ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΜΙΚΗΣ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

[_XRHSTOS_]

Ο καθηγητής και Δρ. Σπύρος Λ. Σταθόπουλος γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 29/06/1940, όπου περάτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές παράλληλα με εκδοτικές, συγγραφικέςκαι δημοσιογραφικές δραστηριότητες.
Είναι παντρεμένος με την Συλβάνα - Εκλαντίνα Τσερούλο και πατέρας δύο τέκνων, του Αθανάσιου, ελεύθερου επαγγελματία και του Λεωνίδα, Δρ. Νομικής και Δικηγόρο. Σπούδασε στην Ιταλία (Ρώμη - Παλέρμο- Νάπολη) και είναι Διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νεαπόλεως. Καθηγητής στο "European University" (Montraux - Ελβετίας - Αθηνών 1992 - 2003). Με πλούσια διδακτορική και επιστημονική έρευνα και δράση, και συγχρόνως δημοσιογραφική στην Ευρώπη και στηνΕλλάδα. Είναι τακτικό μέλος της Ολομέλειας του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ), του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας.
Στην Ευρώπη ανέλαβε πολλαπλές πολιτικο-κοινωνικές πρωτοβουλίες στα πλαίσια του φοιτητικού κινήματος που ταρακούνησε τη Γηραιά Ήπειρο τη δεκαετία του 1960-70. Υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος το 1962 στην Ιταλική ΕΦΕΕ, στη FUAN και στο Μέτωπο Ευρωπαϊκής Νεολαίας.
Συνδέθηκε και αγωνίσθηκε με τα σημαντικότερα στελέχη των Ιταλικών, Γαλλικών, Βελγικών, Ιρλανδικών, Πορτογαλικών, Δανέζικων κ.α. Εθνικο-Κοινωνικών και Λαϊκών κινημάτων, που σήμερα κυβερνούν τις χώρες τους, με τους οποίους διατηρεί άρρηκτους δεσμούς φιλίας και συναγωνιστικότητας, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανώτατα κυβερνητικά στελέχη, Υπουργοί, Ευρωβουλευτές και Βουλευτές σήμερα.
Επί εικοσαετία στέλεχος του M.S.I. (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα) και της "Alleanza Nazionale", επί μακρόν στην Ιταλική Κυβέρνηση. Μαθήτευσε μαζί με τον Fini (Αντιπρόεδρο και Υπουργό Εξωτερικών της Ιταλικής κυβέρνησης), δίπλα στον μεγάλο Giorgio Almirante και τη Λαϊκή Εθνικοκοινωνική Τάση (Ordine Nuovo) του Pino Rauti. Από τα ιδρυτικά στελέχη της Costituente Europea (Ιταλία - Γαλλία - Ισπανία - Ελλάδα) που αργότερα οδήγησε στο Ευρωκοινοβούλιο. Ιδρυτικό στέλεχος και στην Κ.Δ. της Ο.Ε.Φ.Σ.Ι. (Ομοσπονδία Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας). Ιδρυτής και Πρόεδρος (1967-1971) της θρυλικής LEGA- Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Ιταλίας - Δυτ. Ευρώπης (με 15.000 και πλέον μέλη) που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη φοιτητική εξέγερση στην Ευρώπη τον περίφημο "Μάη" του 1968. Δημοσιογράφος σε πολλές Ιταλικές και Ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά όπως η "Νέα Δεξιά", ο "Ελεύθερος Κόσμος" και ο "Ελληνικός Κόσμος" από το 1974 κ.α. Εκ των Ιδρυτών και Πρώτος Πρόεδρος των Πατριωτικών Συνδέσμων "Ι. Καποδίστριας" και στη συνέχεια Ιδρυτικό Στέλεχος του Κ.Ε.ΜΕ. (Κίνημα Ελλήνων Μεταρρυθμιστών). Αργότερα Ιδρυτικό Στέλεχος και στην Κεντρική Διοίκηση της ΕΠΕΝ, όπως και προηγουμένως της "Εθνικής Παρατάξεως".
Υπήρξε ακόμη βασικός Ιδρυτικό Στέλεχος της "Εθνικής Συμπαρατάξεως" (ΕΝΕΚ-ΕΣΕΣΙ-Κόμμα Ελληνισμού) και της "Πρώτης Γραμμής" του Κώστα Πλεύρη. Στον ΛΑΟΣ (Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός), είναι σύμβουλος Ιδεολογικού του Προέδρου Γ. Καρατζαφέρη και εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Διετέλεσε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑΟΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, της Εκτελεστικής Γραμματείας, Υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων, και εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ στην Ευρωπαϊκή Ένωση επί τετραετία και πλέον.

http://www.elkosmos.gr/

[_XRHSTOS_]

> συνέντευξη στον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο




Με αφορμή τη έκδοση του βιβλίου «Μικης Μάντακας Ένας μαχητής της Ευρώπης», από τις εκδόσεις «Λόγχη», μιλήσαμε με τον Σπύρο Σταθόπουλο, πρόεδρο του ΕΣ.ΕΣ.Ι. Την οργάνωση στις γραμμές της οποίας αγωνίστηκε ο Μίκης που δολοφονήθηκε άνανδρα από αριστεριστές.
Ζητήσαμε αυτή την συνέντευξη γιατί παρ' ότι έχουν γραφεί τόσα σε βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, θεωρήσαμε επιβεβλημένο να γίνει ευρύτερα γνωστή και στην Ελλάδα η ιστορία του πρώτου μαζικού εθνικοεπαναστατικού κινήματος, το οποίο αν και έδρασε εκτός Ελλάδος, επηρέασε και επηρεάζει την πορεία του Εθνικιστικού χώρου μέχρι σήμερα.




Ποια ήταν τα κίνητρα που σε οδήγησαν να ιδρύσεις με τους τότε εθνικιστές σπουδαστές της Ιταλίας τον "Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας";

Όπως γνωρίζεις έζησα στην Ιταλία στην ταραγμένη περίοδο των φοιτητικών εξεγέρσεων της Ευρώπης. Από την πρώτη στιγμή ασχολήθηκα με τον φοιτητικό συνδικαλισμό και μετά από μία σειρά πρωτοβουλιών (ίδρυση του Συλλόγου Ελλήνων φοιτητών "Αριστοτέλης)", βρέθηκα εκλεγμένο μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της τότε πανίσχυρης Ο.Ε.Φ.Σ.Ι. (Ομοσπονδία Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας) η οποία τελούσε υπό τον πλήρη μαρξιστικό έλεγχο του εκτός νόμου τότε ΚΚΕ. Εκεί λοιπόν διαπίστωσα τις σατανικές αλλά και επιστημονικές μεθόδους (σχολή Gramsci) τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι μαρξιστές για να εγκλωβίσουν και να κατευθύνουν επί διεθνούς επιπέδου την έμφυτη επαναστατικότητα των νέων. Σαν εθνικιστής - ο μοναδικός που ήμουν εκεί μέσα αντέδρασα και μετά από σκληρούς και επίμονους αγώνες μίας διετίας, στο Τρίτο Συνέδριο της ΟΕΦΣΙ πιστεύω ότι συνέβαλα αποφασιστικά στην αφύπνιση των εθνικιστικών συνειδήσεων της βάσεως των φοιτητών, πράγμα που οδήγησε στην διάσπαση της ΟΕΦΣΙ, τον περιορισμό των δυνάμεών τους στα πραγματικά μικρά ποσοστά τους, παρά την πλουσιοπάροχη στήριξη του μεγαλυτέρου Κ.Κ. Δύσης και Ανατολής θα έλεγα, του Ιταλικού και … άλλες πηγές. Έτσι σε συνεργασία με ανυπέρβλητους και θυσιαστικούς συναγωνιστές, όπως γνωστός σας Θόδωρος Καραμπέτσος και δικός μου συμπατριώτης και ακόμη ο Χρ. Κατσιμπίνης, επίσης συμπατριώτης… η τρόικα του Αγρινίου, μια και είμαστε και οι τρεις Αγρινιώτες και πολλών άλλων παληκαριών, προχωρήσαμε στη δημιουργία εθνικιστικών πυρήνων στα Πανεπιστήμια της Ιταλίας.


