια η εταιρεία παραδέχεται τις οφειλές της:

Ληξιπρόθεσμες οφειλές 6,8 εκατ. ευρώ στον ΟΤΕ αναγνωρίζει η Altec

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τον ΟΤΕ μέχρι τις 22 Αυγούστου 2008, ανέρχονταν σε 6,8 εκατ. ευρώ, τονίζει η Altec, απαντώντας σε ερώτημα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.

Συγκεκριμένα, η διοίκηση της εταιρείας υποστηρίζει:

«α) Το ποσοστό της χωρητικότητας του συνόλου των κυκλωμάτων διασύνδεσης τηλεφωνίας της θυγατρικής μας εταιρείας Altec Telecoms ΑΕ, που διεκόπησαν από τον ΟΤΕ, ανέρχονται περίπου στο 85% σε όλη την επικράτεια. Η διασύνδεση με ADSL έχει διακοπεί κατά 75%, ενώ έχουν διακοπεί 10 υπεραστικά μισθωμένα κυκλώματα (backbone) καθώς και το ΑΙΧ (Εθνικό Internet) το οποίο έχει διακοπεί κατά 80%.»

»β) δεδομένου ότι η θυγατρική μας εταιρεία Altec Telecoms ΑΕ, προτίθεται εντός των ημερών να καταβάλει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς τον ΟΤΕ, σε συνεργασία με τις πιστώτριες τράπεζες, αναμένεται η ενεργοποίηση των κυκλωμάτων από την πλευρά του ΟΤΕ και ως εκ τούτου εκτιμούμε ότι τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας δεν θα επηρεαστούν ουσιωδώς αρνητικά τόσο για την Altec Telecoms όσο και για τον Όμιλο γενικότερα.»

»Παρά ταύτα, ακόμα και αυτή η μικρής διάρκειας διακοπή των κυκλωμάτων είναι παράνομη και καταχρηστική, δημιουργώντας σοβαρό πλήγμα στην εικόνα και φήμη της επιχείρησής μας, βλάβη της οποίας θα αξιώσουμε την αποκατάσταση με κάθε νόμιμο μέσο.»

»γ) οι ληξιπρόθεσμες οφειλές της Altec Telecoms ΑΕ προς τον ΟΤΕ κατά την 22/8/2008, ανέρχονται σε ευρώ 6,8 εκ. Το υπόλοιπο του ρυθμισθέντος ποσού με την από 26/10/2007 σύμβαση, ανέρχεται σήμερα στο ποσό των ευρώ 4,6 εκ. και η εξόφλησή του θα ολοκληρωθεί σύμφωνα με τη ρύθμιση την 31/8/2009. Οι αμφισβητούμενες από την εταιρεία μας οφειλές για τις οποίες ο ΟΤΕ δεν διαθέτει κανένα τεκμηριωτικό έγγραφο και ως εκ τούτου είναι παντελώς ανύπαρκτες, ανέρχονται στα ευρώ 7,5 εκ.»

»Εντός των επόμενων ημερών θα διαπραγματευθούμε ρύθμιση για την αποκατάσταση των λειτουργιών της εταιρείας, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί το πρόβλημα το οποίο έχει δημιουργηθεί από τη διακοπή των κυκλωμάτων από τον ΟΤΕ. Η καταχρηστική συμπεριφορά του ΟΤΕ να χρησιμοποιεί αθέμιτα τη δεσπόζουσα και μονοπωλιακή του σε ορισμένες περιπτώσεις θέση, μας εξαναγκάζει να προβούμε σε καταβολές ακόμη και ανύπαρκτων οφειλών.»

»Πάντως, για την πλήρη αποκατάσταση των υπηρεσιών που παρέχουμε στους πελάτες μας θα χρησιμοποιηθούν και κυκλώματα άλλων παρόχων όπου είναι δυνατόν, προκειμένου να συνεχιστεί η εύρυθμη λειτουργία της εταιρείας».

Πηγή in.gr

[Asterion]

Το θέμα που μας μετέφερες έχει σημειωθεί και με άλλες εταιρείες. Τα σαμποτάζ πέρνουν και δίνουν. Οι κατηγορίες, καλύτερα να μην το συζητάμε διότι άκρη δεν βρίσκουμε.
Εκείνι ποου έχω να προσθέσω είναι ότι αν θυμάμαι καλά το 1999 που εμφανίσθηκε η TelePassport στο προσκήνιο, ο ΟΤΕ χρέωνε την υπεραστική μονάδα 48 δραχμές. Μετά από 2-3 χρόνια ανταγωνιασμού (η παραπάνω εταιρεία τότε την χρέωνς 14 δρχ) αναγκάσθηκε και κατέβηκες ο ΟΤΕ στις 21 δρχ. Σήμερα δεν ξέρω τι συμβαίνει . Εκείνο που ξέρω καλά είναι το όφελος από τον ανταγωνισμό. Βέβαια ο ΟΤΕ κάνει ότι μπορεί για να ξυνίσει η σούπα. Ιδωμεν.

[Dhmellhn]

Η Altec δεν είναι και στα καλλίτερά της. Έχει παραδεχθεί τα ληξιπρόθεσμα. Από την άλλη η περιβόητη Lannet προέκυψε ακριβώς από την απορρόφηση της Telepassport που αναφέρεις παραπάνω. Πρόκειται για εταιρεία του διαβόητου Θωμά Λαναρά, γνωστού από τα κλωστήρια της Ναούσσης.

Για διάβασε και το παρακάτω σχετικά με την δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε η Lannet:

Σε εξαιρετικά δυσχερή θέση δείχνει να βρίσκεται η Lannet, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς τον ΟΤΕ και ο τελευταίος να προχωρήσει σε προσωρινή διακοπή ορισμένων κυκλωμάτων διασύνδεσης. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του Οργανισμού, η διακοπή έγινε «λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών και αδυναμίας της Lannet να ανταποκριθεί στις συμβατικές της οικονομικές υποχρεώσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά το γεγονός ότι όλο αυτό το διάστημα η ίδια εισέπραττε κανονικά τους λογαριασμούς των πελατών της». Παράλληλα, ο ΟΤΕ αναφέρει ότι «εξάντλησε όλα τα περιθώρια συνεννόησης με την εταιρεία για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς η τελευταία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της», ενώ παράλληλα «κάλεσε επανειλημμένα τη Lannet για την αποπληρωμή των αναγνωρισμένων από την ίδια οφειλών της, δηλώνοντάς της συγχρόνως ότι σε αντίθετη περίπτωση θα προέβαινε, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, στη διακοπή των υπηρεσιών του που της παρέχει». Ο ΟΤΕ είχε ενημερώσει έγκαιρα για τις ενέργειές του αυτές και την ΕΕΤΤ. Πάντως, όλοι οι συνδρομητές της εταιρείας μπορούν ακόμη να πραγματοποιούν και να δέχονται κλήσεις, ενώ επίσης μπορούν να πραγματοποιούν κλήσεις και μέσω οποιουδήποτε άλλου αδειοδοτημένου παρόχου επιθυμούν, προσθέτοντας πριν από τον αριθμό που θέλουν να καλέσουν τον τετραψήφιο κωδικό επιλογής που αντιστοιχεί στον κάθε πάροχο.

Η Lannet από την πλευρά της ζήτησε τη Δευτέρα το πρωί την αναστολή διαπραγμάτευσης της μετοχής της, αίτημα που έγινε αποδεκτό από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Ανεπισήμως, τα προβλήματα ρευστότητας αποδίδονται στο γεγονός ότι η επενδυτική εταιρεία Halkyon Capital, που είχε δεσμευτεί να επενδύσει 60 εκατ. ευρώ στη Lannet, έχει εκταμιεύσει μόλις 5 εκατ. ευρώ και αυτά τον περασμένο Φεβρουάριο. Ο λόγος που δεν έχει προχωρήσει σε περαιτέρω εκταμίευση είναι οι κακές χρηματιστηριακές συνθήκες. Η διοίκηση της Lannet φέρεται να επεξεργάζεται διάφορα σχέδια προκειμένου να εξέλθει η εταιρεία από την κρίση, κάτι το οποίο, όμως, φαντάζει αρκετά δύσκολο αυτή τη στιγμή. Πάντως, εντύπωση προκάλεσε μία χθεσινή ανακοίνωση της Lannet, η οποία αφού επιβεβαιώνει τη διακοπή ορισμένων κυκλωμάτων, αναφέρει ότι «η εταιρεία αναγνωρίζει τις προσπάθειες που έχει καταβάλει το τελευταίο διάστημα ο ΟΤΕ προκειμένου να διευθετηθούν οι οικονομικές εκκρεμότητες μεταξύ των εταιρειών, ενώ παράλληλα είναι σε διαδικασία εξεύρεσης κάθε δυνατής λύσης προς επίλυση του θέματος».

Σημειώνεται ότι η εταιρία έχει περίπου 180.000 πελάτες και απασχολεί περίπου 400 άτομα. Δες και το παρακάτω:

Τέλος εποχής διαφαίνεται για τη Lannet, εννέα χρόνια μετά τη «φούσκα» της Κλωνατέξ

Ο κ. Θωμάς Λαναράς παρουσιάστηκε πολλά υποσχόμενος για το δημιούργημά του στις τηλεπικοινωνίες. Η Lannet όμως κήρυξε «παύση πληρωμών» και εισήλθε στην τροχιά της Κλωνατέξ

Εννέα χρόνια πέρασαν από τη μεγαλύτερη «φούσκα» του ελληνικού χρηματιστηρίου την Κλωνατέξ, και η Lannet, το επόμενο δημιούργημα του κ. Θωμά Λαναρά αυτή τη φορά στις τηλεπικοινωνίες, δεν έχει σωτηρία και είναι έτοιμη να «σκάσει».
Το τέλος εποχής για τη Lannet, την τηλεπικοινωνιακή εταιρεία που δημιούργησε ο ίδιος ο κ. Λαναράς, υποσχόμενος πολλά σχέδια, με μεγαλύτερο αυτό της συνεργασίας με την Orange, τη θυγατρική της France Telecom, ώστε να την καταστήσει μεγάλο εναλλακτικό τηλεπικοινωνιακό πάροχο, έφθασε. Το γεγονός που ανάγκασε τη διοίκηση του Χρηματιστηρίου και τον εξάδελφο του κ. Λαναρά πρόεδρο του ΧΑ κ. Σπ. Καπράλο να πετάξει έξω τη μετοχή είναι η «παύση πληρωμών» που κήρυξε η εταιρεία.
Τη χαριστική βολή στην εταιρεία με πελατολόγιο 35.000 συνδέσεων έδωσε ο ΟΤΕ με την απόφασή του να διακόψει τα κυκλώματα διασύνδεσης προς αυτήν, λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Η εταιρεία πλέον έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο και σε περίπτωση που η διοίκησή της δεν προβεί σε εξεύρεση κεφαλαίων, ώστε να μπορέσει να καλύψει τα καθημερινά λειτουργικά έξοδά της και να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τον ΟΤΕ, οδεύει οριστικά σε κλείσιμο.
Θύματα είναι οι οικιακοί και οι εταιρικοί πελάτες του ομίλου, οι οποίοι αν δεν έμειναν ακόμη χωρίς τηλέφωνο, σύντομα θα βρεθούν χωρίς σήμα και Internet.

