Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»

[doctormarkon]

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές...


Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι\' αυτό τουμπάραμε... Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν............
είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ\' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ\' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ\' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.
Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ\' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ\' αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού

[doctormarkon]

Αν ο Σαράντος Καργάκος τα έλεγε όλα αυτά στη δεκαετία του 70 θα είχε απόλυτο δίκιο.

Αλλά όταν ακούγονται αυτά σήμερα μοιάζει να μας δουλεύει.

Λέει ότι οι νέοι απεχθάνονται τη χειρωνακτική εργασία, τα χωράφια, την οικοδομή και προτιμούν να γίνονται χαρτογιακάδες.

Μα καλά που ζεί ο άνθρωπος?

Πολλοί προτίμησαν αυτό το δρόμο της χειρωνακτικής και της αγροτικής δουλειάς.

Να τι έπαθαν οι φορτηγατζήδες. Επένδυσαν τη ζωή τους σε ένα φορτηγό και μια μέρα επειδή ήθελε να μονοπωλήσει τις μεταφορές ο άντρας της Ντορούλας συνομώτησε με την Κυβέρνηση να ψηφίσει τα άγρια αντιλαικά μέτρα με αντάλαγμα το μερίδιο από την πίτα και πετάει όλους στο δρόμο όσους έχουν ένα φορτηγάκι και δεν συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις για να κάνουν εταιρεία.

Να τι επαθαν οι αγρότες την υστεροπασοκική εποχή. Τους ξεφούσκωναν τα λάστιχα και τους έλεγαν αλλάξτε επάγγελμα. Δεν θέλουμε τόσους αγρότες.

Τι έπαθαν οι βιοτέχνες και οι καταστηματάρχες οι αυτοαπασχολούμενοι - η ραχοκοκαλιά. Οδεύουν προς τη φυλακή ομαδικά. Αν και ο θάνατος του εμποράκου είχε ενορχηστρωθεί πριν πολλά χρόνια. Τους θεώρησαν δείγμα υπανάπτυξης.

Ας μην πούμε για τους ναυτεργάτες, για όσους δουλεύουν στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη. Όταν έκαναν απεργία όλοι εκλαιγαν που πρικαλείται και καλά καταστροφή στον τουρισμό, τη στιγμή που τους έβαζαν λουκέτο στη ζωή και στην οικογένεια? Οι δημοσιοκάφροι μιξόκλαιγαν για τους μοσχοαναθρεμένους στα κρουαζιερόπλια

Ας μην πούμε για τους οικοδόμους που θα πρέπει να δουλεύουν στη σκαλωσιά ως τα 65.
Και για τους άλλους εργάτες που ακόμα και αν παραμένουν υγειείς και ικανοί ως τα 65 μια μέρα θα ακούσουν αυτό το "Ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες σας αλλά πρέπει να σας απολύσουμε γιατί γεράσατε και η εταιρεία μας δεν είναι γηροκομείο ούτε φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Να μην πούμε για τις καθαρίστριες. Την Κούνεβα? Και μην προλάβει κανείς να πει ότι ήταν Βουλγάρα Γιατί και Ελληνίδα να ήταν δεν θα το γλύτωνε το βιτριόλι. Επειδή δεν ήθελε να υπογράψει ότι πήρε δώρο Χριστουγέννων στα ψέματα χωρίς να το έχει πάρει.

Η χειρωνακτική εργασία είναι η βάση και η πηγή του πλούτου τον οποίο τον καρπώνονται οι κηφήνες της υψηλής κοινωνίας που ποτέ δεν δούλεψαν.

Οι σκουπιδιαραίοι. Αυτοί είναι θαυμάσιοι. Πότε θα κάνουν και πάλι καμμιά απεργία να πνιγεί η Αθήνα στη βρώμα και στο σκουπίδι?

Ετσι αναγκάζουν όλη την κοινωνία σε μια βαθειά αυτοκριτική και "διαλογισμό" Μια κοινωνία που είναι μανιακή με την καθαριότητα, μια κοινωνία υποχόνδρια που όμως περιφρονεί τόσο πολύ τους ανθρώπους που ασχολούνται και φροντίζουν για την υγεία και την καθαριότητα όλων.