Κύριε Σταθόπουλε, ξέρω από τέτοιους αγώνες και γνωρίζω ότι αυτά είναι πολύ δύσκολα να τα επιτύχεις και μάλιστα σε μια ξένη χώρα και πολιτικά… αφιλόξενη, αν δεν έχεις κάποια στηρίγματα. Εσείς, λοιπόν διαθέτατε κάποια τέτοια στηρίγματα και ποια;

Βεβαίως και δεν ήμουν μόνος. Οφείλω μάλιστα να υπογραμμίσω, ότι ήμουν μέλος της FUAN (το φοιτητικό τμήμα της νεολαίας του MSI) με της οποίας το ψηφοδέλτιο υπήρξα ο πρώτος μη Ιταλός εκλεγμένος στην αντίστοιχη Ιταλική ΕΦΕΕ. Είναι πλέον ευνόητο, ότι κάθε άλλο παρά μόνος ήμουν, μιάς και την εποχή εκείνη η FUAN κυριαρχούσε στα Ιταλικά Πανεπιστήμια όπως και οι κομμουνιστές.


Ποια είναι τα γεγονότα εκείνα που μεσολάβησαν, ώστε από την δημιουργία των εθνικιστικών πυρήνων να βαδίσεις στην συγκρότηση του ΕΣΕΣΙ;

Είναι γνωστό ότι κατά την διετία του 1967-68 συνέβησαν δύο πολύ σημαντικά καθοριστικά γεγονότα, τα οποία επηρέασαν καταλυτικά την πορεία μας. Η 21η Απριλίου στην Ελλάδα και ο Μάης του 1968 στη Γαλλία. Την 21η Απριλίου την πιστέψαμε σαν μια πραγματική εθνικιστική Επανάσταση, που πυροδότησε την επαναστατικότητά μας και γιγάντωσε τον εθνικιστικό μας αγώνα, με αποτέλεσμα την συγκρότηση του ΕΣΕΣΙ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρξε κάποια στήριξη στον αγώνα μας από Ελλάδα. Αντίθετα μάλιστα, με την γιγάντωση του κινήματός μας, αντιμετωπίσαμε βρώμικο και ανοιχτό πόλεμο από την πρεσβεία μας και τα προξενεία!




Και ο Μάης του 68, πώς δένει σ' αυτή την υπόθεση;

Μην παραβλέπεις συναγωνιστή ότι ο Μάης του '68 δεν ήταν ένα περιορισμένης χρονικής διάρκειας γεγονός. Ήταν η τελική έκφραση μίας συσσωρευμένης φοιτητικής "αμφισβήτησης" αναρχομαρξιστικού χαρακτήρος, εναντίον του διεθνούς κατεστημένου, έστω και σαν μηδενιστική, χωρίς στόχους και σκοπούς, αναστάτωση για την αναστάτωση. Κι' αυτό το αποδεικνύουν τα αποτελέσματα. Εμείς λοιπόν σαν οργανωμένη πλέον εθνικιστική έκφραση με στόχους, ιδέες και αρχές, δεν μπορούσαμε παρά να αντιπαραθέσουμε την δική μας επανάσταση στην στείρα "αμφισβήτηση". Είχαμε βέβαια το μειονέκτημα ότι βρισκόμαστε σε ξένες χώρες, αλλά ο ΕΣΕΣΙ είχε ήδη απλωθεί σ' ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη και αριθμούσε πάνω από 15.000 εγγεγραμμένα αγωνιστικά μέλη κι έτσι στο Α΄ Πανευρωπαϊκό Συνέδριο το 1968 ο ΕΣΕΣΙ μετετράπη σε "Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης". Στο Πανευρωπαϊκό αυτό Συνέδριο της Νεαπόλεως, δεν το κρύβω, είχα την μεγάλη τιμή και συγκίνηση της αναγνωρίσεως των Αγώνων μας με την εκλογή μου σαν Πρόεδρος στο μαζικότερο πράγματι εθνικιστικό κίνημα της Ευρώπης και μαζί με μένα σαν Αντιπρόεδροι ο Θόδωρος Καραμπέτσος και ο Βαγγέλης Χαραλαμπίδης.
Η Νάπολη παρέμενε πάντα η κεντρική έδρα, αλλά στο επόμενο Συνέδριο μεταφέραμε για γεωγραφικούς λόγους την Έδρα στο Παρίσι. Έτσι, λοιπόν είχαμε πάντα το μειονέκτημα της "ξένης χώρας" αλλά αποκτήσαμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα: οι Έλληνες εθνικιστές είχαν πυρήνες σε πλείστα όσα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, σε βαθμό να μας κατηγορούν για … εξαγωγή "φασισμού". Και για να μην θεωρηθεί ότι υπερβάλλω σ' αυτά που σου λέω, τα πλέον έγκυρα Ευρωπαϊκά πολιτικά περιοδικά "Espresso", "Panorama", "Eyropeo" αλλά και το κατ' εξοχήν μαρξιστικό "Manifesto" κλπ συμπεριλαμβάνουν τον ΕΣΕΣΙ μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων επαναστατικών κινημάτων της εξεγέρσεως του ΄68, ώστε να γράφει η αείμνηστη Gianna Preda (η Falaci της Δεξιάς) και να προτείνει να γίνει η Ελλάδα η … Κούβα της Δεξιάς!
Έχει ενδιαφέρον να αναφερθώ σε περιστατικά που σήμερα προκαλούν, (για να χρησιμοποιήσω μια λέξη του Κώστα Πλεύρη) κλαυσίγελο. Με τους τότε… "επαναστάτες" αμερικανοφάγους Κοέν Μπεντίτ ( ο κόκκινος Ντάνι που σήμερα έγινε … πράσινος!), Φίσερ, και προπαντός ο περίφημος υπερυπουργός Εξωτερικών της … Αμερικανοευρώπης, Σολάνα, βρεθήκαμε απέναντι (εμείς … τα αμερικανάκια!), όχι πλάκα, με καδρόνια! Σήμερα εξαργύρωσαν στο σύστημα, τους … αγώνες τους με υπεραξιώματα υπό τις προσταγές των Αμερικανών. Σκυλάκια κι ενεργούμενα. Αν δεν ξέραμε τα ονόματά τους, δεν θα αναγνώριζα ποτέ αυτούς τους υπερσυντηρητικούς, ευπρεπείς και καθώς πρέπει υποτακτικούς, με τους βρώμικους μαλιάδες του τότε!


«Η Πίζα στις φλόγες»



Ποια είναι τα περιστατικά, από τον μακροχρόνιο αυτόν αγώνα, που χαράχθηκαν περισσότερο στη μνήμη σου;

Πολλά, πάρα πολλά. Όλα χαράχθηκαν στην μνήμη μου. Χάριν όμως συνεντεύξεως, θα επιλέξω να αναφερθώ σε κάποια απ' αυτά.
"Η Πίζα στις φλόγες", όπως το απέδωσαν οι οκτάστηλοι τίτλοι του ιταλικού Τύπου. Αναφέρομαι στο 1969, όταν εκδηλώθηκε εναντίον μας οργανωμένη μαρξιστική επίθεση Ιταλών κομμουνιστών κατά κανόνα φορτοεκφορτωτών και εργατών, στον χώρο του Πανεπιστημίου της Πίζας, όπου εμείς είχαμε διοργανώσει, όπως σε όλα τα Ιταλικά πανεπιστήμια, ειδικά επιστημονικά σεμινάρια, για τις εισαγωγικές εξετάσεις των Ελλήνων πρωτοετών φοιτητών. Το πρόσχημα που βρήκαν ήταν "η εισαγωγή φασισμού στην Ιταλία μέσω αυτών των σεμιναρίων".
Στην αρχή αιφνιδίασαν τους δικούς μας με τον όγκο τους, την υπουλότητα και την βαρβαρότητά τους, αλλά στην συνέχεια πήραν την πιο σκληρή απάντηση από 2000 Έλληνες φοιτητές που έτρεξαν στην Πίζα, οι οποίοι, επί μία εβδομάδα την μετέβαλαν σε πολιορκημένη πόλη, με μοιραίο απολογισμό τρεις νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Ένα άλλο περιστατικό που εξακολουθεί να συγκλονίζει ακόμη και σήμερα την Ιταλία, είναι η περίφημη σφαγή της Τράπεζας Εργασίας του Μιλάνου με ογδόντα νεκρούς. Επρόκειτο βέβαια για μια βομβιστική τρομοκρατική επίθεση, η οποία παραμένει δικαστικά ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα, αλλά για την οποία, σκόπιμα, φρόντισαν να την φορτώσουν στον ΕΣΕΣΙ με την κατηγορία ότι δήθεν ενεργήσαμε έτσι στα πλαίσια ενός "σχεδίου αποσταθεροποιήσης της Ιταλικής Δημοκρατίας για την επιβολή δικτατορίας".
Ήταν η αφορμή για να δεχθούμε ένα ανελέητο κυνηγητό με επισημοποίηση την έκδοσι του πρόστυχου μεν, πολύκροτου δε βιβλίου (102 εκδόσεις) υπό τον τίτλο "Η σφαγή του κράτους" και με την μορφή δήθεν δικαστικής έρευνας, όπου αρχίζοντας από μένα προσωπικά, εμπλέκουν άλλα εκατό τουλάχιστον επώνυμα στελέχη του ΕΣΕΣΙ, ως υπευθύνους της σφαγής.
Δεν ξεχνώ ακόμη την επίθεση που δέχθηκα στην Νάπολι, κατά την διάρκεια του πρώτου Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου του ΕΣΕΣΙ, όταν 5000 (!!!) τραμπούκοι, αφού πρώτα με απομόνωσαν, με έστειλαν στο νοσοκομείο με διάσειση και σωρεία άλλων κακώσεων.
Τέλος δεν μπορώ να ξεχάσω και την άνανδρη δολοφονία του φίλου και συναγωνιστή μου Μιχάλη Μάντακα...