Η διοίκηση της Lannet επισήμως εφιστά την προσοχή στο ότι επεξεργάζεται διάφορα σχέδια για την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της και την υλοποίηση του επιχειρησιακού σχεδίου της. Ποιος όμως την πιστεύει. Και αυτό καθώς το σχέδιο που ναυάγησε εκπονήθηκε το 2005 από τη σουηδική εταιρεία Swedtel με την οποία είχε υπογραφεί σχετική συμφωνία. Μάλιστα στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής η Swedtel είχε αναλάβει και ενεργό ρόλο στη διοίκηση. Ακόμη, το 2005, η εταιρεία πραγματοποίησε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της κατά 15,4 εκατ. ευρώ και συνήψε μετατρέψιμο ομολογιακό δάνειο από τη Mediterranean Telecom, ύψους 5,72 εκατ. ευρώ. Την επόμενη χρονιά εισήλθε στην αγορά των ευρυζωνικών υπηρεσιών, προσφέροντας προηγμένες υπηρεσίες ADSL σε οικιακούς πελάτες και εταιρείες, εξέδωσε μετατρέψιμο ομολογιακό δάνειο, επίσης, από τη Mediterranean Telecom, ύψους 20,57 εκατ. ευρώ, ενώ παράλληλα εξαγόρασε την τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Columbia Telecom.

Την περυσινή χρονιά εγκαινιάστηκε η στρατηγική συνεργασία με την Orange Business Services για τη διάθεση των ευρυζωνικών υπηρεσιών στην Ελλάδα και άρχισε να διαθέτει το livebox, προϊόν συνεργασίας με τις France Telecom/Orange. Επίσης απορρόφησε και την Telepassport Hellas ΑΕ, μία από τις πρώτες εναλλακτικές τηλεπικοινωνιακές εταιρείες, με μεγάλα προβλήματα οφειλών προς τον ΟΤΕ.
Η επιδείνωση της κατάστασης για τη Lannet δεν συνέβη ξαφνικά. Τα προβλήματα για την εταιρεία άρχισαν να διαφαίνονται από τον προηγούμενο χρόνο, όταν για οφειλές της προς τον ΟΤΕ, ύψους περίπου 3 εκατ. ευρώ, ο Οργανισμός είχε προχωρήσει σε διακοπή του κυκλώματός της, με συνέπεια περίπου 35.000 πελάτες της να βρεθούν χωρίς τηλέφωνο και δίκτυο. Επειτα από έκδοση εγγυητικής επιστολής ο ΟΤΕ επανασυνέδεσε το κύκλωμα.

* Τον στηρίζουν οι τράπεζες
Το κλείσιμο των κυκλωμάτων της Lannet από τον ΟΤΕ, πέρυσι λόγω χρεών, και η αποκατάσταση του δικτύου μετά την κατάθεση της εγγυητικής επιστολής είχε επαναφέρει στην επικαιρότητα τη σχέση αλληλεξάρτησης των εταιρειών του κ. Λαναρά - κυρίως στον κλωστοϋφαντουργικό κλάδο - με το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.
Μια σχέση που είχε επικριθεί από τους ανταγωνιστές του κ. Λαναρά οι οποίοι ευθέως κατηγορούν τις τράπεζες ότι δεν δανείζουν με τραπεζικά κριτήρια και υποσκάπτουν τον ανταγωνισμό. Αναφέρουν μάλιστα ότι «η απόφαση για τη στήριξη του κ. Λαναρά είναι πολιτική φύσεως, λόγω της ταυτόσημης ιδεολογίας του με την κυβερνώσα παράταξη». Οι τραπεζίτες αντέκρουαν, βέβαια, τις κατηγορίες, λέγοντας ότι αν δεν στήριζαν την εταιρεία θα έχαναν όλα τα χρήματα που έχουν διαθέσει, ενώ με το πρόγραμμα χρηματοδότησης ήταν ορατή η ανάκαμψη του ομίλου και η διασφάλιση χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Η συνεργασία των τραπεζών με τα Κλωστήρια Ναούσης άρχισε το 1998. Το πάνω χέρι τότε είχε ο επιχειρηματίας αφού όλοι ήθελαν να τον δανείσουν για να καταλήξει στην τοποθέτηση ελεγκτή χρηματοροών στον όμιλο των Κλωστηρίων Ναούσης από τις τράπεζες οι οποίες από τον Αύγουστο του 2004 έχουν αναλάβει το δύσκολο - κατά ομολογία των ιδίων - έργο της αναχρηματοδότησης του μεγαλύτερου κλωστοϋφαντουργικού ομίλου της χώρας.

Το καλοκαίρι του 2004 οι συνολικές υποχρεώσεις του ομίλου ανέρχονταν σε 230 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 202 εκατ. ευρώ ήταν βραχυπρόθεσμες. Οι τόκοι «έπνιγαν» τα κέρδη και ο όμιλος δούλευε ακόμη και με αρνητικά κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων (EBITDA). Τα χρέη είχαν προκύψει από τις αλλεπάλληλες εξαγορές και επενδύσεις που έκανε ο κ. Λαναράς, με στόχο να δημιουργήσει τον μεγαλύτερο κλωστοϋφαντουργικό όμιλο της Ευρώπης και παρά το γεγονός ότι μέσω της Σοφοκλέους οι εταιρείες του είχαν αντλήσει περί τα 300 εκατ. ευρώ. Οι τράπεζες χορηγούσαν με ευκολία δάνεια, αφού οι μετοχές του κ. Λαναρά που χρησιμοποιούνταν ως ενέχυρο βρίσκονταν καθημερινά στο limit up. Με την πτώση του Χρηματιστηρίου οι τράπεζες άρχισαν να περιορίζουν τη χρηματοδότηση, έκαναν απαιτητά τα δάνειά τους και σε συνδυασμό με την κρίση του κλωστοϋφαντουργικού κλάδου παγκοσμίως, λόγω του έντονου ανταγωνισμού από τρίτες χώρες με χαμηλό κόστος, όλο το οικοδόμημα άρχισε να υποχωρεί.

Τον Αύγουστο του 2004 οι πέντε πιστώτριες τράπεζες (Εθνική, Εμπορική, Αγροτική, Alpha και Eurobank) συμφώνησαν προ του κινδύνου να βάλει λουκέτο ο όμιλος και να χάσουν όλα τα χρήματα να χρηματοδοτήσουν τον όμιλο με ομολογιακό δάνειο 23 εκατ. ευρώ, με την προϋπόθεση να τοποθετήσει και ο βασικός μέτοχος 16,9 εκατ. ευρώ.

Το 2006 τον Μάρτιο οι ίδιες τράπεζες χορήγησαν άλλα 25,5 εκατ. ευρώ και τις επόμενες ημέρες ελήφθη η απόφαση να καλύψουν ομολογιακό δάνειο 140 εκατ. ευρώ, μέσω του οποίου θα μετατρεπόταν ο δανεισμός του ομίλου από βραχυπρόθεσμος σε μακροπρόθεσμο, με την παράλληλη εξοικονόμηση περίπου 20 εκατ. ευρώ για τα απαραίτητα κεφάλαια κίνησης.
Οι ροές των τραπεζών συνεχίζονταν καθώς το σχέδιο επιβίωσης που είχαν εκπονήσει τηρούνταν από τη διοίκηση του ομίλου. Το σχέδιο προέβλεπε το κλείσιμο μονάδων που δεν ήταν κερδοφόρες και τη σημαντική συρρίκνωση του προσωπικού. Ετσι, έκλεισαν δύο μονάδες στη Νάουσα καθώς και οι μονάδες σε Σκόπια και Αλβανία. Το προσωπικό από 3.800 άτομα περιορίστηκε σε 1.800 με τη συντριπτική πλειονότητα των απολύσεων να πραγματοποιείται στις μονάδες των Βαλκανίων. Επίσης, τέλη του 2006 ολοκληρώθηκε η συγχώνευση των Κλωστηρίων Ναούσης με τις εταιρείες Fanco, Κλωστήρια Ροδόπης και Gallop και η μετονομασία του νέου σχήματος σε United Textiles.

Οι μονάδες του ομίλου σε Νάουσα και Θράκη άρχισαν να λειτουργούν ξανά αφού υπήρχαν χρήματα για την αγορά πρώτων υλών. Βασικός στόχος της αναδιάρθρωσης τα τελευταία δυόμισι χρόνια ήταν η μείωση του μεγέθους του ομίλου, η αύξηση της παραγωγικότητας και η «στροφή» σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

* «Λουκέτο» σε Εβρο και Ροδόπη
Το μεγάλο στοίχημα, κυρίως για τους εργαζομένους, ήταν η επίτευξη θετικού λειτουργικού αποτελέσματος το 2007. Αυτός ήταν, άλλωστε, και ο όρος που είχαν θέσει οι τραπεζίτες ώστε να συνεχίσουν να στηρίζουν τον όμιλο. Κάτι τέτοιο δεν επετεύχθη.
Για να φθάσουμε, δύο μήνες πριν, στον εφετινό Μάιο όταν τα εργοστάσια της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας (πρώην Κλωστήρια Ναούσης) σε Εβρο και Ροδόπη και σε μία από τις τέσσερις μονάδες που διατηρεί η εταιρεία στην πόλη της Νάουσας, έμειναν χωρίς ρεύμα, λόγω απλήρωτων λογαριασμών. Παράλληλα οι εργαζόμενοι δεν είχαν λάβει ακόμη τις αποδοχές του Μαρτίου, ενώ τα εργοστάσια υπολειτουργούσαν λόγω έλλειψης πρώτων υλών.

Ζημιές και υποχρεώσεις

Πριν από την αναστολή της διακίνησης η μετοχή της Lannet διαμορφωνόταν στην τιμή των 0,12 ευρώ, παρουσιάζοντας πτώση 7,69%, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2008 οι ζημιές μετά τους φόρους έφθασαν τα 6,66 εκατ. ευρώ από 166.000 ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2007. Το σύνολο των βραχυπρόθεσμων υποχρεώσεων στο τρίμηνο διαμορφώθηκε σε 87,8 εκατ. ευρώ.


Πηγή: http://www.tovima.gr/print_article.p...402&m=D09&aa=1

Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Η εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία με βάση τις πιέσεις της Ε.Ε για την υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, επέβαλλε στον ΟΤΕ την αύξηση των τηλεφωνικών τελών στους συνδρομητές του, με παράλληλη παροχή μεγάλης έκπτωσης στους διαφόρους ιδιώτες παρόχους, ώστε οι τελευταίοι να εισέλθουν στην αγορά των τηλεπικοινωνιών. Επαναλαμβάνω ότι οι Τηλεπικοινωνίες δεν γίνεται να δοθούν σε ιδιώτες. Δεν χρειαζόμαστε μεσάζοντες. (Εννοείται φυσικά ότι ο ΟΤΕ πρέπει να επανακρατικοποιηθεί και να προσφέρει άμεσες και σε λογικό κόστος υπηρεσίες στους συνδρομητές του).

[Aiolos]

"Για τους φιλελεύθερους η επιδίωξη της ευτυχίας αποτελεί ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα κάθε ατόμου".

Κι αυτό το παρουσιάζει ως καύχημα; Η επιδίωξη της ευτυχίας (από τα ειλικρινή κινήματα) είναι επιβεβλημένη κι αυτονόητη. Μην καυχάστε λοιπόν, για κάτι αυτονόητο.

"σεβασμός του φυλετικού, θρησκευτικού, εθνικού αυτοπροσδιορισμού κάθε Ελληνα πολίτη".