Ο κύριος Καργάκος είναι εκτός τόπου και χρόνου και έχει ξεχάσει ότι το 1970 έχει περάσει εδώ και 40 χρόνια

[totispap]

Ο Καργάκος το κακό είναι οτι έχει δίκαιο.Συμφωνώ απόλυτα..

[doctormarkon]

Ξέρω ότι είσαι φαν του Καργάκου Τότη.

Και δεν διαφωνώ ως προς την αξία της χειρωνακτικής εργασίας. Αλλοι διαφωνούν όπως βλέπεις. Αλλά αυτοί που διαφωνούν είναι αυτοί που ορίζουν και τις τύχες και τις ζωές των ανθρώπων.
Αν ζούσαμε σε άλλη δεκαετία και κάτω από άλλη εξουσία ή χωρίς εξουσία τα λόγια του Καργάκου θα ήταν σοφά.

Ο πολιτισμός και η ορθότητα των πολιτικών επιλογών εξαρτάται από το σεβασμό που δείχνει σε αυτού του τύπου εργασία σε σχέση με τη γραφιάδικη. Αλλά όπως βλέπεις δεν υπάρχει κανένας σεβασμός.

Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν φταίνε αυτοί που επιλέγουν να γίνουν "γραφιάδες" όταν βλέπουν τι παθαίνουν αυτοί που επέλεξαν να κάνουν εργασία με τα "χεράκια" τους.

Ο γραφιάς μπορεί να δουλεύει μεχρι τα 65 ή ακόμα και μέχρι τα 70 και έχει πιθανότητες να πάρει σύνταξη.
Ο εργάτης που δουλεύει με τα χεράκια του κινδυνεύει να απολυθεί και να πεταχτεί με τις κλωτσιές γιατί...........γέρασε.

Εσύ Τότη θα έλεγες στο γιό σου γίνε οικοδόμος? και μη σπουδάσεις?
Η στην κόρη σου γίνε καθαρίστρια? (δώρο το βιτριόλι)

[totispap]

Ξέρω ότι είσαι φαν του Καργάκου Τότη.

Από που δόκτορ?

Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν φταίνε αυτοί που επιλέγουν να γίνουν "γραφιάδες" όταν βλέπουν τι παθαίνουν αυτοί που επέλεξαν να κάνουν εργασία με τα "χεράκια" τους.

Αυτό που παθαίνουν δόκτορ μου σήμερα οι χειρώνακτες,το παθαίνουν όλοι οι κλάδοι τις οικονομίας.Αλυσίδα είναι η οικονομία στην αγορά και τα αποτελέσματα της,όχι μεμονωμένο περιστατικό.Η Άρνηση των νέων για χειρωνακτική εργασία δεν ξεκίνησε με το ΔΝΤ,ούτε πριν λίγα χρόνια.Ξεκίνησε το 80' και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Οι γονείς στο χωριό μου παρακαλάνε τα παιδιά τους να ανεβούν στις βάρκες και να βοηθήσουν στο ψάρεμα ,αλλά αυτά προτιμούν να πάνε σε μια καφετέρια με τα μισά λεφτά,αρκεί να μην μυρίζουν ψαρίλα..δεν είναι cool να είσαι ψαράς-αγρότης-σοβατζής-τσομπάνος κτλ...
Όσο για αυτούς που επιστρέφουν στα χωριά τους,δεν είναι συνήθως από επιλογή αλλά από ανάγκη,(το ''όνειρο'' του πρωτευουσιάνου έσβησε γρήγορα..), και τους φταίει η κοινωνία μετά που δεν εκμεταλλεύτηκε το ''τρομερό'' μυαλό τους και δεν τους έκανε κάπου διευθυντές...
Ψέματα είναι αυτό με τα μπουζούκια και τους αγρότες?Με τα κουμάρια των χιλιάδων ευρώ από τις επιδοτήσεις?Μην μπερδευτείς και νομίζεις οτι είμαι ενάντια στους αγρότες,αλλά και λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει.Έτσι μετά τα φράγκα των επιδοτήσεων ήρθε και το όνειρο να γίνουν όλοι πρωτευουσιάνοι,αστοί,διευθυντές,Gentleman....Όλοι διοικητές,κανείς φαντάρος,τέρμα τα χωράφια,η θάλασσα,η οικοδομή κτλ.
''Εσένα σε προορίζω για μεγάλα πράγματα'',έλεγαν οι γονείς στον ''γόνο'' τους που δεν ήξερε να κάνει 2+2..(μου θυμίζει το έργο του Τσιφόρου,όπου ρωτούσε κάποιος την νεόκοπη χωριάτισσα σύζυγο εφοπλιστή,''ο σύζυγος τι δουλειά κάνει?'' και απαντούσε αυτή,''Παντελήζμ έχ μαγούνες''...)
Καμάρωνε η φαντασμένη μάνα του χωριατόπαιδου το παιδί της διευθυντή στο δημόσιο,με σπίτι στην μεγαλούπολη.Έφτιαχνε και μεγάλωνε ένα παιδί χωρίς συναίσθηση και επίγνωση της αξίας του να είσαι αγρότης-ψαράς κτλ.
Αυτά που σου λέω είναι προϊόν βιώματος δόκτορ μου και να το ξέρεις,δεν είναι θεωρίες βγαλμένες απο αναγνώσματα..
Όοοοοολα αυτά βέβαια είναι το περίφημο σχέδιο της αποκέντρωσης σε συνδιασμό με τους χαζούς γονείς (και κυρίως τις σύγχρονες μάνες...) που θέλουν τα παιδιά τους αστροναύτες ή διευθυντές και όχι αγρότες.