Όταν το αίμα κυλώντας ενώνει...

Γνωρίσατε τον Μίκη Μάντακα; Θα μας μιλήσετε για τις συνθήκες του θανάτου του;




Θα μου κάνεις την χάρη αντί απαντήσεως, να αναδημοσιεύσουμε μία αφιέρωση στον Μιχάλη γραμμένη 12 χρόνια μετά τον θάνατό του, κατά την διάρκεια κατάθεσης στεφάνου, στον χώρο της δολοφονίας του.
"Δώδεκα χρόνια από τον αγωνιστικά και θυσιαστικά ζηλεμένο θάνατο του Παλληκαριού. Δώδεκα χρόνια κι είναι χθες για μας τους συναγωνιστές και φίλους του. Χθες και πλάι μας, όπως συχνά - πυκνά συνέβαινε τα χρόνια κείνα τα μαχητικά. Όπως μπορούσε να ταν οποιοσδήποτε από μας, αφού συχνά - πυκνά και παντού, τότε, στη φλεγόμενη Ιταλία, από την κτηνωδία κι άγρια για αίμα δίψα των "Ερυθρών Ταξιαρχιών", των "ένοπλων προλεταριακών πυρήνων", των "Αλβανομαοικών" και των … δικών μας… "αντιστασιακών" στη Νάπολη, στη Ρώμη, στη Μοντένα, στην Πίζα και παντού, περνώντας από φωτιά και σίδερο γεμίζαμε, παιδιά της ελληνικής "LEGAS", (Φοιτητικών Εθνικιστικών Συνδέσμων) νοσοκομεία, κλούβες και φυλακές, προσφέροντας έτσι την συμμετοχή και τον φόρο αίματος στην Ιδέα και στον Αγώνα του Ευρωπαϊκού Εθνικισμού.
… Χθες και πλάι μας, λοιπόν, μες την καρδιά της Ρώμης, δίπλα - δίπλα με τους Ιταλούς εθνικιστές - συμμαχητές της F.U.A.N. (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης"), πλάι μας, "σκότωσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί". Το γελαστό και εύθυμο παλικάρι, τον δικό μας Μιχάλη, με την μεγάλη καρδιά, την απέραντη πίστη και το ονειροπόλο βλέμμα… Πεσμένος πλάι μας μ' απορημένα μάτια στραμμένα προς το άπειρο και σιγουριά για την αιωνιότητα που τον σήκωνε στα ύψη της...Στιγμές τελείωσης και σάστισμα στο μεγαλείο της ΘΥΣΙΑΣ, όταν τα στόματα βουβαίνουν και σιωπούν τα πάντα γύρω. Όταν το αίμα τρέχοντας ενώνει... Στιγμές που κοιταζόμαστε για να μιλά η ψυχή μέσ' απ' τα μάτια. Τα μάτια και το ολοκάθαρο βλέμμα του Μιχάλη. Τα δικά μας υγρά - γυαλιστερά κι απέναντί τους τα τεράστια βουρκωμένα μάτια της Σαμπρίνας, του κοριτσιού του στην καρδιά και της συντρόφισσας στα ευρωπαϊκά εθνικιστικά ιδανικά και στον Αγώνα. Του Ευρωπαίου και της Ευρωπαίας στην καρδιά της Ρώμης... Βουβάθηκαν τα πάντα στην καρδιά της Ρώμης. Βουβάθηκαν τα πάντα στην έκσταση της θυσίας, εκτός από τους απόμακρους πια αλαλαγμούς των βάρβαρων δολοφόνων που αποσύρονται μετά το έγκλημα!"
Πριν 12 χρόνια, η υπέρτατη θυσία του Μιχάλη Μάντακα στο βωμό του Ευρωπαϊκού Εθνικισμού σαν αγωνιστής της FUAN και της ελληνικής LEGA (Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.) τα εθνικοεπαναστατικά ευρωπαϊστικά φοιτητικά κινήματα που μαζί με όλα τα εθνικιστικά ευρωπαϊκά κινήματα ταρακούνησαν την Ευρώπη, ξύπνησαν την κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση και ανησύχησαν τους ευρώ- ραγιάδες της "Γιάλτας".
Πέρασαν 25 χρόνια από το 1962 όταν, εικοσάρης φοιτητής, μου 'λαχε η τιμή να βρεθώ σαν πρώτος Έλληνας ευρω-εθνικιστής στους νικητήριους πανεπιστημιακούς συνδυασμούς της F.U.A.N. κι αργότερα με πολλούς συμφοιτητές συμπατριώτες στο "Fronte DELLA GIOVENTU" και το 1969 στην Α΄ Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη για την "Costituente EUROPEA" (συγκρότηση της Ευρω-δεξιάς) στη Ρώμη. Κι ακόμη τούτο το μήνα συμπληρώνονται 20 χρόνια ακριβώς από την συγκρότηση της ελληνικής "LEGAS" στη Ρώμη. Του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., του Εθνικο-επαναστατικού Ευρωπαϊκού φοιτητικού κινήματος που είχα την μεγάλη τύχη, επικεφαλής του, με συνεργάτες ατσάλινους στο κορμί, στην πίστη και στην δράση, με κατακάθαρα μυαλά να το οδηγήσουμε στις ανυπέρβλητες θυσίες των 12.000 αγωνιστών του. Έτσι γράφτηκαν ανεξίτηλες σελίδες στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Εθνικιστικών Κινημάτων.
Σελίδες πρωτοποριακών αγώνων και σκέψης που κυριολεκτικά αποτέλεσαν μόνιμο και σταθερό σημείο αναφοράς των ευρωπαϊκών μέσων μαζικής ενημέρωσης και της κοινής γνώμης για να επισκιάσουν συγχρόνως και υποβαθμίσουν τα ... "αντιστασιακά καρναβάλια" και τα Π.Α.Κ. του Ανδρέα Παπανδρέου και τις οπερέτες των κομμουνιστικών ΕΣ-ΕΞ, ΜΟΥ-ΛΟΥ, και ΛΟΥ- ΜΟΥ.
Ήταν απαραίτητο να σκιαγραφήσω μια πολύ γνωστή ελληνική ιστορία στην Ευρώπη και πολύ λίγο γνωστή στην Ελλάδα, όχι τόσο για να την αναγνωρίσουν κάποιοι, αλλά για να γίνουν κατανοητές οι περιστάσεις, να μπει στα σωστά της πλαίσια η θυσία του Μιχάλη Μάντακα, να ερμηνευτεί το πραγματικό της νόημα και οι τεράστιες διαστάσεις της. Να μην θεωρηθεί περίπτωση μεμονωμένη ή … τυχαίο περιστατικό, αφού μαζί με την ορμή μας, αφήσαμε και καμπόσο από το αίμα μας τόσο στα σκοτεινά μονοπάτια, όσο και στις λεωφόρους και τα σταυροδρόμια της αγωνιστικής Ευρώπης.
Όσο όμως κι αν ένιωθα πιεστική την ανάγκη να τιμηθεί μία μεγάλη θυσία μέσα στα ιστορικά, αγωνιστικά και ιδεαλιστικά της πλαίσια, δεν θα το έκανα ποτέ αν αυτό είχε μόνο την έννοια μίας θύμησης μακρινής, ενός χαμένου οράματος ή σαν τυπικό μνημόσυνο με την σχετική καπήλευση της μνήμης κάποιου "ήρωα πεσόντος" που για μισή ώρα κάθε χρόνο τον θυμούνται ή αυτούς και τα … "κοινά" ιδανικά για να γελοιοποιούνται ήρωες και ιδανικά σε ολόκληρο τον υπόλοιπο χρόνο, σύμφωνα με τις … καλλίτερες αστικο-φιλελεύθερες παραδόσεις και συνήθειες της "Δεξιάς", δημοκρατικής και ελευθερίων ηθών, αρχών και ιδανικών παράταξης. Σ' αυτή την περίπτωση θα προτιμούσα το … "καλότυχοι οι νεκροί που λησμονούνται…".
Όχι όμως. Ούτε ο Μιχάλης Μάντακας έπεσε μάταια, ούτε οι εθνικο-επαναστατικοί ευρωπαϊστικοί μας αγώνες αποτελούν ιστορία. Έγραψαν, γράφουν και θα γράφουν την ιστορία. Του ΧΘΕΣ, του ΣΗΜΕΡΑ, του ΑΥΡΙΟ, του ΠΑΝΤΑ. Γιατί στον δρόμο και στη μοίρα τη δικιά μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, αφού τον περιφρονήσαμε κι επιλέξαμε την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ της ΖΩΗΣ, της ΦΥΣΗΣ και της φυσικής επιλογής. Και για την φύση δεν υπάρχει θάνατος όσο υπάρχουν οι σπόροι σαν του Μιχάλη, που πέφτουν στο γόνιμο έδαφος της Ιδέας. Πεθαίνουν μόνο οι θνητοί και οι θνητές ψευτοϊδέες. Οι "ιδεολογίες" του υλισμού, φιλελεύθερου και μαρξιστικού. Οι φθαρτοί και τα φθαρτά…
Να λοιπόν γιατί δεν έπεσε μάταια ο Μιχάλης Μάντακας και δεν πήγαν στράφι οι αγώνες μας. Να που με την Νέα Τάση του επαναστατικού Ευρώ-εθνικισμού της Νεολαίας μας δικαιώνεται η θυσία ενός Ευρωπαίου Εθνικιστή, σαν τότε, του Drieu La Rochelle. Του δικού μας Μιχάλη, υπέρτατη συμβολή της Ελληνικής Εθνικιστικής Νεολαίας στην Πρώτη Γραμμή του σύγχρονου ευρωπαϊκού εθνικισμού.
Να γιατί επιβάλλεται ν' ανανεώσουμε ιδέες, κουλτούρα, νοοτροπία, ανθρώπους, συστήματα και φιλοσοφία. Να συντηρήσουμε βεβαίως αξίες και αρχές ανανεώνοντας όμως τις ιδέες για να επεξεργαστούμε την τρίτη λύση πέρα από τα αδιέξοδα του φιλελευθερο-καπιταλισμού και του μαρξισμού. Την λύση της Ευρώπης. Της δικής μας Ευρώπης. Της Ευρώπης. Της Ευρώπης του δικού της πολιτισμού. Όχι της κάλπικης Ευρώπης της Γιάλτας. Όχι της σιδεροδέσμιας Ευρώπης. Της Ευρώπης πρωταγωνίστριας της ιστορίας. Της Ευρώπης που βυθίζει τις ρίζες της, στις παραδόσεις των λαών της.
Κι αυτή την Ευρώπη μόνο οι σύγχρονοι εθνικιστές μπορούν να την ξαναφτιάξουν. Κι όταν μιλάμε για σύγχρονο εθνικισμό, δεν μπορεί παρά να μιλάμε για ευρωπαϊκό εθνικισμό. Το αγκάλιασμα της εθνικής και ευρωπαϊκής πατρίδος.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πώς ζούμε σήμερα στην εποχή των μεγάλων συνασπισμών και δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουμε ξεκομμένοι μέσα στα τείχη της Αρχαίας Πόλης. Ούτε σαν Ευρωραγιάδες Ανατολής και Δύσης.