Του θρησκευτικού, σαφώς. Αλλά, ο φυλετικός προσδιορισμός δεν ποικίλει, αν θέλετε να λέγεστε ρεαλιστές. Δεν υπάρχει Έλληνας εξ Ανατολών ή εξ Αφρικής, όπως δεν υπάρχει Αιγύπτιος εκ Νορβηγίας. Από εκεί και πέρα, αν θεωρείτε ότι ο εθνικός προσδιορισμός έχει ως μοναδικό κριτήριο το πνεύμα, τότε και πάλι πλανάστε. Οι γενετιστές και οι βιολόγοι δεν απέρριψαν ακόμα την αρχή της κληρονομικότητας των γονιδίων.

"Για τους φιλελεύθερους το κράτος-έθνος αποτελεί αναχρονισμό, στο βαθμό που δεν αναγνωρίζει το διαφορετικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό κάποιων πολιτών του, που επιβάλλει περιορισμούς προς όφελος μιας θρησκείας ή γλώσσας, που ορθώνει κάθε είδους προστατευτικά τείχη για να μην αλωθούν τα εθνικά μονοπώλια από «ξένους», που καλλιεργεί συγκεκριμένους εθνικούς μύθους. Αυτό το κράτος-έθνος που βασιζόταν στην ιδεοληψία της φυλετικής, θρησκευτικής και γλωσσικής ομοιογένειας και καθαρότητας ευθύνεται για τις εθνοκαθάρσεις του 20ού αιώνα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Γιουγκοσλαβίας. Για αυτόν τον τύπο εθνικού κράτους οι Ελληνες φιλελεύθεροι, πράγματι, αισθάνονται αποστροφή. Αυτή η αποστροφή για το συγκεκριμένο τύπο κράτους-έθνους ερμηνεύεται από τους διαστρεβλωτές τού φιλελευθερισμού σαν αδιαφορία των Ελλήνων φιλελευθέρων για το εθνικό συμφέρον. Είναι όμως έτσι ή έτσι βολεύει τους πολέμιούς του;"

Ένα κράτος δεν είναι αυτοδικαίως έθνος. Η πρόσφατη απόσχιση του Κοσόβου από την Σερβία, δεν το καθιστά αυτομάτως και έθνος. Οι φιλελεύθεροι πρέπει να καταλάβουν ότι η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα που αιωρείται στην ατμόσφαιρα και μπορεί να την αποκτήσει ο καθένας εισπνέοντάς την. Τι εννοώ μ' αυτό: Αν η ελευθερία ήταν αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός, γιατί αφαιρείται; Κι αν αφαιρείται, πώς μπορεί ν' αποκτηθεί; Μα φυσικά με αγώνες, είτε πολιτικούς, είτε κοινωνικούς, είτε εθνικούς. Έτσι αποκτάται η ελευθερία κι όταν την αποκτήσεις, δεν μπορείς να 'σαι βέβαιος ότι θα την έχεις αιωνίως. Συνεπώς, πρέπει να συνεχίσεις ν' αγωνίζεσαι για να τη διατηρήσεις.
Επίσης, η γλωσσική ομοιογένεια δεν πρέπει να επιβάλλεται; Θέλετε και ελευθερία στην επιλογή γλώσσας; Δηλαδή, η επιβολή και η υποχρέωση έχουν αποκτήσει φασιστική, αρνητική χροιά; Ίσως στα δικά σας αφτιά και μυαλά. Μήπως την αναρχία την μεταφράζετε ως ελευθερία;
Καυχιέστε ότι ήσασταν οι πρώτοι που προτείνατε κάποιες καινοτόμες λύσεις για την οικονομία κι όχι μόνο. Ακριβώς με το ίδιο επιχειρήμα, μπορώ επι παραδείγματι ν' αποδείξω την ορθότητα των δικτατορικών καθεστώτων όπως αυτό του Μεταξά, γιατί καθιέρωσε το οχτάωρο που εκείνη την εποχή δεν είχε καθιερωθεί ούτε στη Βρετανία και τη Γαλλία, δημιούργησε το ΙΚΑ, οι άδειες προ Μεταξά ήταν εφταήμερες και μετά Μεταξά ήταν δεκαπενθήμερες, αύξησε τους μισθούς όλων των εργατών κι έκανε πολλές καινοτόμες και πρωτοπόρες αλλαγές, για την εποχή του. Τι αντεπιχειρήματα θα χρησιμοποιούσες για να διαψεύσεις το γεγονός ότι ήταν εθνωφελές καθεστώς; Τον κατατρεγμό των κομμουνιστών; Τον φιλογερμανισμό του (που δεν υπήρξε ποτέ) κι όλα τ' άλλα τα γραφικά; Γραφικά αλλά και καθόλου αντικειμενικά, γιατί φίλε μου αυτά και μόνο δεν αρκούν για να δαιμονοποιήσουν ένα καθεστώς που είχε άλλα καλά, όπως αυτά τα καλά δεν αρκούν για να το εξωραΐσουν.
Αυτό το παράδειγμα σου το παρέθεσα για να μην προβάλλετε την ιδεολογία σας ως πρωτοπόρα και καλύτερη των άλλων, επειδή ήσασταν οι πρώτοι που προτείνατε ιδέες που υλοποιήθηκαν αρκετά χρόνια μετά, σαν να ήσασταν οι μοναδικοί.
Επίσης, στο παραπάνω απόσπασμα βλέπω μια κατάχρηση της ιστορίας. Θέτει έμμεσα ένα δίλημμα στον αναγνώστη που διόλου αντικειμενικό είναι: Ή θα είσαι ένας ρατσιστής, μισαλλόδοξος και φανατικός εθνικόφρων που πιστεύει ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα στ' άλλα έθνη, ή ένας φιλελεύθερος!
Δηλαδή, εγώ και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι ανήκουν στην πρώτη περίπτωση, κι όχι απλώς στους ανθρώπους που θέλουν τη φυλετική καθαρότητα επειδή πιστεύουν ότι οι φυλές είναι διαφορετικές και πως η καθαρότητα εξασφαλίζει την εθνική τους ταυτότητα, οι οποίοι επιθυμούν την συνεργασία των λαών κι επιβάλλουν τον σεβασμό στον συνάνθρωπο από όπου κι αν προέρχεται...
Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι που διαστρεβλώνουν την ιδεολογία σας, αλλά σίγουρα ο κύριος διαστρεβλώνει κάθε άλλη ιδεολογία προκειμένου να φθάσει ο αναγνώστης στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι μόνον ο φιλελευθερισμός έχει ειλικρινή και σωστά κίνητρα.
Η παράδοση είναι ο συνδετικός κρίκος των ανθρώπων ενός λαού. Δίχως αυτόν, η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ των μελών μιας φυσικής κοινωνίας θα ήταν δύσκολη έως αδύνατη. Η παράδοση συνδέεται κι επηρεάζεται άμεσα από τον πολιτισμό της κάθε φυλής. Δηλαδή από τα ενδύματα, τα μουσικά όργανα, το είδος της μουσικής, τους θρύλους (μύθους), τους χρωματισμούς, τα σχέδια, την τέχνη και τη γλώσσα. Για ν' αναλογιστείτε την πολιτιστική επιρροή που ασκείται στον λαό, ο Κάρλο Τσιπόλα μάς λέει ακόμα και για το χιούμορ: "Το χιούμορ είναι τόσο στενά δεμένο με την ακριβή και ιδιαίτερη επιλογή της προφορικής έκφρασης με την οποία παράγεται, ώστε δύσκολα πετυχαίνεται να μεταφραστεί από τη μία γλώσσα στην άλλη. Πράγμα που επίσης σημαίνει ότι είναι τόσο διαποτισμένο από τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας μέσα στην οποία δημιουργείται, ώστε συχνά καταντά εντελώς ακατανόητο, όταν μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό πολιτιστικό περιβάλλον".
Για να καταλάβετε τώρα το μέγεθος της καταστροφής που επέφερε το πολυπολιτισμικό περιβάλλον, το οποίο δεν είναι μια συνύπαρξη πολιτισμών όπως πίστευαν και πιστεύουν πολλοί, αλλά μια ομοιομορφοποίηση που ισοπέδωσε κάθε φυσικό πολιτισμό που προηγήθηκε. Έτσι, στις μέρες μας παρατηρούμε σε μαζική κλίμακα το χιούμορ που ασκείται από την αμερικάνικη κουλτούρα, το οποίο είναι συνήθως το εύκολο, χονδροειδές και χυδαίο χιούμορ που είναι προσιτό σε όλους. Οι περισσότερες κωμωδίες που παράγονται στην Αμερική και τη Βρετανία, χρησιμοποιούν αυτό το είδος χιούμορ κι έχει πλέον τη μεγαλύτερη απήχηση...
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και μ' όλα τα πολιτιστικά αγαθά, στον πολυπολιτισμό. Από την τέχνη, τη γλώσσα και την ενδυμασία μέχρι και το χιούμορ...

"Η προσέγγιση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα νέο εθνισμό, που τοποθετείται στον αντίποδα του εθνικισμού και που αποτελεί το μόνο πλαίσιο που εγγυάται την πλήρη εφαρμογή των ατομικών δικαιωμάτων στις σύγχρονες πολυεθνικές, πολυφυλετικές κοινωνίες. Ο νέος εθνισμός αποτελεί και τη μόνη ρεαλιστική λύση στην αλλαγή της πληθυσμιακής συγκρότησης των κοινωνιών δίνοντας στους κάθε λογής εθνικά αυτοπροσδιοριζόμενους πολίτες να αντιλαμβάνονται την ένταξή τους στο «Εθνος» όχι σε κάποια κοινή καταγωγή, θρησκεία, ράτσα ή παράδοση, αλλά σαν συμπερίληψή τους σε ένα σύστημα κανόνων που προστατεύει τα ατομικά τους δικαιώματα και ελευθερίες. Δείγμα αυτού του νέου εθνισμού αποτελούν δυτικά κράτη-«Εθνη» όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία στα οποία η «εθνική» συνείδηση παραπέμπει σε ένα κοινό αίσθημα αποδοχής συγκεκριμένων αξιών και κανόνων που υπαγορεύει το Σύνταγμα και οι νόμοι και που προστατεύουν το δικαίωμα του καθένα να αισθάνεται π.χ. Ελληνοαμερικανός και να παρελαύνει, ενώπιον επισήμων του ελληνικού κράτους, κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης την 25η Μαρτίου κάθε χρόνου".

Το παράδοξο με τους φιλελεύθερους, είναι ότι δέχτηκαν το μοντέλο των πολυεθνικών και πολυφυλετικών κοινωνιών, πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικό ή καλύτερο μοντέλο, ενώ η ιστορία μάς έχει διαψεύσει πάμπολλες φορές. Δεν αντιτάσσονται, λοιπόν, σ' αυτό το μοντέλο, αλλά το αφομοίωσαν στην ιδεολογία τους καθιστώντας την ένα ιδεολογικό μπέρδεμα. Μιλάνε για ένα νέο εθνισμό, αλλά είναι υπέρ των πολυεθνικών κοινωνιών. Έθνος με πολυεθνική κοινωνία δεν υφίσταται, τουλάχιστον για τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Εκτός των άλλων, ο φιλελευθεριμός εξασφαλίζει το δίκαιο και την ελευθερία του ατόμου. Αλλά, τι γίνεται με το δίκαιο και την ελευθερία της κοινωνίας; Η ελευθερία του ατόμου, περιορίζεται στην ελευθερία λόγου, στην ελευθερία επιλογής προϊόντων κ.ά., στην ελευθερία να επιλέγει τον τρόπο διασκέδασής του και τα συναφή. Αλλά μεγαλύτερη βαρύτητα για εσάς έχει η κοινωνική ελευθερία ή αντιθέτως η ατομική;
Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε την ελευθερία να κάνουμε πολλά πράγματα μες στην κοινωνία, καθότι η τελευταία είναι ελεύθερη!