Εσύ Τότη θα έλεγες στο γιό σου γίνε οικοδόμος? και μη σπουδάσεις?

Υδραυλικός πηγαίνει στο σπίτι ενός γιατρού για μερεμέτι.
-Καλημέρα γιατρέ, τι έχουμε;
-Μου χάλασε η βρύση και στάζει.

Σκύβει ο υδραυλικός και διαπιστώνει πως έχει φύγει η τσιμούχα.

-Εύκολο, του λέει
να το φτιάξω;
-Φυσικά!

Ξανασκύβει ο υδραυλικός βγάζει την παλιά τσιμούχα και βάζει μια καινούργια.

-Έτοιμο.
-Πόσο κάνει ο κόπο σας;
-50 ευρώ γιατρέ μου.
-Πως; Τι λέτε κύριε, για δουλειά ενός δύο λεπτών 50 ευρώ;
Τόσα δεν βγάζω εγώ που είμαι γιατρός!!
-Το ξέρω, και εγώ όταν ήμουν γιατρός δεν έβγαζα τόσα....

Η στην κόρη σου γίνε καθαρίστρια? (δώρο το βιτριόλι)

http://lalei-kairia.blogspot.com/2010/0 ... st_12.html

[KAL EL]

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων.
H λέξη «χειρώναξ», ποδοπατήθηκε μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι\' αυτό τουμπάραμε...

Μαράκι θα συμφωνήσω σε αυτό το σημείο απόλυτα με τον Καργάκο, (χωρίς να θεωρώ ότι δεν είναι δικαίωμα του κάθε παιδιού η τριτοβάθμια εκπαίδευση για να μην παρεξηγούμαι) οι γονείς των δύο τελευταίων γενεών τουλάχιστον, φέρουν μεγάλη ευθύνη για το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί πτυχιούχοι απόφοιτοι των πανεπιστημίων, οι οποίοι ή είναι άνεργοι ή εργάζονται σε θέσεις που ουδεμία σχέση έχουν με αυτό που σπούδασαν.
Εάν αναλύσουμε τους λόγους που οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους πτυχιούχους, νομίζω θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε και το γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Έβαλαν τα παιδιά στο εξής σκεπτικό. Ξεκούραστη εργασία στο δημόσιο, (διότι η είσοδος στο δημόσιο διευκολύνεται όταν είσαι κάτοχος πτυχίου) εύκολο και ακοπίαστο χρήμα. Μην βιαστείς να ξεσηκωθείς Σκέψου πριν αγοράσεις

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ\' όχι διάθεση για δουλειά

.
Εδώ θα διαφωνήσω με τον Καργάκο διότι όλοι αυτοί οι λαθρομετανάστες εργάσθηκαν ανασφάλιστοι και με εξευτελιστικά μεροκάματα. Πράγμα το οποίο δεν θα δεχόταν ο Έλληνας εργάτης.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ\' ούτε καν εκπαίδευση, Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά. Ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά.