Ο Σπύρος Σταθόπουλος,καταθέτει στεφάνι στον τάφο του Μίκη Μάντακα


http://www.elkosmos.gr

[alexandros]

Κάτι μάλλον λείπει απο αυτό το ποστ. Αν πάει βέβαια κανείς στο σάιτ που υπάρχει από κάτω βρίσκει μια συνέντευξη του κυρίου Σταθόπουλου όπου δεν μιλάει για τον Μίκη Θεοδωράκη, όπως μπορεί να νομίζει κανείς αλλά για κάποιον άλλον Μίκη.

[_XRHSTOS_]

Δε λείπει τίποτα. Αυτό που νομίζεις ότι λείπει (η παρουσίαση του κυρίου Σταθόπουλου) υπάρχει στην αρχή αυτού του τόπικ. Το 'βαλα ξεχωριστά για να ξεχωρίζει απο την συνέντευξή του και το 'βαλα στην αρχή για να γνωρίζουν όλοι πρώτα ποιος είναι ο συνεντευξιαζόμενος.

Όσο για αυτόν τον "άλλο" Μίκη,καλό είναι να διαβάσεις τη συνέντευξη του κυρίου Σταθόπουλου κι εκεί θα μάθεις ποιος ήταν. Σε διαβεβαιώ πάντως πως ο Μίκης Μάντακας,ήτο πολιτικώς,κλάσσεων ανώτερος απο τον - "πάω όπως φυσάει το ρεύμα" - Μίκη Θοδωράκη.

Τόσα χρόνια μαθαίνετε μόνο για τους αγώνες,τα κατορθώματα και τις επιτυχίες των Ελλήνων κομμουνιστών φοιτητών στις χώρες τις Ευρώπης κατα τις δεκαετίες του '60 και του '70. Ήρθε η ώρα να μάθετε τα ίδια και για τους Έλληνες εθνικιστές φοιτητές στις χώρες της Ευρώπης,εκείνων των εποχών.

[Fountikos_Xasistas]

Ήρθε η ώρα να μάθετε τα ίδια και για τους Έλληνες εθνικιστές φοιτητές στις χώρες της Ευρώπης,εκείνων των εποχών.

Όλα ίσα και όμοια ρε γμτ σ'αυτό τον τόπο



(Ειδικά στην σκύλευση των νεκρών)

[_XRHSTOS_]

'Ερχεται και το δεύτερο μέρος της συνέντευξης που θα 'ναι "πικάντικο" κι ενδιαφέρων.

[_XRHSTOS_]

Ήρθε η ώρα να μάθετε τα ίδια και για τους Έλληνες εθνικιστές φοιτητές στις χώρες της Ευρώπης,εκείνων των εποχών.

Όλα ίσα και όμοια ρε γμτ σ'αυτό τον τόπο

Αναλόγως πως γράφεται η ιστορία.

[alexandros]

Όσο για αυτόν τον "άλλο" Μίκη,καλό είναι να διαβάσεις τη συνέντευξη του κυρίου Σταθόπουλου κι εκεί θα μάθεις ποιος ήταν. Σε διαβεβαιώ πάντως πως ο Μίκης Μάντακας,ήτο πολιτικώς,κλάσσεων ανώτερος απο τον - "πάω όπως φυσάει το ρεύμα" - Μίκη Θοδωράκη.

Όσον αφορά τον Θεοδωράκη με βρίσκεις 100% σύμφωνο, για τα υπόλοιπα θα διαβάσω και θα σου πω

[_XRHSTOS_]

ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ. ΕΔΕΙΞΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ...