Και μόνο που θεωρείτε παράδειγμα προς μίμηση το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ένας λόγος που θα απέρριπτα αυτή την ιδεολογία.
Ένα κράτος που έχει σημειώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά εγκληματικότητας, από πράξεις βίας μέχρι εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση. Ένα κράτος που απασχολεί τους πολίτες του με καθετί ανούσιο, όπως τα τηλεπαιχνίδια, τα ριάλιτυ σόου, τις ταινίες κ.τ.λ. δεν πρέπει ν' αποσπάει επαίνους αλλά μύδρους. Ένα κράτος που δεν έχει ουσιαστικό ασφαλιστικό πρόγραμμα δεν χρησιμοποιείται ως παράδειγμα ορθής πολιτικής. Ένα κράτος του οποίου το όριο φτώχειας ξεπερνά κατά πολύ τα όρια φτώχειας των ευρωπαϊκών κρατών, θα μπορούσε να πείσει για την ορθότητα της πολιτικής του μόνο τους φανατικούς των αμερικάνικων ταινιών οι οποίοι όταν βλέπουν τους υπερμεγέθεις ουρανοξύστες και τα δεκάδες πανέμορφα πάρκα σε κάθε πόλη νομίζουν ότι αυτή η εικόνα αντιπροσωπεύει όλους τους Αμερικανούς πολίτες. Ένα κράτος στο οποίο βρίθουν οι θρησκευτικές αιρέσεις, οι οποίες είναι υπαίτιες για χιλιάδες ανθρώπους που αγνοούνται, έχουν σκοτωθεί ή βασανιστεί. Μέσω αυτών των αιρέσεων διεξάγεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό και το λαθρεμπόριο νεαρών αγοριών και κοριτσιών.
Είναι ενα κράτος πολυεθνικών, που έχει μετατρέψει τους πολίτες του έρμαια του υπερ-καταναλωτισμού.
Ο δε Καναδάς, είναι ένα κράτος που έχει την ατυχία να συνορεύει με τις Η.Π.Α. και δραστηριοποιείται κατά τις επιταγές της.


Αν απέρριπτα ολοκληρωτικώς το κείμενο, θα ήταν ειρωνικό να μιλάω εγώ γι' αντικειμενικότητα και ορθολογισμό και μάλιστα θα μπορούσα εύκολα να κατηγορηθώ ότι απέρριψα τον φιλελευθερισμό για να προβάλλω την ιδεολογία μου, ενώ δεν αποσκοπώ κάτι τέτοιο. Δεν ανέφερα καμία ιδεολογία πλην του φιλελευθερισμού.
Συμφωνώ μεμονωμένα με τις παρακάτω δεσμεύσεις:

3. Κάθε Ελληνας και Ελληνίδα δικαιούται μια ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη στο πλαίσιο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Η υλοποίηση του μέτρου αυτού γίνεται μέσω της κάλυψης από το κράτος της διαφοράς μεταξύ της σύνταξης του ασφαλιστικού φορέα και του ποσού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, εφόσον η πρώτη είναι χαμηλότερη.

4. Επιπλέον της παροχής της αυτής, ο κάθε πολίτης θα είναι ελεύθερος να κερδίζει με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο οποιοδήποτε επιπλέον εισόδημα. Η συνταξιοδότηση ενός εργαζομένου δεν θα τον υποχρεώνει σε αυτόματη και αναγκαστική αποχή από κάθε εργασία. Ο συνταξιούχος θα μπορεί να εργάζεται, εφόσον φυσικά του προσφέρεται εργασία (όχι όμως στο Δημόσιο), για να συμπληρώνει τη σύνταξή του.

• μίνιμουμ εγγυημένο εισόδημα για κάθε πολίτη, δηλαδή κάθε ενήλικος Ελληνας να λαμβάνει εφ΄ όρου ζωής, κάθε μήνα, συγκεκριμένο ποσό που θα καθοριστεί ανάλογα με τις δυνατότητες του κράτους.

• χρήση της έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού με στόχο την αναδιανομή της για τη δημιουργία πάρκων παντού στην Αττική, ιδίως στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της.

Και διαφωνώ καθέτως με τις παρακάτω δεσμεύσεις:

• αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.

Η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών ουσιών ουσιαστικώς δίνει το ελεύθερο στους εμπόρους ναρκωτικών να εμπορεύονται το προϊόν τους, δίχως να υπόκεινται σε ποινικές κυρώσεις. Πώς θα καταστείλετε τη δράση τους, όταν τη νομιμοποιείτε και κατά ένα τρόπο την προάγετε;
Με το πρόσχημα ότι μ' αυτό τον τρόπο τα νοσοκομεία θα μπορούν να παρέχουν στον εξαρτημένο ασθενή συγκεκριμένες δόσεις μέχρι ν' απεξαρτηθεί; Και τι σημαίνει αυτό; Θα απεξαρτώνται δέκα και θα εξαρτώνται άλλοι εκατό από τους νόμιμους εμπόρους που θα πουλάνε την κοκαΐνη, την ηρωίνη και τις υπόλοιπες ναρκωτικές ουσίες.
Ή μήπως τρέφετε την αυταπάτη ότι με την νομιμοποίηση του εμπορίου ναρκωτικών θα καταφέρετε και τον έλεγχό του;

• σεβασμός του φυλετικού, θρησκευτικού, εθνικού αυτοπροσδιορισμού κάθε Ελληνα πολίτη.

Γι' αυτό απάντησα.

• κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και δημιουργία επαγγελματικού στρατού.

Το έχουμε εξαντλήσει σ' άλλο θέμα.

Συμπέρασμα: οι φιλελεύθεροι φταίνε για όλα;

Προσωπικώς ποτέ δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν κρίνω έναν άνθρωπο πρώτα απ' την ιδεολογία του, αλλά από τον χαρακτήρα του και το είδος των σκοπών του. Έχω γνωρίσει ανθρώπους εξαίρετους που δεν ασπάστηκαν καμία ιδεολογία, που δεν ασχολούνται καν με την πολιτική της χώρας και δεν προτείνουν καμία λύση. Δεν το επικροτώ αυτό, αλλά μου έχουν αποδείξει πόσο καλοί άνθρωποι είναι και πόσο καλές προοπτικές έχουν αν ασχοληθούν με τα κοινά. Αυτό που λείπει από την πολιτική, είναι η ηθική. Αυτή θέτει φραγμούς και υποχρεώνει τον ηγέτη να κάνει ορθή χρήση κι όχι κατάχρηση της εξουσίας του. Έχω γνωρίσει πάλι ανθρώπους με τους οποίους έχω συμφωνήσει σε πολλά θέματα, αλλά είναι πονηροί και διπρόσωποι. Με λίγα λόγια, όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος: Ο αγράμματος μπορεί να μορφωθεί, ο πλανημένος μπορεί ν' αφυπνισθεί, όμως αυτός που δεν έχει καρδιά (συναισθήματα) δεν μπορεί να γίνει καλός άνθρωπος και να προσφέρει, όση μόρφωση και εξυπνάδα κι αν έχει. Εσύ Αλέξανδρε, κρίνοντας απ' όλες τις δημοσιεύσεις σου, είσαι ωραίος τύπος και δεν πιστεύω ότι έχεις προσωπικά συμφέροντα. Είσαι απ' τα μέλη του φόρουμ που πραγματικά χαίρομαι να συζητάω.

Όσο για την ιδεολογία σου, η ελευθερία που ευαγγελίζει δεν είναι στην ουσία άλλη από την οικονομική ελευθερία. Η οικονομία όμως δεν είναι ο κόσμος. Γι' αυτήν έγιναν οι μεγαλύτερες αιματοχυσίες, όχι για τις εθνοφυλετικές ιδεολογίες. Γι' αυτήν καταστρέψαμε τη βιοποικιλότητα και την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας φθάνοντας κάθε έμβιο πλάσμα - μαζί μ' εμάς - στο χείλος του γκρεμού.

[alexandros]

"Για τους φιλελεύθερους η επιδίωξη της ευτυχίας αποτελεί ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματα κάθε ατόμου".

Κι αυτό το παρουσιάζει ως καύχημα; Η επιδίωξη της ευτυχίας (από τα ειλικρινή κινήματα) είναι επιβεβλημένη κι αυτονόητη. Μην καυχάστε λοιπόν, για κάτι αυτονόητο.

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στα περισσότερα από όσα λες αγαπητέ Αίολε. Αυτό δεν παρουσιάζεται, όπως το βλέπω εγώ, ως καύχημα αλλά ως πρωταρχικός στόχος, ίσως και ως κεντρικός (ακόμα και μοναδικός) στόχος της κοσμοθεωρίας ενός φιλελεύθερου. Φαντάζομαι ότι και σε άλλες κοσμοθεωρίες και πολιτικές αυτό ίσως να είναι αυτονόητο αλλά ας πούμε για έναν εθνικιστή πρωταρχικός στόχος μπορεί να είναι το να φύγουν οι ξένοι από την Ελλάδα. Αντίθετα εγώ πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι που ζουν νόμιμα στη χώρα μας θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από όπου και αν προέρχονται.

"σεβασμός του φυλετικού, θρησκευτικού, εθνικού αυτοπροσδιορισμού κάθε Ελληνα πολίτη".

Του θρησκευτικού, σαφώς. Αλλά, ο φυλετικός προσδιορισμός δεν ποικίλει, αν θέλετε να λέγεστε ρεαλιστές. Δεν υπάρχει Έλληνας εξ Ανατολών ή εξ Αφρικής, όπως δεν υπάρχει Αιγύπτιος εκ Νορβηγίας. Από εκεί και πέρα, αν θεωρείτε ότι ο εθνικός προσδιορισμός έχει ως μοναδικό κριτήριο το πνεύμα, τότε και πάλι πλανάστε. Οι γενετιστές και οι βιολόγοι δεν απέρριψαν ακόμα την αρχή της κληρονομικότητας των γονιδίων.

Υπάρχει και η αρχή της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού. Μην ξεχνάς τις χιλιάδες επιμειξίες που έχουν συμβεί και φυσικά η θεωρία της καθαρότητας του DNA η οποία ουσιαστικά δεν μπορει να επικληθεί ως επιχείρημα καθαρότητας.