Δεν νομίζω να διαφωνείς και σε αυτό. Ότι ο τρόπος εκπαίδευσης σε συνδιασμό με την απαίτηση των γονέων για πτυχίο (πτυχίο νάναι και ότι νάναι) οδήγησε τα παιδιά εδώ. Διαφωνείς ότι κίνητρο για "πτυχίο" δεν πρέπει να είναι η ευκολία και το βόλεμα αλλά η ανάπτυξη του πνεύματος και η εξέλιξή του ; Μήν μου πείς ότι αυτό γίνεται; Σαφώς και υπάρχουν οι εξαιρέσεις αλλά αυτό οφείλεται στο οικείο περιβάλλον και στον χαρακτήρα του σπουδαστή.
Έτσι κι αλλιώς διευκρινίζει ο άνθρωπος ότι : "Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων.
Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη".

Μην τα βάζεις λοιπόν με τον Totispap, αλλά δες ποιό ανοιχτά την λογική του. Από τις διαδικτυακές μας συζητήσεις είμαι σίγουρη ότι το μόνο που δεν έχεις είναι το "κλειστό" μυαλό. Μην πιανόμαστε από τις λέξεις. Ας δούμε όλη την πρόταση, όλο το κείμενο.
ΥΓ1
Πέρισυ ψάχναμε με τον πατέρα μου ένα με δύο βοηθούς για να μαζέψουμε τις ελιές από ένα μικρό χωράφι. Δεν βρέθηκε ούτε ένας Έλλην ενώ υπήρχαν αρκετοί νέοι δηλωμένοι άνεργοι αραγμένοι στις καφετέριες. Αναγκαστικά πήραμε έναν Πακιστανό. Γι' αυτά μιλάει ο Καργάκος και ο Totis

[doctormarkon]

Τότη. Σε κάποιο άρθρο σου αν θυμάμαι καλά είχες αναφερθεί στο Σαράντο Καργάκο.

Ο Καργάκος εκφράζει την κυρίαρχη αντίληψη κάποιας εποχής. Αυτή την αντίληψη είχε ο πατέρας μου και με αυτή μεγάλωσα κι εγώ.
Γεννήθηκα σχεδόν μέσα σε ένα μαγαζί που στο υπόγειο ήταν βιοτεχνία. Δούλευα από 5 χρονών στη συσκευασία μαζί με τα ξαδέρφια μου της ίδιας ηλικίας και φτιάχναμε κουτιά. Ήταν μία δουλειά παιχνίδι που απ ότι θυμάμαι είχε πολύ πλάκα.

Από πολύ μικρή ηλικία εξυπηρετούσα πελάτες στο μαγαζί. Φανταζόμουν το μέλλον μέσα σε ένα μαγαζί μέχρι τα βαθειά γεράματα.
Ο πατέρας μου ήταν εργασιομανής και δούλευε 18 ώρες τη μέρα και ήταν σχεδόν απών από το σπίτι. Ακροδεξιός πίστευε ότι ήταν ή θα γινόταν κάποτε Κεφάλαιο αν δούλευε σκληρά μέρα νύχτα και αποταμίευε και ξαναεπένδυε ότι εβγαζε. Η χειρωνακτική εργασία έμοιαζε μονόδρομος και όλη η οικογένεια και οι συγγενείς κορόιδευαν τους υπαλλήλους και τους έλεγαν τεμπέληδες.

Οι δουλειες πήγαιναν καλά και επέτρεπαν μια άνετη ζωή χωρίς κανένα άγχος και μάλιστα μπορούσε κάποιος να αγοράσει οικόπεδο να χτίσει σπίτι με άνεση, να έχει εξοχικό, αυτοκίνητο και ότι άλλο ήθελε. Ετσι κι αλλιώς η δουλειά ήταν πάνω από 15-16 ώρες και συχνά δεν υπήρχαν ούτε γιορτές ούτε διακοπές. Λογικό θα ήταν να βγαίνει κάτι παραπάνω.

Το πατάρι είχε διαμορφωθεί σε χώρο μελέτης για μένα και τα ξαδέρφια

Εδωσα στο Πανεπιστήμιο για πλάκα και πέρασα. Αν δεν πέρναγα καρφάκι δεν θα μου καιγόταν γιατί πίστευα ότι είχα μέλλον εξασφαλισμένο.
Κάποτε είπα ότι με την Ευρωπαική Ενωση τα μαγαζιά θα κλείσουν όλα και όλοι με κοροίδευαν και με έλεγαν Φώσκολο που πλέκει σενάρια. Όλοι έλεγαν ότι όποιος δουλεύει δεν χάνεται και πρέπει να στρώνω πισινό να δουλεύω μέρα νύχτα χωρίς πολλές σκέψεις και φιλοσοφίες.
Όταν μπήκα στο Δημόσιο με εξετάσεις όλοι το θεώρησαν βλακεία. Ότι παράτησα τη δουλειά που ήμουν αφεντικό για να γίνω υπαλληλάκι.