> συνέντευξη στον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο

β' μέρος





Ο Σπύρος Σταθόπουλος μας μίλησε στο προηγούμενο φύλλο του Ε.Κ. μιλήσαμε για τον ΕΣΕΣΙ και τις προεκτάσεις του σ' ολόκληρο τον αγωνιστικό Πανεπιστημιακό χώρο της Ευρώπης.
Tην ταραγμένη-επαναστατημένη περίοδο του 1965-1975, που στο σύνολό τους 20.000 Έλληνες εθνικιστές συγκρότησαν τον Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Ιταλίας και Δυτ. Ευρώπης, πρωταγωνιστώντας θετικά και θυσιαστικά στους δημιουργικούς στόχους του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού εθνικιστικού φοιτητικού κινήματος, κόντρα στο μηδενιστικό-αναρχικό ξέσπασμα του "Μάη του '68" που άφησε πίσω του πολύ αίμα και συντρίμμια παρά το ρομαντικό σλόγκαν, "κάντε έρωτα, όχι πόλεμο"!


Tο ερώτημα προς τον ιδρυτή και Πρόεδρο αυτού του απίστευτα μαζικού και αγωνιστικού ελληνικού εθνικιστικού κινήματος στην Ευρώπη, είναι το πώς διαλύθηκε τυπικά ή άτυπα ο Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., τι έγιναν εκείνα τα παιδιά; Περίπου 20000 πατριώτες εθνικιστές, σ' όλη την Ευρώπη και ειδικότερα στην Ιταλία; Εντάχθηκαν κάπου; Και πού;

Φαινομενικά δύσκολη ερώτηση, ίσως να φαντάζει και ανεξήγητη. Σε όλα όμως τα φαινόμενα ή τα γεγονότα υπάρχει μία ή και περισσότερες εξηγήσεις.
Κι' εδώ η εξήγηση είναι απλή, πραγματική αλλά … πολυδιάστατη. Και πρώτα από όλα θα πω ότι ο ΕΣΕΣΙ ουσιαστικά δεν διαλύθηκε ποτέ, τουλάχιστον στον ανθεκτικό του πυρήνα. Εδώ είμαι υποχρεωμένος να ξεδιαλύνω κάποια πράγματα. Πρώτα από όλα στον ΕΣΕΣΙ, υπήρχαν και διαφορετικές τάσεις, που στο σύνολό τους συγκλίνανε στον κοινό παρανομαστή του εθνικισμού. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά στον Ευρωπαϊκό Τύπο επί του προκειμένου. Υπάρχουν και ελληνικά βιβλία σχετικά και υπάρχει και το βιβλίο-έρευνα με πολύ σημαντικά στοιχεία του συναγωνιστή Αλέξανδρου Κουτούζου ο οποίος διαμένει σήμερα στην Ιταλία, είναι ιατρός και αιματολόγος-καθηγητής στο Γενικό Νοσοκομείο της Cremona. Έζησε από πολύ κοντά "τον επικό αγώνα του ΕΣΕΣΙ" όπως γράφει, αφού ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου της Cremona. Τίτλος του βιβλίου που ρίχνει άπλετο φως σε όλες τις εσωτερικές διεργασίες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν ώστε να καταστεί σημείο αναφοράς όλων των μαζικών ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης. Εδώ η "Αυριανή" αφιέρωσε ολόκληρη σελίδα για το βιβλίο και πολύ κολακευτικά λόγια για τους πρωταγωνιστές του Ε.Σ.Ε.Σ.. (Σταθόπουλος - Καραμπέτσος- Βεντούρης). Μάλιστα, η Αυριανή.
Στην Ελλάδα, το βιβλίο έχει εκδοθεί από την "Νέα Θέση" με τίτλο ακριβώς την ερώτησή σου, "που πήγαν εκείνα τα παιδιά".


Η εφημερίδα του ΕΣΕΣΙ "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ"


Αρα καλώς ρωτάω, "που πήγαν εκείνα τα παιδιά"

Απαντώ: Παρών! Ένα πολύ μεγάλο μέρος επιστήμονες, καθηγηταί πανεπιστημίου, Ιατροί - επιμεληταί, και άπαντες δραστήρια οργανωμένοι στο MSI, την Alleanza Nazionale τάση Pino Rauti κλπ, κλπ, με πρωταγωνιστικό αγωνιστικό πολιτικό λόγο.
Άλλοι στην Γαλλία κλπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο συναγωνιστής Βγενάκης Σωτήρης, πρόεδρος του Συνδέσμου του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. στο Jesolo και διαμένων στις Αρδένες της Γαλλίας, μετά την μεταπολίτευση, θα προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ θεωρώντας το ως το πιο εθνικιστικό από τα Ελληνικά Κόμματα. Ηγείται του Ιατρικού συλλόγου στη Γαλλική Πόλη. Με την επανεμφάνιση του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου του Λεπέν, τα εθνικιστικά - κοινωνικά βιώματα του συναγωνιστή αναβιώνουν, και κυκλοφορεί ένα έντυπο που προσυπογράφει, με το οποίο καλεί τον Ιατρικό Σύλλογο, του οποίου ηγείται να συνταχθεί στο Εθνικό Μέτωπο. Αμέσως το ΠΑΣΟΚ τον διαγράφει. Μην ξεχνάμε άλλωστε τους "Ιταλούς" του ΠΑΣΟΚ. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άπειρα.


Δηλαδή ο Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. τροφοδότησε και επιστημονικά και εθνικιστικά πολλές Ευρωπαϊκές χώρες;

Ασφαλώς κι' αυτά είναι ελάχιστα παραδείγματα, δεν είναι τυχαίο, ότι όπου βρεθώ στην Ευρώπη και σε υψηλό επίπεδο είτε απευθύνομαι, είτε συναντώ παλιούς μου συναγωνιστές γνωστούς και αγνώστους και δεν συζητούμε μόνο τα παλιά. Το σημαντικότερο είναι ότι σημερινοί νέοι φοιτητές μας εκεί τους ακολουθούν και γοητεύονται.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που και τούτο το καλοκαίρι με επισκέφτηκαν συστημένοι και ζητούσαν "πνευματικό υλικό", βιβλία κλπ. Πριν λίγους μήνες ήμουν προσκεκλημένος σε Συνέδρια της "Europe: Osservatorio per la politiche europee" (Ίδρυμα: Παρατηρητήριο για τις ευρωπαϊκές πολιτικές, στο Μιλάνο), σε σύνοδο καθηγητών από την Σορβόνη, μέχρι Σικελία και τώρα πριν λίγες μέρες, ολομέλεια στο Μπάρι- Νάπολη- Ρώμη -Μιλάνο μέχρι Βίνιους στην Λιθουανία. Έφθασα την δεύτερη μέρα λόγω απώλειας των αποσκευών μου στα αεροδρόμια, μόλις μπήκα στην αίθουσα, ακούω εν χορώ σλόγκαν και συνθήματα εθνικιστικά της εποχής μας, του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.. Δάκρυσα κι ανατρίχιασα. Ένα σωρό συναγωνισταί της εποχής μας και … νέοι έλληνες επιστήμονες. Τότε έδωσα ρέστα!



Ο Εθνικισμός δεν είναι, ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά. Είναι μπροστά,δυνατά,ψηλά κι ελληνικά


Εκπληκτικά, αλλά στην Ελλάδα; Πολλοί αναρωτιούνται, γιατί στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ένα μεγάλο εθνικιστικό κίνημα, όπως το MSI-Alleanza Nazionale και άλλα στην Ιταλία, το Front National στη Γαλλία και τέλος πάντων αυτές οι εθνικιστικές εκρήξεις, όπως στην Αυστρία τελευταία και αλλού στην Ευρώπη; Γιατί συνέβη αυτό; Υπάρχει έλλειψη εθνικιστικού ιδεολογικού υπόβαθρου στην χώρα μας; Δεν υπάρχουν εθνικισταί ή φωτισμένοι ηγέτες;


Γ.Καρατζαφέρης και Σ.Σταθόπουλος όταν ο ΛΑΟΣ συμμετείχε στην UEN (αυτό πάντως δεν είναι και τόσο τιμητικό για το κόμμα κατα τη γνώμη μου,όχι βέβαια γιατί η UEN ήταν "ακροδεξιά",αλλά για άλλους λόγους...)