"Για τους φιλελεύθερους το κράτος-έθνος αποτελεί αναχρονισμό, στο βαθμό που δεν αναγνωρίζει το διαφορετικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό κάποιων πολιτών του, που επιβάλλει περιορισμούς προς όφελος μιας θρησκείας ή γλώσσας, που ορθώνει κάθε είδους προστατευτικά τείχη για να μην αλωθούν τα εθνικά μονοπώλια από «ξένους», που καλλιεργεί συγκεκριμένους εθνικούς μύθους. Αυτό το κράτος-έθνος που βασιζόταν στην ιδεοληψία της φυλετικής, θρησκευτικής και γλωσσικής ομοιογένειας και καθαρότητας ευθύνεται για τις εθνοκαθάρσεις του 20ού αιώνα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Γιουγκοσλαβίας. Για αυτόν τον τύπο εθνικού κράτους οι Ελληνες φιλελεύθεροι, πράγματι, αισθάνονται αποστροφή. Αυτή η αποστροφή για το συγκεκριμένο τύπο κράτους-έθνους ερμηνεύεται από τους διαστρεβλωτές τού φιλελευθερισμού σαν αδιαφορία των Ελλήνων φιλελευθέρων για το εθνικό συμφέρον. Είναι όμως έτσι ή έτσι βολεύει τους πολέμιούς του;"

Ένα κράτος δεν είναι αυτοδικαίως έθνος. Η πρόσφατη απόσχιση του Κοσόβου από την Σερβία, δεν το καθιστά αυτομάτως και έθνος. Οι φιλελεύθεροι πρέπει να καταλάβουν ότι η ελευθερία δεν είναι δικαίωμα που αιωρείται στην ατμόσφαιρα και μπορεί να την αποκτήσει ο καθένας εισπνέοντάς την. Τι εννοώ μ' αυτό: Αν η ελευθερία ήταν αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός, γιατί αφαιρείται; Κι αν αφαιρείται, πώς μπορεί ν' αποκτηθεί; Μα φυσικά με αγώνες, είτε πολιτικούς, είτε κοινωνικούς, είτε εθνικούς. Έτσι αποκτάται η ελευθερία κι όταν την αποκτήσεις, δεν μπορείς να 'σαι βέβαιος ότι θα την έχεις αιωνίως. Συνεπώς, πρέπει να συνεχίσεις ν' αγωνίζεσαι για να τη διατηρήσεις.

Επίσης, η γλωσσική ομοιογένεια δεν πρέπει να επιβάλλεται; Θέλετε και ελευθερία στην επιλογή γλώσσας; Δηλαδή, η επιβολή και η υποχρέωση έχουν αποκτήσει φασιστική, αρνητική χροιά; Ίσως στα δικά σας αφτιά και μυαλά. Μήπως την αναρχία την μεταφράζετε ως ελευθερία;
Καυχιέστε ότι ήσασταν οι πρώτοι που προτείνατε κάποιες καινοτόμες λύσεις για την οικονομία κι όχι μόνο. Ακριβώς με το ίδιο επιχειρήμα, μπορώ επι παραδείγματι ν' αποδείξω την ορθότητα των δικτατορικών καθεστώτων όπως αυτό του Μεταξά, γιατί καθιέρωσε το οχτάωρο που εκείνη την εποχή δεν είχε καθιερωθεί ούτε στη Βρετανία και τη Γαλλία, δημιούργησε το ΙΚΑ, οι άδειες προ Μεταξά ήταν εφταήμερες και μετά Μεταξά ήταν δεκαπενθήμερες, αύξησε τους μισθούς όλων των εργατών κι έκανε πολλές καινοτόμες και πρωτοπόρες αλλαγές, για την εποχή του. Τι αντεπιχειρήματα θα χρησιμοποιούσες για να διαψεύσεις το γεγονός ότι ήταν εθνωφελές καθεστώς; Τον κατατρεγμό των κομμουνιστών; Τον φιλογερμανισμό του (που δεν υπήρξε ποτέ) κι όλα τ' άλλα τα γραφικά; Γραφικά αλλά και καθόλου αντικειμενικά, γιατί φίλε μου αυτά και μόνο δεν αρκούν για να δαιμονοποιήσουν ένα καθεστώς που είχε άλλα καλά, όπως αυτά τα καλά δεν αρκούν για να το εξωραΐσουν.
Αυτό το παράδειγμα σου το παρέθεσα για να μην προβάλλετε την ιδεολογία σας ως πρωτοπόρα και καλύτερη των άλλων, επειδή ήσασταν οι πρώτοι που προτείνατε ιδέες που υλοποιήθηκαν αρκετά χρόνια μετά, σαν να ήσασταν οι μοναδικοί.
Επίσης, στο παραπάνω απόσπασμα βλέπω μια κατάχρηση της ιστορίας. Θέτει έμμεσα ένα δίλημμα στον αναγνώστη που διόλου αντικειμενικό είναι: Ή θα είσαι ένας ρατσιστής, μισαλλόδοξος και φανατικός εθνικόφρων που πιστεύει ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα στ' άλλα έθνη, ή ένας φιλελεύθερος!
Δηλαδή, εγώ και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι ανήκουν στην πρώτη περίπτωση, κι όχι απλώς στους ανθρώπους που θέλουν τη φυλετική καθαρότητα επειδή πιστεύουν ότι οι φυλές είναι διαφορετικές και πως η καθαρότητα εξασφαλίζει την εθνική τους ταυτότητα, οι οποίοι επιθυμούν την συνεργασία των λαών κι επιβάλλουν τον σεβασμό στον συνάνθρωπο από όπου κι αν προέρχεται...
Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι που διαστρεβλώνουν την ιδεολογία σας, αλλά σίγουρα ο κύριος διαστρεβλώνει κάθε άλλη ιδεολογία προκειμένου να φθάσει ο αναγνώστης στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι μόνον ο φιλελευθερισμός έχει ειλικρινή και σωστά κίνητρα.
Η παράδοση είναι ο συνδετικός κρίκος των ανθρώπων ενός λαού. Δίχως αυτόν, η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ των μελών μιας φυσικής κοινωνίας θα ήταν δύσκολη έως αδύνατη. Η παράδοση συνδέεται κι επηρεάζεται άμεσα από τον πολιτισμό της κάθε φυλής. Δηλαδή από τα ενδύματα, τα μουσικά όργανα, το είδος της μουσικής, τους θρύλους (μύθους), τους χρωματισμούς, τα σχέδια, την τέχνη και τη γλώσσα. Για ν' αναλογιστείτε την πολιτιστική επιρροή που ασκείται στον λαό, ο Κάρλο Τσιπόλα μάς λέει ακόμα και για το χιούμορ: "Το χιούμορ είναι τόσο στενά δεμένο με την ακριβή και ιδιαίτερη επιλογή της προφορικής έκφρασης με την οποία παράγεται, ώστε δύσκολα πετυχαίνεται να μεταφραστεί από τη μία γλώσσα στην άλλη. Πράγμα που επίσης σημαίνει ότι είναι τόσο διαποτισμένο από τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας μέσα στην οποία δημιουργείται, ώστε συχνά καταντά εντελώς ακατανόητο, όταν μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό πολιτιστικό περιβάλλον".
Για να καταλάβετε τώρα το μέγεθος της καταστροφής που επέφερε το πολυπολιτισμικό περιβάλλον, το οποίο δεν είναι μια συνύπαρξη πολιτισμών όπως πίστευαν και πιστεύουν πολλοί, αλλά μια ομοιομορφοποίηση που ισοπέδωσε κάθε φυσικό πολιτισμό που προηγήθηκε. Έτσι, στις μέρες μας παρατηρούμε σε μαζική κλίμακα το χιούμορ που ασκείται από την αμερικάνικη κουλτούρα, το οποίο είναι συνήθως το εύκολο, χονδροειδές και χυδαίο χιούμορ που είναι προσιτό σε όλους. Οι περισσότερες κωμωδίες που παράγονται στην Αμερική και τη Βρετανία, χρησιμοποιούν αυτό το είδος χιούμορ κι έχει πλέον τη μεγαλύτερη απήχηση...
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και μ' όλα τα πολιτιστικά αγαθά, στον πολυπολιτισμό. Από την τέχνη, τη γλώσσα και την ενδυμασία μέχρι και το χιούμορ...

Η ελευθερία είναι αναφαίρετο δικαίωμα του οποιουδήποτε και όποιος την αφαιρεί από τον συνάνθρωπό του διαπράττει μέγιστο έγκλημα κατά τη γνώμη μου. Στο σημείο αυτό περιγράφεται η μεταβολή του κράτους-έθνους όπως το αντιλαμβάνονταν παλαιότερα ενώ αρκετοί ακόμα ασπάζονται παρόμοιες απόψεις. Όλα όσα λέγονται από τον αρθρογράφο αναφέρονται στην ιδεοληψία περί έθνους-κράτους. Ας πούμε η γλωσσική ομοιογένεια επιβάλλεται λόγω των συνθηκών. Οι περισσότεροι μιλάνε ελληνικά στην Ελλάδα οπότε και οι ξένοι πρέπει να μιλούν ελληνικά για να συννενοούνται με τους πολλούς. Μάλλον παρανόησες λίγο το σημείο που μιλά για ομοιογένεια.

Οι ιδεολογίες είναι τόσο καλές όσο οι άνθρωποι που τις ενστερνίζονται. Κανείς δεν διακατέχεται από αίσθημα ανωτερότητας απλά οι φιλελεύθεροι πιστεύουν σε κάποιες βασικές αρχές κοινής λογικής τις οποίες θεωρούν καλύτερες από άλλες. Επίσης, για να πιστεύεις σε μία ιδεολογία θεωρείς ότι οι ιδέες που προβάλλονται είναι σωστές οπότε τις θεωρείς και ανώτερες άλλων.

Σχετικά με το ζήτημα της παράδοσης τώρα, οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες δεν επέφεραν αλλοίωση των παραδόσεων. Η αγγλική κοινωνία (με τα χιλιάδες στραβά τους τα οποία βλέπουμε κάθε χρόνο στα νησιά) είναι μία πολυπολιτισμική κοινωνία που όμως δεν έχει χάσει το χρώμα της. Εγώ θεωρώ ότι είναι ωραίο να μπορώ να δω στην Αθήνα μία εκδήλωση αφρικανικών χορών, κινέζικης όπερας, παραδοσιακής αλβανικής μουσικής κ.λπ. Δηλαδή επειδή υπάρχουν πολυπολιτισμικές κοινωνίες εμποδίζεται ο νέος να μάθει τσάμικο; Δε νομίζω. Άλλα πράγματα είναι ανασχετικά (λάθος πρότυπα τα οποία προβάλλονται από τα μέσα κ.λπ.).

"Η προσέγγιση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα νέο εθνισμό, που τοποθετείται στον αντίποδα του εθνικισμού και που αποτελεί το μόνο πλαίσιο που εγγυάται την πλήρη εφαρμογή των ατομικών δικαιωμάτων στις σύγχρονες πολυεθνικές, πολυφυλετικές κοινωνίες. Ο νέος εθνισμός αποτελεί και τη μόνη ρεαλιστική λύση στην αλλαγή της πληθυσμιακής συγκρότησης των κοινωνιών δίνοντας στους κάθε λογής εθνικά αυτοπροσδιοριζόμενους πολίτες να αντιλαμβάνονται την ένταξή τους στο «Εθνος» όχι σε κάποια κοινή καταγωγή, θρησκεία, ράτσα ή παράδοση, αλλά σαν συμπερίληψή τους σε ένα σύστημα κανόνων που προστατεύει τα ατομικά τους δικαιώματα και ελευθερίες. Δείγμα αυτού του νέου εθνισμού αποτελούν δυτικά κράτη-«Εθνη» όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία στα οποία η «εθνική» συνείδηση παραπέμπει σε ένα κοινό αίσθημα αποδοχής συγκεκριμένων αξιών και κανόνων που υπαγορεύει το Σύνταγμα και οι νόμοι και που προστατεύουν το δικαίωμα του καθένα να αισθάνεται π.χ. Ελληνοαμερικανός και να παρελαύνει, ενώπιον επισήμων του ελληνικού κράτους, κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης την 25η Μαρτίου κάθε χρόνου".