Εδώ είναι το θέμα. Θα αποκλείσω αμέσως το τελευταίο. Η πλέον έγκυρη δημοσκόπηση της Eurostat διαπιστώνει ότι η Ελλάδα διαθέτει από τα μεγαλύτερα ποσοστά "ακροδεξιάς" στην Ευρώπη (το "ακροδεξιά είναι αυθαίρετο για τον εθνικισμό, αλλά αυτό εννοούν) ανεξαρτήτως του τι κόμμα ψηφίζουν. Επομένως υπάρχει και το δυναμικό και η δυναμική. Φωτισμένοι ηγέτες και στελέχη υπάρχουν. Υπάρχει όμως και κατακερματισμός. Η πατροπαράδοτη ελληνική διχόνοια. Από την στιγμή που δεν υπάρχει συγκροτημένο ενιαίο και πειστικό μέτωπο στον εθνικιστικό χώρο, παρά μία πλειάδα μικρών ομάδων και πρωτοβουλιών οικονομικά και οργανωτικά αδύναμων και αλληλοφαγωμάρα, δεν πείθουν το λαϊκό υπόβαθρο να τους ακολουθήσει εκλογικά. Με αποτέλεσμα να γινόμαστε βορά του κάθε πολιτικού τυχοδιώκτη ή του πανίσχυρου, με το δικό μας δυναμικό, δικομματισμού. Να μας χρησιμοποιούν και τελικά να μας προδίδουν. Και κανείς μας δεν εξαιρείται. Προδομένοι από την "Εθνική Παράταξη", τους "προοδευτικούς του Μαρκεζίνη", την «ΕΠΕΝ» που … ας μη τα πούμε, πονάει.
Ξεκινήσαμε με καθαρή καρδιά, δυνατά, εθνικιστικά, αντρίκεια, για να βρεθούμε αγκαλιά με ομοφυλόφιλους, με αίθουσες "Λαμπράκη" στη Βουλή, κόκκινες σημαίες στο Σύνταγμα, με Κάστρο και Γκεβάρα, λες και μας λείπουν οι χιλιάδες ήρωες του Έθνους και της ανεξαρτησίας του, ξεκινήσαμε εθνικιστικά για να αποτινάξουμε το … δηλητήριο του ελληνικού εθνικισμού, του Έθνους, ξεκινήσαμε για ρήξη και ανατροπή του δικομματισμού, για να ικετεύουμε σήμερα συμπόρευση με την ΝΔ. Ξεκινήσαμε ελληνικά για να διαβάζουμε σήμερα "ριζοσπάστη". Ξεκινήσαμε με συνιδρυτές, παλικάρια και αγωνιστές, για να ψάχνουμε σήμερα να τους … βρούμε. Και το δράμα, αυτούς τους εθνικιστές "τους έχουμε εγκλωβίσει". Εγκλωβίσαμε μία ολόκληρη αγωνιστική παράταξη και τους απλούς και καθαρούς ανθρώπους της. Κι ο λαός του ΛΑΟΣ έδειξε εθνικιστές! Έδειξε Βορίδη, έδειξε Πλεύρη, έδειξε Βελόπουλο, έδειξε Πολατίδη, έδειξε Γεωργιάδη.
Κι είναι μεγάλη η ευθύνη τους. Σ΄ αυτούς ελπίζουμε! Έδειξε εθνικιστές, έδειξε εθνικισμό. Γιατί ο εθνικισμός δεν είναι κόμμα, ούτε οικονομικό κατεστημένο, ούτε καν παράταξη. Είναι ιδανικό ζωής. Μία εκλογή πολιτισμού. Είναι η ηθική- ηρωική αντίληψη της Ζωής και της Υπάρξεως. Είναι η ουσία του Έθνους και του Κράτους. Βρίσκεται μέσα στο Κράτος και αποτελεί την ψυχή και την συνείδηση. Είναι η ίδια η ΑΓΑΠΗ για την πατρίδα, τον πολιτισμό της, την ηθική, τις παραδόσεις.
Είναι οι γενιές που πέρασαν και που θα έλθουν. Είναι το αίμα της πατρίδος. Ένας τρόπος ζωής, σκέψης και δράσης.
Εμείς οι Έλληνες πρέπει να είμαστε περήφανοι για το Έθνος μας και τον Εθνικισμό μας. Έχουμε όλες τις προϋποθέσεις και τις καταβολές, την προσφορά στην ανθρωπότητα, κάθε περήφανος λαός είναι εθνικιστής. Εμάς μας θέλουν κομπλεξικούς;
Μήπως οι Εγγλέζοι με την υπεροψία τους δεν είναι Εθνικιστές; Οι Γάλλοι; Οι Γερμανοί; Οι Ιταλοί; Ή μήπως οι Ρώσοι που με εργαλείο τον Κομμουνισμό υπέταξαν τον μισό πλανήτη και οι ΗΠΑ με τον καπιταλισμό τον άλλον μισό. Εμείς τι είμαστε…. Ραγιάδες;
Ο Εθνικισμός δεν είναι, ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά. Είναι μπροστά, δυνατά, ψηλά κι ελληνικά. Τέλος, στα κορόιδα της Δεξιάς και τα κορόιδα της αριστεράς ή της αριστεροδεξιάς! Κι' ότι αρπάξουμε! Το ζούμε στο πετσί μας.
Είναι ώρα ν' απορρίψουμε τους επαγγελματίες και να προσχωρήσουμε στους Αγωνιστές. Σ' αυτούς που πιστεύουν. Κι όχι σε όσους προσποιούνται ότι πιστεύουν. Για να διεκδικήσουμε τον κόσμο που μας ανήκει και του ανήκουμε.


http://www.elkosmos.gr

[Clash]

Συγνώμη ρε Χρήστο, αλλά τι έμαθες από την συνέντευξη του Σταθόπουλου που δεν γνώριζες; Και πολύ περισσότερο τι νόμιζες ότι θα μάθαινα που αγνοούσα; Επειδή την διάβασα προσεκτικά και όχι μόνο μια φορά έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις.

1) Είναι μια προπαγανδιστική και διαφημιστική συνέντευξη για το βιβλίο του. Οχι ότι είναι κακό, αφού απευθύνεται σε ομοϊδεάτες του, αλλά από αυτή τη συνέντευξη δεν φωτίζονται τα γεγονότα.

2) Ο τύπος αν αποφάσιζε κάποτε να δώσει πραγματική συνέντευξη θα είχε πολλά να πει.

3) Δεν αποδέχεται τις βομβιστικές επιθέσεις. Εδώ βέβαια, διαψεύδει τον Καρατζαφέρη, ο οποίος στο ιδρυτικό συνέδριο του ΛΑΟΣ τον είχε παρουσιάσει ως τον άνθρωπο που έβαζε βόμβες στις αρχές της δεκαετίας του 70. Αναφέρει, μάλιστα, ότι η υπόθεση για τις βόμβες στην τράπεζα του Μιλάνο είναι ανεξιχνίαστη, κάτι που δεν ισχύει.

4) Αν μη τι άλλο θα περίμενα τουλάχιστον να έκανε έστω και μια σύντομη περιγραφή του επεισοδίου, στο οποίο σκοτώθηκε ο Μάντακας.

5) Δεν λέει λέξη για τη διασύνδεση των φασιστικών οργανώσεων στην Ιταλία με την «Γκλάντιο» και την μασωνική στοά P2.

6) Δεν κάνει καμιά αναφορά για τη δράση του τότε πρόξενου στην Ιταλία, του Ιμβρακιώτη.

7) Δεν λέει τίποτα για το πως ή εκκλησία είχε παραχωρήσει το οίκημα της ελληνικής αδελφότητας στην οργάνωση του. Ο παππάς ήταν ο γνωστός Κυριάκος Τσούρος με διασυνδέσεις στην ΕΥΠ, ο οποίος είναι τωρα επικεφαλής της επιτροπής των αιρέσεων της εκκλησίας.

8) Κάνει μια αναφορά για τρεις νεκρούς στα επεισόδια στην Πίζα. Λησμονεί όμως να αναφέρει πως σκοτώθηκαν και σε ποια πλευρά ήταν. Εννοείται, πάντως, πως αν ήταν δικοί του θα έλεγε τα επικολυρικά πως δεν υπάρχει θάνατος για τους εθνικιστές και ότι επέλεξαν την ιδεολογία της ζωής.

9) Θα ήθελα να ρωτηθεί αν η οργάνωση του στη Νάπολι είχε σχέσεις με τους Ελληνες αξιωματικούς που υπηρετούσαν στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ.

10) Αν παραμένει ακόμη στον ΛΑΟΣ; Γιατί εδώ τα χώνει άσχημα στον Καρατζαφέρη και στην στροφή που έκανε μετά το 2004...«Ξεκινήσαμε με καθαρή καρδιά, δυνατά, εθνικιστικά, αντρίκεια, για να βρεθούμε αγκαλιά με ομοφυλόφιλους, με αίθουσες "Λαμπράκη" στη Βουλή, κόκκινες σημαίες στο Σύνταγμα, με Κάστρο και Γκεβάρα, λες και μας λείπουν οι χιλιάδες ήρωες του Έθνους και της ανεξαρτησίας του, ξεκινήσαμε εθνικιστικά για να αποτινάξουμε το … δηλητήριο του ελληνικού εθνικισμού, του Έθνους, ξεκινήσαμε για ρήξη και ανατροπή του δικομματισμού, για να ικετεύουμε σήμερα συμπόρευση με την ΝΔ».

[_XRHSTOS_]

Λέγονται κι ενδιαφέροντα πράγματα στην εν λόγω συνέντευξη Ιφικράτη. Δεν αντιλέγω,ο Σταθόπουλος,σαφώς θα μπορούσε να μιλήσει και να πει πολλά και για τα επεισόδια των εποχών εκείνων καθώς και να μιλήσει για τη δολοφονία του Μίκη Μάντακα. Αντί αυτών όμως,λέει ενδιαφέροντα πράγματα τόσο για τη γέννηση του ΕΣΕΣΙ (για όσους δεν τα γνωρίζουν βέβαια) αλλά και για την προσφορά του στο δικό του πολιτικό χώρο,η οποία αδιαμφησβήτητα υπήρξε σημαντική.

Στην εν λόγω συνέντευξη,ξεκαθαρίζει επίσης ότι ο ΕΣΕΣΙ δεν ήταν "όργανο της χούντας",όπως το παρουσιάζουν οι αντίπαλοί του. Αλλά ένας εθνικιστικός φοιτητικός σύνδεσμος που ναι μεν είχε φιλοχουντικές θέσεις (μέχρι ενός σημείου!),αλλά σε ότι αφορά τις σχέσεις του με το καθεστώς της 21ης Απριλίου,αυτές δεν ήταν και οι καλύτερες αφου οι ελληνικές πρεσβείες,αντιμετώπιζαν τους συνδέσμους του ΕΣΕΣΙ ως ενοχλητικούς συνδέσμους,μη συμβατούς με το καθεστώς της 21ης Απριλίου και τις αρχές του.
Έχει βέβαια προηγηθεί και η συγγραφή βιβλίου (μου διαφεύγει τώρα το όνομα του συγγραφέως) που αναφέρεται στη στάση της 21ης Απριλίου απέναντι στον ΕΣΕΣΙ,αλλα οπωσδήποτε μια δημόσια δήλωση του ηγέτη του ΕΣΕΣΙ επι αυτού,έχει τη σημασία της,λόγω της θέσεως του τελευταίου.

Σε ότι αφορά τώρα τα συμπεράσματα:

1) Η συνέντευξη δώθηκε με αφορμή την έκδοση του βιβλίου,αλλά στη συνέντευξη περισσότερο αναφέρεται ο Σταθόπουλος στην ιστορία των ΕΣΕΣΙ εν αντιθέσει με το βιβλίο του,όπου προφανώς αναφέρεται περισσότερο στο Μίκη Μάντακα και στα γεγονότα της εποχής.


2) Σίγουρα λόγω της θέσεώς του,γνωρίζει πολλά για τις εποχές εκείνες. Αυτό πάντως δε σημαίνει ότι θα "δικαίωνε" τους διαφόρους "Κλείτσικες".


3) Σε ότι αφορά τον Καρατζαφέρη,ο Καρατζαφέρης συνηθίζει να λέει πολλές και διάφορες βλακείες γενικώς για...πολιτικούς λόγους. Εδώ είχε φτάσει στο σημείο να παρουσιάζει το Γεωργίου ως "ακροαριστερό φοιτητή" στην Ιταλία της εποχής εκείνης ("οργανωμένο" μάλιστα στις "παρυφές των Ερυθρών Ταξιαρχειών"),ενώ ο άνθρωπος ήτανε...πρόξενος της Ελλάδος στη Νάπολη της Ιταλίας το 1973. Έχει βέβαια στο κόμμα του έναν γιατρό (δε θυμάμαι το όνομά του) που εκείνα τα χρόνια ήτανε φοιτητής στην Ιταλία και πράγματι εκείνος ήτανε οργανωμένος σε ακροαριστερές οργανώσεις. Εκείνον το γιατρό,μαζί με το Σταθόπουλο τους είχε "μαζέψει" τότε ο Γεωργίου ως πρόξενος και τους είχε "επιπλήξει" για τις κόντρες που είχανε και για τα επισόδεια που προκαλούσαν μέσω των οργανώσεών τους "δυσφημώντας την Ελλάδα στο εξωτερικό".

Δε είμαι σε θέση βέβαια να γνωρίζω αν ο Σταθόπουλος έβαζε ή δεν έβαζε βόμβες. Το σίγουρο είναι πως η ομάδα του Πίνο Ράουτι,η Ordine Nuovo (η μοναδική οργάνωση παγκοσμοίως που όταν έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο,μέλη της είχαν έρθει και είχανε ζητήσει να καταταγούν εθελοντές στις τάξεις του ελληνικού στρατού για να πολεμίσουνε εναντίων της τουρκικής εισβολής,αντιμετωπίζοντας όμως κατηγορηματικά την άρνηση της ελληνικής κυβερνήσεως!!!) ,που είχε βομβιστική δράση,δεν ανήκε στο MSI,αλλά είχε αποκοπεί απο αυτό! Ακόμη κι αν υποθέσουμε όμως ότι και το ίδιο το MSI "έβαζε βόμβες" και μαζί με αυτό και ο ΕΣΕΣΙ,ο Σταθόπουλος δε θα μπορούσε να το πενευτεί όπως έκαναν κάποιοι άλλοι,που...εξιλεώθηκαν για τις βομβιστικές επιθέσεις τους μόνο και μόνο γιατί πέρασαν απο την "κολυμβήθρα του Σιλωάμ",της "αντιστάσεως κατα της Χούντας". Έτσι λοιπόν,οι δικές τους οι βομβιστικές επιθέσεις ήτανε "καλές" (ακόμη κι όταν αυτές γινόντουσαν στο εξωτερικό)!!!


4) Μάλλον αυτήν προτιμά να τη δούνε οι αναγνώστες στο βιβλίο του.


5) Δεν έχει λόγο να απολογείται για ανυπόστατες συκοφαντίες. Πάντως,ο ίδιος στη συνέντευξή του αναφέρεται ειρωνικά σε εκείνους που τους κατηγορούσαν ότι "συμμετείχαν σε σχέδιο αποσταθεροποίησης της Ιταλίας" (εννοώντας προφανώς τις φήμες περι διασυνδέσεώς τους με την Ρ2). Κι όχι μόνο αυτό,αλλά αφήνει υπονοούμενα για άλλες πηγές χρηματοδότησης κάποιων άλλων,οι οποίες "ήτανε περαν του Ιταλικού Κ.Κ."...
Όπως και να 'χει δεν είναι οι Ευρωπαίοι φίλοι του ΕΣΕΣΙ εκείνοι που υποστήριξαν τους Αμερικανικούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας στο Κόσσοβο,αλλά κάποιοι άλλοι που τότε ανήκαν στις τάξεις των αντιπάλων των φίλων του ΕΣΕΣΙ...
Αντιθέτως,το μόνο που μπορεί να "χρεώσει" κανείς στους φίλους του ΕΣΕΣΙ είναι το ιδεολογικό ξεπούλημα του ίδιου του Φίνι,το οποίο όμως έγινε πολύ αργα.