Το παράδοξο με τους φιλελεύθερους, είναι ότι δέχτηκαν το μοντέλο των πολυεθνικών και πολυφυλετικών κοινωνιών, πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικό ή καλύτερο μοντέλο, ενώ η ιστορία μάς έχει διαψεύσει πάμπολλες φορές. Δεν αντιτάσσονται, λοιπόν, σ' αυτό το μοντέλο, αλλά το αφομοίωσαν στην ιδεολογία τους καθιστώντας την ένα ιδεολογικό μπέρδεμα. Μιλάνε για ένα νέο εθνισμό, αλλά είναι υπέρ των πολυεθνικών κοινωνιών. Έθνος με πολυεθνική κοινωνία δεν υφίσταται, τουλάχιστον για τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Εκτός των άλλων, ο φιλελευθεριμός εξασφαλίζει το δίκαιο και την ελευθερία του ατόμου. Αλλά, τι γίνεται με το δίκαιο και την ελευθερία της κοινωνίας; Η ελευθερία του ατόμου, περιορίζεται στην ελευθερία λόγου, στην ελευθερία επιλογής προϊόντων κ.ά., στην ελευθερία να επιλέγει τον τρόπο διασκέδασής του και τα συναφή. Αλλά μεγαλύτερη βαρύτητα για εσάς έχει η κοινωνική ελευθερία ή αντιθέτως η ατομική;
Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε την ελευθερία να κάνουμε πολλά πράγματα μες στην κοινωνία, καθότι η τελευταία είναι ελεύθερη!

Και μόνο που θεωρείτε παράδειγμα προς μίμηση το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ένας λόγος που θα απέρριπτα αυτή την ιδεολογία.
Ένα κράτος που έχει σημειώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά εγκληματικότητας, από πράξεις βίας μέχρι εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση. Ένα κράτος που απασχολεί τους πολίτες του με καθετί ανούσιο, όπως τα τηλεπαιχνίδια, τα ριάλιτυ σόου, τις ταινίες κ.τ.λ. δεν πρέπει ν' αποσπάει επαίνους αλλά μύδρους. Ένα κράτος που δεν έχει ουσιαστικό ασφαλιστικό πρόγραμμα δεν χρησιμοποιείται ως παράδειγμα ορθής πολιτικής. Ένα κράτος του οποίου το όριο φτώχειας ξεπερνά κατά πολύ τα όρια φτώχειας των ευρωπαϊκών κρατών, θα μπορούσε να πείσει για την ορθότητα της πολιτικής του μόνο τους φανατικούς των αμερικάνικων ταινιών οι οποίοι όταν βλέπουν τους υπερμεγέθεις ουρανοξύστες και τα δεκάδες πανέμορφα πάρκα σε κάθε πόλη νομίζουν ότι αυτή η εικόνα αντιπροσωπεύει όλους τους Αμερικανούς πολίτες. Ένα κράτος στο οποίο βρίθουν οι θρησκευτικές αιρέσεις, οι οποίες είναι υπαίτιες για χιλιάδες ανθρώπους που αγνοούνται, έχουν σκοτωθεί ή βασανιστεί. Μέσω αυτών των αιρέσεων διεξάγεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό και το λαθρεμπόριο νεαρών αγοριών και κοριτσιών.
Είναι ενα κράτος πολυεθνικών, που έχει μετατρέψει τους πολίτες του έρμαια του υπερ-καταναλωτισμού.
Ο δε Καναδάς, είναι ένα κράτος που έχει την ατυχία να συνορεύει με τις Η.Π.Α. και δραστηριοποιείται κατά τις επιταγές της.

Όλα τα κράτη έχουν καλά και κακά. Γιατί να μην υιοθετήσει κανείς ότι καλό μπορεί να υπάρχει στην Αμερική, στον Καναδά, στη Ταϊλάνδη και όπου αλλού;
Σχετικά με το άλλο που λες εφόσον το άτομο είναι ελεύθερο τότε και η κοινωνία είναι ελεύθερη αυτόματα.

Και διαφωνώ καθέτως με τις παρακάτω δεσμεύσεις:

• αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.

Η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών ουσιών ουσιαστικώς δίνει το ελεύθερο στους εμπόρους ναρκωτικών να εμπορεύονται το προϊόν τους, δίχως να υπόκεινται σε ποινικές κυρώσεις. Πώς θα καταστείλετε τη δράση τους, όταν τη νομιμοποιείτε και κατά ένα τρόπο την προάγετε;
Με το πρόσχημα ότι μ' αυτό τον τρόπο τα νοσοκομεία θα μπορούν να παρέχουν στον εξαρτημένο ασθενή συγκεκριμένες δόσεις μέχρι ν' απεξαρτηθεί; Και τι σημαίνει αυτό; Θα απεξαρτώνται δέκα και θα εξαρτώνται άλλοι εκατό από τους νόμιμους εμπόρους που θα πουλάνε την κοκαΐνη, την ηρωίνη και τις υπόλοιπες ναρκωτικές ουσίες.
Ή μήπως τρέφετε την αυταπάτη ότι με την νομιμοποίηση του εμπορίου ναρκωτικών θα καταφέρετε και τον έλεγχό του;

Αποποινικοποιώντας τις ουσίες πετυχαίνεις τα εξής: ο χρήστης πλέον δεν αντιμετωπίζεται από την πολιτεία ως εγκληματίας αλλά ως ασθενής, δεν νομιμοποιείς το εμπόριο (που το είδες αυτό;;;) και παρέχεις με συνταγογράφηση και με σκοπό να ελεγχείς πλήρως τον εξαρτημένο μέχρι να καταφέρεις να απεξαρτηθεί. Παράλληλα, με την αποποινικοποίηση θα πρέπει να ξεκινήσει μία σοβαρή καμπάνια για τα ναρκωτικά και να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να περιοριστεί η χρήση. Το να πετάς τον τοξικομανή-άρρωστο σε μια φυλακή απ' όπου θα βγει τρισχειρότερος απ' ότι πριν δε νομίζω ότι είναι πλέον λύση. Επίσης, το να τον σπρώχνεις να γίνει βαποράκι για να βρει τη δόση του ούτε αυτό είναι λύση. Αν η δόση του παρέχεται από τα νοσοκομεία τότε ελέγχεις και την ποιότητα (για να μην πεθάνει ο άνθρωπος από νοθευμενες ουσίες) ενώ παράλληλα είναι ευκολότερο να απεξαρτηθεί με τις κατάλληλες θεραπείες. Η αποποινικοποίηση είναι ένα μοντέλο που έχει πάρα πολλές παραμέτρους και δε νομίζω ότι μπορεί να εξηγηθεί στα στενά πλαίσια ενός μονόστηλου, όπως ήταν το συγκεκριμένο άρθρο και να εξηγηθούν όλες οι πτυχές και οι δράσεις που απορρέουν από την αποποινικοποίηση.

Συμπέρασμα: οι φιλελεύθεροι φταίνε για όλα;

Προσωπικώς ποτέ δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν κρίνω έναν άνθρωπο πρώτα απ' την ιδεολογία του, αλλά από τον χαρακτήρα του και το είδος των σκοπών του. Έχω γνωρίσει ανθρώπους εξαίρετους που δεν ασπάστηκαν καμία ιδεολογία, που δεν ασχολούνται καν με την πολιτική της χώρας και δεν προτείνουν καμία λύση. Δεν το επικροτώ αυτό, αλλά μου έχουν αποδείξει πόσο καλοί άνθρωποι είναι και πόσο καλές προοπτικές έχουν αν ασχοληθούν με τα κοινά. Αυτό που λείπει από την πολιτική, είναι η ηθική. Αυτή θέτει φραγμούς και υποχρεώνει τον ηγέτη να κάνει ορθή χρήση κι όχι κατάχρηση της εξουσίας του. Έχω γνωρίσει πάλι ανθρώπους με τους οποίους έχω συμφωνήσει σε πολλά θέματα, αλλά είναι πονηροί και διπρόσωποι. Με λίγα λόγια, όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος: Ο αγράμματος μπορεί να μορφωθεί, ο πλανημένος μπορεί ν' αφυπνισθεί, όμως αυτός που δεν έχει καρδιά (συναισθήματα) δεν μπορεί να γίνει καλός άνθρωπος και να προσφέρει, όση μόρφωση και εξυπνάδα κι αν έχει. Εσύ Αλέξανδρε, κρίνοντας απ' όλες τις δημοσιεύσεις σου, είσαι ωραίος τύπος και δεν πιστεύω ότι έχεις προσωπικά συμφέροντα. Είσαι απ' τα μέλη του φόρουμ που πραγματικά χαίρομαι να συζητάω.

Το ίδιο ισχύει και για σένα Αίολε και αν διαφωνούμε αυτό στο τέλος-τέλος είναι για το καλό του διαλόγου. Αυτοί που παρακολουθούν τον διάλογο είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν, βγάζουν τα συμπεράσματά τους και ενίοτε τοποθετούνται.

[Dhmellhn]

Η αγγλική κοινωνία (με τα χιλιάδες στραβά τους τα οποία βλέπουμε κάθε χρόνο στα νησιά) είναι μία πολυπολιτισμική κοινωνία που όμως δεν έχει χάσει το χρώμα της.

Ο πολυπολιτισμός στην Αγγλία έχει αποτύχει. Ήδη από την δεκαετία του '60 ο Ινόχ Πάουελ προειδοποιούσε για τις συνέπειες αυτού. Παρακάτω παρουσιάζω ένα άρθρο του Ιωάννη Κολοβού αναφορικά με τους Μουσουλμάνους, με τις πηγές στο τέλος, προς επίρρωσιν των λεγομένων μου.

Ένας από τους ευσεβείς πόθους της εγχώριας πολιτικής, ακαδημαϊκής και δημοσιογραφικής ελίτ είναι η πεποίθηση ότι οι μετανάστες που ήδη έχουν έρθει στην χώρα μας - αλλά και όσοι θα έρθουν στο μέλλον - θα ... ενσωματωθούν! Και η ενσωμάτωση αυτή είναι δυνατόν να επιτευχθεί ανεξαρτήτως του πληθυσμιακού μεγέθους των μεταναστών και της πολιτισμικής τους εγγύτητας με τον γηγενή πληθυσμό. Αρκεί να δειχθεί λίγη καλή θέληση από όλες τις πλευρές, αλλά κυρίως από τους Έλληνες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Η απάντηση στο ερώτημα δίνεται από την περίπτωση των μουσουλμάνων της Βρετανίας, η ενσωμάτωση των οποίων επιχειρείται εδώ και περίπου 50 έτη (από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου). Κατά την απογραφή του 2001 Μουσουλμάνοι δήλωσαν το 3,1% (1,54 εκατομμύρια) των κατοίκων Αγγλίας και Ουαλίας (1). Σύμφωνα με την Βρετανική Επιτροπή για την Ενσωμάτωση και τη Συνοχή «συνοχή είναι κυρίως η διαδικασία που πρέπει να συμβεί ώστε να εξασφαλισθεί ότι διαφορετικές ομάδες ανθρώπων συνυπάρχουν καλά μαζί, ενώ η ενσωμάτωση είναι κυρίως η διαδικασία που εξασφαλίζει ότι οι νέοι κάτοικοι και οι υπάρχοντες κάτοικοι προσαρμόζονται ο ένας στον άλλον. Οι δύο διαδικασίες πηγαίνουν παράλληλα, και αλληλεπιδρούν καθώς οι τοπικές κοινότητες αντιμετωπίζουν την αλλαγή και αναπτύσσουν μαζί ένα κοινό μέλλον. Η συνοχή δεν αφορά μόνο την φυλή και την θρησκευτική πίστη και η ενσωμάτωση ειδικότερα δεν σημαίνει αφομοίωση» (2).

Θα περίμενε κάποιος ότι μετά από μισό αιώνα προσπαθειών θα είχε επιτευχθεί σε σημαντικό βαθμό η ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στην Βρετανική κοινωνία, ότι θα έχουν αυτοί προσαρμοσθεί στην χώρα και θα έχουν διαμορφώσει ένα όραμα για το κοινό τους μέλλον με τους γηγενείς Βρετανούς. Δυστυχώς όμως πολυάριθμες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Δημοσκόπηση της εταιρείας YouGov η οποία διεξήχθη στα τέλη του 2002 (3) έδειξε ότι στην ερώτηση «πόσο πιστοί θα λέγατε ότι αισθάνεστε προς την Βρετανία» το 13% των Βρετανών μουσουλμάνων απαντά «όχι πολύ πιστοί», το 6% «καθόλου πιστοί», ενώ ένα 6% «δεν γνώριζε». Δηλαδή, ένας στους τέσσερις Βρετανούς μουσουλμάνους παραδέχεται ότι δεν είναι πιστός στην χώρα της οποίας είναι υπήκοος, στην οποία μπορεί να έχει γεννηθεί και μπορεί να μορφώθηκε και να σπούδασε στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά της.

Αποκαλυπτικά είναι και τα ευρήματα δημοσκόπησης της εταιρείας ICM (4) η οποία διενεργήθηκε μεταξύ των μουσουλμάνων της χώρας στις 15-17 Ιουλίου 2005, μία εβδομάδα δηλαδή μετά τις πρώτες βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο (οι οποίες διενεργήθηκαν από Βρετανούς μουσουλμάνους). Σύμφωνα με την δημοσκόπηση αυτή 5% των μουσουλμάνων θεωρούσαν τις βομβιστικές επιθέσεις δικαιολογημένες, 1% αρνήθηκε να απαντήσει ενώ 13% δήλωσαν ότι «δεν γνωρίζουν». Βλέπουμε δηλαδή ότι σχεδόν ένας στους 5 μουσουλμάνους της Βρετανίας αρνήθηκε να χαρακτηρίσει τις επιθέσεις ως αδικαιολόγητες.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας YouGov η οποία επίσης διεξήχθη αμέσως μετά τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου 2005 (5) το 1% των Βρετανών μουσουλμάνων δήλωσε ότι η δυτική κοινωνία είναι παρακμάζουσα και ανήθικη και οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να την καταλύσουν ακόμα και δια της βίας αν χρειαστεί, το 31% των Βρετανών μουσουλμάνων δήλωσε ότι η δυτική κοινωνία είναι παρακμάζουσα και ανήθικη και οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να την καταλύσουν χωρίς χρήση βίας ενώ ένα 11% δεν απάντησε στην ερώτηση. Αντίστοιχα ήταν τα ευρήματα σε άλλη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε στα μέσα του 2006 (6) και έδειξε ότι τo 36% των Βρετανών Μουσουλμάνων θεωρούν ότι οι Βρετανικές αξίες αποτελούν απειλή για τον Ισλαμικό τρόπο ζωής (το 44% θεωρεί ότι δεν αποτελούν απειλή).

Δημοσκόπηση της εταιρείας ICM η οποία διενεργήθηκε στις αρχές του 2006 (7) έδειξε ότι το 40% των μουσουλμάνων της χώρας υποστηρίζει την εφαρμογή του ισλαμικού θρησκευτικού νόμου (sharia) σε περιοχές όπου πληθυσμιακά υπερτερούν οι μουσουλμάνοι (19% ΔΓ/ΔΑ). Το εύρημα αυτό ταιριάζει και με εύρημα άλλης δημοσκόπησης της ίδιας εταιρείας στα τέλη του 2004 (8) σύμφωνα με το οποίο το 61% των Βρετανών μουσουλμάνων θα ήθελε την ύπαρξη ισλαμικών δικαστηρίων (τα οποία θα δίκαζαν με βάση τις αρχές της «σαρία») στην Βρετανία για την εκδίκαση αστικών υποθέσεων της κοινότητάς τους, υπό την προϋπόθεση ότι οι ποινές δεν θα έρχονταν σε αντίθεση με την Βρετανική νομοθεσία.

Παρά τα ευρήματα αυτά θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι υπάρχει μία αχτίδα αισιοδοξίας αν η νέα γενιά Βρετανών μουσουλμάνων έδειχνε ότι είχε θέσεις, στάσεις και αξίες πιό μετριοπαθείς από ότι η προηγούμενη γενιά. Όμως, σχετικές μελέτες καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο! Τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της εταιρείας Populus έδειξαν ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης γενιάς μουσουλμάνων της χώρας, με τους νεαρούς μουσουλμάνους να είναι πολύ πιο ακραίοι σε σύγκριση με τους γονείς τους. Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα (9) έδειξε ότι:

* Το 37% των μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών θα προτιμούσαν να στείλουν τα παιδιά τους σε Ισλαμικό σχολείο. Στους μουσουλμάνους 55 ετών και άνω το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 19%
* Το 37% των μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών θα προτιμούσε να ζει υπό τον ισλαμικό νόμο. Στους μουσουλμάνους 55 ετών και άνω το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 17%
* Το 36% των μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών πιστεύουν ότι αν Μουσουλμάνοι προσηλυτισθούν σε άλλη θρησκεία θα πρέπει να τιμωρούνται με θάνατο. Στους μουσουλμάνους 55 ετών και άνω το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 19%
* Το 13% των μουσουλμάνων ηλικίας 16-24 ετών θαυμάζει οργανώσεις που μάχονται την Δύση όπως η Αλ Καϊντα. Στους μουσουλμάνους 55 ετών και άνω το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 3%

Επιπλέον, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ότι οι νέοι Βρετανοί μουσουλμάνοι εμφανίζονται πιο ακραίοι και πιο ριζοσπαστικοί από την προηγούμενη γενιά. Είναι ότι και το πιο «φωτισμένο» και θεωρητικά «ανοιχτόμυαλο» κομμάτι των νέων Μουσουλμάνων – οι μουσουλμάνοι φοιτητές – εμφορούνται από αντίστοιχα ακραίες απόψεις. Πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρείας YouGov (10) έδειξε ότι το 12% των Βρετανών μουσουλμάνων φοιτητών δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως Βρετανό (5% δεν είναι σίγουροι), το 12% θεωρούν ότι η μουσουλμανική τους ταυτότητα προηγείται (το 7% δεν είναι σίγουροι), το 13% πιστεύει ότι το Ισλάμ δεν είναι συμβατό με την Δυτική έννοια της Δημοκρατίας (το 19% δεν είναι σίγουροι), το 28% υποστηρίζει ότι το Ισλάμ δεν είναι συμβατό με τον διαχωρισμό πολιτικής διακυβέρνησης και θρησκείας, το 54% θα υποστήριζε την ίδρυση ενός Ισλαμικού πολιτικού κόμματος στην Βρετανία, το 57% θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι που υπηρετούν στις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα της αυτοεξαίρεσης αν απαιτηθεί από αυτούς να πολεμήσουν σε μουσουλμανικές χώρες, το 40% θα επιθυμούσε την επίσημη εισαγωγή του Ισλαμικού Νόμου στην Βρετανική Νομοθεσία και, τέλος, το 33% υποστηρίζει την δημιουργία ενός παγκόσμιου Χαλιφάτου βασισμένου στον Ισλαμικό Νόμο!

Τα παρατεθέντα ευρήματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι σημαντικότατα τμήματα των Βρετανών μουσουλμάνων όχι μόνον δεν έχουν ενσωματωθεί στην Βρετανική κοινωνία, αλλά ούτε επιθυμούν την ενσωμάτωση. Τουναντίον θέλουν να μετατρέψουν την κοινωνία αυτή σε ισλαμική κοινωνία υποκαθιστώντας - και εν τέλει ανατρέποντας - τους θεσμούς, τις δομές και τον τρόπο ζωής της (τον οποίον θεωρούν ως ασύμβατο με το Ισλάμ και διεφθαρμένο). Επομένως, δεν μιλάμε ούτε για ενσωμάτωση, ούτε βεβαίως για ...«αρμονική πολυπολιτισμική συνύπαρξη». Η περίπτωση των μουσουλμάνων της Βρετανίας θα πρέπει πάντοτε να είναι στο μυαλό μας όταν διάφοροι «υπεύθυνοι» μας παρέχουν διαβεβαιώσεις περί «ενσωμάτωσης» των μεταναστών στην χώρα μας, χωρίς ταυτοχρόνως να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ούτε τα πληθυσμιακά μεγέθη αλλά ούτε και την πολιτισμική εγγύτητα ή μη των μεταναστών με τον γηγενή πληθυσμό.

Παραπομπές
1) Petre Jonathan “Census proves the force is with Christianity”, The Daily Telegraph 14/2/2003
2) Commission on Integration and Cohesion “Our Shared Future”, West Yorkshire: Wetherby, 2007, p. 38
3) King Anthony “Majority abhors terrorism – but not ‘sinister’ few”, The Daily Telegraph 6/12/2002
4) Dodd Vikram “Two-thirds of Muslims consider leaving UK”, The Guardian 26/7/2005 http://www.icmresearch.co.uk/pdfs/2005_ ... m_poll.pdf [Πρόσβαση στις 25/8/2006]
5) King Anthony “One in four Muslims sympathises with motives of terrorists’”, The Daily Telegraph 23/7/2005
6) Δημοσκόπηση της εταιρείας Populus Unlimited, η οποία δημοσιεύθηκε στους The Times στις 4/7/2006
7) Hennesy Patrick and Kite Melissa “Poll reveals 40pc of Muslims want sharia law in UK”. The Sunday Telegraph 19/2/2006
8) Travis Alan and Bunting Madeleine “British Muslims want Islamic law and prayers at work”, The Guardian 30/11/2004
9) Mirza Munira, Senthilkumaran Abi and Ja’far Zein “Living apart together: British Muslims and the paradox of multiculturalism”, London: Policy Exchange, 2007
10) Thorne John and Hannah Stuart “Islam on Campus: a survey of UK student opinions”, London: The Centre for Social Cohesion, July 2008


Καλό το παραμυθάκι της πολυπολιτισμικότητος αλλά δεν έχει ερείσματα πλέον.

[Dhmellhn]

Πτώχευση κήρυξε η τέταρτη μεγαλύτερη αμερικανική επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers

Reuters
Η πιστωτική κρίση έδωσε το χαριστικό πλήγμα στην Lehman
Νέα Yόρκη
Τελευταία ενημέρωση 15/09/08 16:20

Προηγούμενο άρθρο:
H Lehman Brothers αναζητά εναγωνίως αγοραστή, πτώση 70% της μετοχής σε τρεις ημέρες (12/9/2008)
Την απόφασή της να κηρύξει πτώχευση ανακοίνωσε η τέταρτη μεγαλύτερη αμερικανική επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers, καθώς απέτυχε να βρει αγοραστή και η αμερικανική κυβέρνηση εμφανίστηκε απρόθυμη να την βοηθήσει.