6) Αναφέρει πάντως ότι τα ελληνικά προξενία αντιμετώπιζαν όχι και τόσο φιλικά τους συνδέσμους του ΕΣΕΣΙ. Και νομίζω ότι η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των ελληνικών προξενείων,παίζει πολύ σημαντικό ρόλο γιατί αυτήν είναι που δείχνει και τη στάση του επίσημου ελληνικού κράτους κι όχι κάποιες ενδεχόμενες μεμονομένες εξαιρέσεις.

7) Δεν είναι απαραίτητα μεγάλο κατόρθωμα κάτι τέτοιο.

8) Κανείς ποτέ δεν έχει πει πάντως ότι ήτανε αντιφασίστες και οι τρεις. Ακόμη και οι Ιοί της Ελευθεροτυπίας κάνουν λόγο μόνο για έναν Ιταλό αντιφασίστα. Προφανώς οι υπόλοιποι ήτανε της άλλης πλευράς.


9) Φαντάζεσαι αν ρωτηθεί για αυτό να αναφέρει για τέτοιες διασυνδέσεις κανα όνομα όπως Βασίλης Μουλόπουλος,ο οποίος απο "ντέτεκτιβ" της χούντας που παρακολουθούσε τη δράση του ΕΣΕΣΙ για λογαριασμό της,μετετράπη ξαφνικά και απότομα σε "αντιστασιακό" όταν άριχσαν να αλλάζουν κάποια πράγματα; Ίσως όταν αντελήφθησαν κάποιοι αφελείς αντιστασιακοί το ρόλο του; Φαντάζεσαι να 'χε και με αυτούς σχέσεις αυτό το όνομα;

10) Αυτή την απορρία την έχω κι εγω. Μέχρι πριν λίγους μήνες ήτανε απ' ότι θυμάμαι στέλεχος. Και μάλλον παραμένει και τώρα,αλλα οπως κάνουν πολλοί στο ΛΑΟΣ,τα 'χώνει κι αυτος στον πρόεδρό του. Πράγμα όμως που ίσως το κάνει,περισσότερο για τα μάτια των οπαδών του.

[alexandros]

Μου κάνει εντύπωση που δεν το σχολίασε ο Ίφικράτης, την οργάνωση του Σταθόπουλου την λένε ΕΣ ΕΣΙ !!!!

[KASSANDROS]

Μου κάνει εντύπωση που δεν το σχολίασε ο Ίφικράτης, την οργάνωση του Σταθόπουλου την λένε ΕΣ ΕΣΙ !!!!

ΕΣΕΣΙ: Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας.

Οκ;

[_XRHSTOS_]

Μου κάνει εντύπωση που δεν το σχολίασε ο Ίφικράτης, την οργάνωση του Σταθόπουλου την λένε ΕΣ ΕΣΙ !!!!

Απαπαπα! Πιπέρι!

[alexandros]

Μου κάνει εντύπωση που δεν το σχολίασε ο Ίφικράτης, την οργάνωση του Σταθόπουλου την λένε ΕΣ ΕΣΙ !!!!

ΕΣΕΣΙ: Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας.

Οκ;

ναι Κάσσανδρε το διάβασα το κείμενο απλά μου έκανε εντύπωση που δεν το παρατήρησε

[Clash]

Σε ότι αφορά τον Καρατζαφέρη,ο Καρατζαφέρης συνηθίζει να λέει πολλές και διάφορες βλακείες γενικώς για...πολιτικούς λόγους

Συμφωνώ απόλυτα. Ο Καρατζαφέρης λέει πολλές βλακείες. Αλλά θα είχε πλάκα να τον ξεμπροστιάσει ο Σταθόπουλος. Οταν όμως τα έλεγε ο αρχηγός του δεν έβγαλε άχνα.

5) Δεν έχει λόγο να απολογείται για ανυπόστατες συκοφαντίες.

Ανυπόστατες; Δεν νομίζω. Οταν αποκαλύφθηκε η δράση της Γκλάντιο κάποιοι μπήκαν φυλακή στην Ιταλία και άλλοι την κοπάνησαν στην Ιαπωνία, στη Βραζιλία ή, στη Νότια Αφρική. Ο Κάρλο Ντιτζίλιο π.χ. που παραδέχτηκε πως κατασκεύασε τις βόμβες στην επίθεση που έγινε στο Μιλάνο, στέλεχος της Ordine Nuovo είχε καταθέσει με κάθε λεπτομέρεια τις σχέσεις που είχε ο ίδιος με την Γκλάντιο. Ο επικεφαλής της ιταλικής ΚΥΠ Τζαναμέλιο Μαλέτι είχε δηλώσει: «Ο σταθμός της CΙΑ στη Γερμανία προμήθευσε σε ακροδεξιές ομάδες πυρομαχικά και εκρηκτικούς μηχανισμούς, λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ακροδεξιές οργανώσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας, ενώ, παράλληλα, τους υπαγόρευε και τον τρόπο δράσης τους». Ο ίδιος είχε ισχυριστεί, ακόμη, ότι η CIA ήθελε να κάνει και στην Ιταλία ότι έκανε στην Ελλάδα το 1967, προκειμένου να ανακόψει την στροφή προς την αριστερά.

Οσον αφορά το αν ήρθαν Ιταλοί φασίστες εθελοντές το 74 να πολεμήσουν στη Κύπρο δεν το ξέρω. Γνωρίζω, όμως, πως ο Παπαδόπουλος παλαιότερα τους είχε κάνει μια κρουαζιέρα (επίσημα την είχε κάνει η ΕΣΕΣΙ που κατά τ' άλλα δεν είχε φιλικές σχέσεις με το καθεστώς), ενώ στην Κέρκυρα είχε παραχωρήσει χώρο στον πρίγκηπα Μποργκέζι για να εκπαιδεύσει τα στελέχη του που θα έκαναν πραξικόπημα.

6) Αναφέρει πάντως ότι τα ελληνικά προξενία αντιμετώπιζαν όχι και τόσο φιλικά τους συνδέσμους του ΕΣΕΣΙ.

Ετσι αναφέρει. Κάποιοι άλλοι όμως ισχυρίζονται ότι στην ΕΣΕΣΙ πήγαιναν κονδύλια από το προξενείο. Πέρα από αυτό, όμως, είχε κανένα στέλεχος της οργάνωσης του πρόβλημα με τον Ιμβρακιώτη; Γιατί οι αριστεροί είχαν, αφού τους είχε φακελώσει και όποιοι τολμούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα είχαν ανάλογη υποδοχή.

) Δεν είναι απαραίτητα μεγάλο κατόρθωμα κάτι τέτοιο.

Δεν είναι απάντηση αυτή, στο ερώτημα τι σχέσεις είχε με την εκκλησία (και ειδικά με τον κυνηγό των αιρετικών τον τηλεπάπα Κυριάκο Τσούρο), η οποία παραχώρησε το οίκημα της ελληνικής αδελφότητας για να στεγαστεί η οργάνωσή του. Οπως και το ότι εκεί μπαινοβγαίνανε Ελληνες αξιωματικοί από το στρατηγείο του ΝΑΤΟ. Και εδώ θα ήταν το ωραίο να αναφέρει «κανα όνομα όπως Βασίλης Μουλόπουλος». Πάντως αν ήταν αντίπαλοι του καθεστώτος της 21/4 δεν θα είχαν άνεση οι αξιωματικοί να συνδέονται τόσο ανοικτά μαζί τους.

8) Κανείς ποτέ δεν έχει πει πάντως ότι ήτανε αντιφασίστες και οι τρεις

Για αυτό περίμενα να πει κάτι παραπάνω και όχι να το προσπεράσει. Κι αν μεταξύ των τριών ένας ή, δύο ήταν φασίστες, γιατί δεν τους τιμάει όπως τον Μάντακα, αναφέροντας έστω τα ονόματά τους;

Και μάλλον παραμένει και τώρα,αλλα οπως κάνουν πολλοί στο ΛΑΟΣ,τα 'χώνει κι αυτος στον πρόεδρό του. Πράγμα όμως που ίσως το κάνει,περισσότερο για τα μάτια των οπαδών του.

Κάτι τέτοιο, όμως, (αν τα λέει για τα μάτια των οπαδών του) δεν είναι σωστό, όπως καταλαβαίνεις. Εδώ που τα λέμε, πάντως, δεν ξέρω κανέναν άλλον στο ΛΑΟΣ που να βγαίνει ανοικτά να τα χώσει στον Καρατζαφέρη.