Η Lehman θα καταθέσει αίτηση για υπαγωγή της στο άρθρο 11 του Πτωχευτικού Δικαίου των ΗΠΑ. Η αίτηση θα αφορά στην εταιρεία συμμετοχών και όχι στις θυγατρικές της, όπως διευκρινίσθηκε.

Η μετοχή της στο Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης υποχώρησε έως 82% στα 64 σεντς. Από τις αρχές του έτους έχει χάσει το 90% της κεφαλαιοποίησης της.

Στο τρίτο τρίμηνο, οι ζημίες της ανήλθαν στα 3,9 δισ. δολάρια, όταν η τράπεζα αναζητούσε για να επιβιώσει κεφάλαια 6 δισ. δολαρίων. Η τελευταία της ελπίδα ήταν η πώληση ποσοστού έως 25% στην κορεατική Korean Development Bank, αλλά οι συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών τερματίστηκαν χωρίς συμφωνία.

Αγνωστο είναι το μέλλον των 25.000 υπαλλήλων της, καθώς στη Γουόλ Στριτ επενδυτικές τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες μειώνουν συνεχώς το δυναμικό τους.

Την Κυριακή, η βρετανική Barclays που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για την εξαγορά της Lehman, αποσύρθηκε από τις διαπραγματεύσεις, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις απαραίτητες εγγυήσεις από την αμερικανική κυβέρνηση ή από άλλες εταιρείες της Γουόλ Στριτ.

Λίγο αργότερα από την ανακοίνωση της Barclays, το ενδιαφέρον της απέσυρε και η Bank of America, η οποία στη συνέχεια ανακοίνωσε την εξαγορά της Merrill Lynch έναντι 50 δισ. δολαρίων.

Η Lehman, κατά τη διάρκεια της 158ετούς ιστορίας της, κατάφερε να επιζήσει από μεγάλες κρίσεις, όπως οι χρεωκοπίες των εταιρειών σιδηροδρόμων το 1800, η Μεγάλη Ύφεση του 1930 και η κατάρρευση του hedge fund Long-Term Capital Management πριν από μία δεκαετία.

* Ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για το προεδρικό αξίωμα Μπάρακ Ομπάμα δήλωσε ότι η κρίση που πλήττει την Lehman Brothers και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αποτελεί μία μεγάλη απειλή για την αμερικανική οικονομία και υπογραμμίζει την ανάγκη για εκσυγχρονισμό του οικονομικού συστήματος.

in.gr

[Dhmellhn]

Μετά τη Χρεωκοπία της Lehman η Αγορά Αναζητά το Επόμενο Θύμα
Του Χάρη Σαββίδη
Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Αποστολή με e-mailΑποστολή με e-mail Εκτύπωση άρθρουΕκτύπωση άρθρου Μείωση μεγέθους κειμένουΑύξηση μεγέθους κειμένουΜέγεθος κειμένου

Kαθ’ όλο το Σαββατοκύριακο, ο επικεφαλής της Fed N. Yόρκης, T. Γκάθνερ, ο υπουργός Oικονομικών, X. Πόλσον και ο πρόεδρος της αρμόδιας εποπτικής αρχής (SEC), X. Kοξ διαβουλεύονταν με τους επικεφαλής των μεγαλύτερων τραπεζών προκειμένου να καταλήξουν σε σχέδιο διάσωσης της Lehman.

Mόνο που αυτή τη φορά οι αρχές ήταν αποφασισμένες να μη χρησιμοποιήσουν χρήματα των φορολογούμενων για να καλύψουν ζημιές από ριψοκίνδυνες επιλογές μιας τράπεζας. Kαθώς, όμως, ούτε οι τραπεζίτες ήθελαν να αναλάβουν το κόστος, λύση δεν μπορούσε να βρεθεί.

Όταν, το απόγευμα της Kυριακής η Barclays απέσυρε το ενδιαφέρον της για την Lehman, η χρεοκοπία της τελευταίας απέμενε ως μόνη επιλογή.

Aμερικανική κυβέρνηση και Fed συνειδητοποίησαν ότι οι πιέσεις τους δεν είχαν αποτέλεσμα οπότε έσπευσαν να ετοιμαστούν για μια Δευτέρα με... πολλές συγκινήσεις.

Στη χρεοκοπία της Lehman ήρθε να προστεθεί μια είδηση - βόμβα, η συγχώνευση της Bank of America με την Merrill Lynch μετά από πρωτοβουλία της πρώτης (αναλυτικό ρεπορτάζ στην επόμενη σελίδα).

Yπό άλλες συνθήκες η είδηση θα προκαλούσε μίνι-ράλι στις αγορές, καθώς η προσφερόμενη τιμή για τη μετοχή της ML ήταν 70% υψηλότερη από το «κλείσιμο» της τελευταίας την Παρασκευή (αλλά περίπου το 1/3 της αξίας που είχε πριν την πιστωτική κρίση).

Σε αυτή τη συγκυρία, όμως, απλά κατάφερε να βελτιώσει ένα κατά τα άλλα εξαιρετικά αρνητικό κλίμα στις αγορές.

Aναλυτές, επενδυτές και αρμόδιες αρχές ανησυχούν τόσο για τις επιπτώσεις που θα έχει η χρεοκοπία της Lehman, όσο και για την ύπαρξη και άλλων «αδύναμων κρίκων» στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Στην πρώτη περίπτωση, το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να έχει ο όμιλος της Citi (η μετοχή του ομίλου υποχωρούσε έως και 15%), καθώς συγκαταλέγεται μεταξύ των 30 μεγαλύτερων δανειστών της Lehman. Σημαντικές εκτιμώνται οι επιπτώσεις και για την UBS (οι απώλειες για τη μετοχή «άγγιξαν» το 20%) αλλά οι διοικήσεις και των δύο τραπεζών εμφανίστηκαν καθησυχαστικές.

Στις συζητήσεις για το επόμενο θύμα, τα ονόματα που ακούγονται περισσότερο είναι αυτά των Washington Mutual, Wachovia και AIG. Oι τιμές των μετοχών των δύο πρώτων έφτασαν να υποχωρούν πάνω από 25%, ενώ η μετοχή της τελευταίας κυριολεκτικά καταποντίστηκε, με τις απώλειες να «αγγίζουν» ακόμα και το 70%.

Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, η AIG έχει άμεσα ανάγκη 40 δισ. δολ. για να αποφύγει την υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας. H κατάρρευση της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας των HΠA, αν τελικά συμβεί, θα είναι ένα πρωτόγνωρο γεγονός με συνέπειες σαφώς μεγαλύτερες της χρεοκοπίας της Lehman (αναλυτικό ρεπορτάζ στην επόμενη σελίδα).

Πρόσθετα μέτρα

Tο «στοίχημα» που έλαβαν οι αμερικανικές αρχές ουσιαστικά είναι ότι η Lehman δεν ανήκει στην κατηγορία των τραπεζών που κρίνονται «πολύ μεγάλες για να τους επιτραπεί να χρεοκοπήσουν».

Tα χρήματα των φορολογούμενων, πλέον, θα χρησιμοποιηθούν μόνο για διάσωση ιδρύματος που έρχεται σε άμεση επαφή με το πλατύ κοινό (καταθέσεις, ασφάλειες ζωής, συνταξιοδοτικά προγράμματα) και όχι για μια επενδυτική τράπεζα. Aυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Fed θα αφήσει το τραπεζικό σύστημα στην τύχη του.

Πέραν των «ενέσεων» ρευστότητας στη διατραπεζική, η κεντρική τράπεζα προχώρησε σε σημαντικές μεταβολές των κανόνων που διέπουν τον μηχανισμό δανεισμού που καθιέρωσε την άνοιξη, μετά την κατάρρευση της Bear Stearns (Primary Dealer Credit Facility). Πλέον οι τράπεζες μπορούν να προσφέρουν ως εχέγγυα και περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου, όπως δάνεια sub-prime, ομόλογα junk και μετοχές.

Ένα ακόμα μέτρο ενίσχυσης της ρευστότητας στη διατραπεζική είναι η δημιουργία ταμείου από 10 μεγάλες τράπεζες, με αποθεματικό 70-100 δισ. δολ.

Tόσο ο πρόεδρος Mπους, όσο και ο κ. Πόλσον έσπευσαν να καθησυχάσουν τους Aμερικανούς, κάνοντας λόγο για «επίπονες προσαρμογές» που όμως αποσκοπούν στη «βελτίωση της υγείας του χρηματοοικονομικού συστήματος».

Όσο για τη Fed, εκτός από την παροχή ρευστότητας και τη διάσωση των ιδρυμάτων που κινδυνεύουν άμεσα με χρεοκοπία, στο οπλοστάσιό της διαθέτει και τη δυνατότητα μείωσης των επιτοκίων.

Tα προθεσμιακά συμβόλαια απέδιδαν, χθες, πιθανότητα άνω του 50% για μια τέτοια απόφαση κατά τη σημερινή συνεδρίαση της διοίκησης. Mέχρι την Παρασκευή η Fed έδειχνε αποφασισμένη να διατηρήσει τα επιτόκια στο 2% μέχρι το τέλος του έτους. Oι τελευταίες εξελίξεις, όμως, ίσως την αναγκάσουν να αναθεωρήσει...

Με νευρικότητα αντέδρασαν οι αγορές

Mε το άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών έγινε σαφές ότι οι επενδυτές διατηρούν την ψυχραιμία τους. Oι χρηματιστηριακοί δείκτες υποχώρησαν, βέβαια, σημαντικά (έως και 6% ο CAC-40 στο Παρίσι) αλλά δεν κατέρρευσαν.

Tο ίδιο συνέβη και στη Wall Street, με τον Dow Jones να χάνει κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνεδρίασης περισσότερο από 2% αλλά λιγότερο από 3%.

H νευρικότητα ήταν πάντως περισσότερο από εμφανής στις αγορές, με το πετρέλαιο να υποχωρεί ακόμα και στα 94 δολάρια / βαρέλι και το ευρώ να ενισχύεται πάνω από τα 1,445 δολ. (αργότερα επέστρεψε στα 1,42 δολ.).

Mεγάλη βουτιά σημειώθηκε στις τιμές των ομολόγων, καθώς οι επενδυτές αναζητούσαν ασφαλή καταφύγια. H απόδοση στο 2ετές Aμερικανικό ομόλογο περιορίστηκε κατά 0,37 ποσοστιαίες μονάδες ενώ εκείνη του 10ετούς Γερμανικού κατά 0,19 μονάδες.

Στα εταιρικά ομόλογα, αντίθετα, οι τιμές υποχώρησαν και οι αποδόσεις ενισχύθηκαν αλλά δεν υπήρξαν κινήσεις πανικού.

Oι πλέον ακραίες αντιδράσεις σημειώθηκαν στην αμερικανική διατραπεζική αγορά, με τα επιτόκια να «εκτοξεύονται» ακόμα και στο 6%, την ώρα που το βασικό επιτόκιο της Fed είναι 2%. Oι αρχές, όμως, ήταν προετοιμασμένες γι’ αυτό.

Mε το που άνοιξε η αγορά, η Fed δάνεισε στις τράπεζες 20 δισ. δολ. και στη συνέχεια προσέθεσε άλλα 50 δισ. δολ. Aντίστοιχες κινήσεις έγιναν και στην ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά, με την EKT να προσφέρει ρευστότητα 30 δισ. ευρώ και την Tράπεζα της Aγγλίας 5 δισ. λιρών.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