Όμως οι προφητείες μου βγήκαν αληθινές.
Σιγά σιγά άρχισε η κατάρρευση και ο θάνατος του εμποράκου. Όλη η περιουσία που έφτιαξαν οι γονείς μου δουλευοντας χάθηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Οι κόποι μιας ζωής πήγαν στα σκουπίδια. Εμεινε μόνο το δικό μου σπίτι ακριβώς επειδη ως υπάλληλος δεν είχα πλέον καμμία σχέση με την επιχείρηση. Ο πατέρας πέθανε παμπτωχος και δούλευε (παράνομα) μεχρι 88 χρονών για να πληρώνει τα μικροέξοδα. Αντί για κληρονομιά άφησε χρέη. Ο αδερφός μου πέρασε αρκετές φορές την πόρτα του μεταγωγών σαν κοινός εγκληματίας.

Ποτέ δεν πήγαν οι γονείς μου στα μπουζούκια, η ζωή ήταν πάντα λιτή με πολύ λίγα ρούχα και πολύ λίγες πολυτέλειες. Χωρίς καμμία γνωριμία η κοινωνικό κύκλο. Πολύ λίγες κουβέντες ακούγονταν στο σπίτι και όλες είχαν σχέση με τη δουλειά.

Και άλλοι γνωστοί έμποροι και βιοτέχνες έπαθαν ακριβώς το ίδιο. Στο κέντρο της Αθήνας που πήγαινα για "εισπραξεις" στα τέλη της δεκαετίας του 80 έχουν κλείσει όλα. Ενας που έφτιαχνε παπούτσια έμαθα ότι πήγε φυλακή και έχασε όλη του την περιουσία. Τον ήξερα καλά και όλη του την οικογένεια. Είναι ακόμα φυλακή εδώ και 3 χρόνια για χρέη, Ποτέ δεν είχε βγεί η οικογένεια αυτή έξω για διασκέδαση.

Μεγάλωσα με τη νοοτροπία του Καργάκου και ευτυχώς που δεν την ακολούθησα μάλλον η τύχη με βοηθησε και πέρασα σε εξετάσεις που είχα δώσει σχεδόν για πλάκα.

Μεγαλώνεις με μία νοοτροπία σκληρής δουλειάς και την ακολουθείς πιστά θυσιάζοντας κάθε διασκεδαση και ευχαρίστηση με αντάλλαγμα μια άνετη ζωή χωρίς άγχος. Αλλά οι καιροί αλλάζουν και τελικά οι καιροί που περίμενες αποταμιεύοντας και θυσιαζοντας τα νιάτα σου δεν έρχονται ποτέ. Αντί για τον παράδεισο βρίσκεις τη μαύρη κόλαση. Βλέπεις ότι έκανες μια τρύπα στο νερό.

Πολύ καλά σκεφτονται αυτοί του Κηφηνείου η Ελλάς. Ζήτω η τεμπελιά. Η δουλειά τιμωρείται με φυλάκιση ή θάνατο και βλάπτει σοβαρα την υγεία. Μιλάω εκ πείρας

[doctormarkon]

Τότη σε ένα πράγμα έχεις δίκιο.

Η αντίληψη αυτή ξεκίνησε στη δεκαετία του 80 και αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 90.

Γιατί τότε ήταν που άρχιζαν να βλέπουν τους αυτοαπασχολούμενους και βιοτέχνες όχι πιά σαν αγελάδες για άρμεγμα αλλά για σφάξιμο.

Τα λεγόμενα "αντικειμενικά κριτήρια" ξετίναξαν πολλούς. Ήταν τότε που ο Τάπερμαν ήθελε να ακοίξει δρόμο χωρίς ιδιαίτερους ανταγωνισμούς στα μονοπώλια και στα πολυκαταστήματα. Ήταν τότε που κάποιοι νεοφιλελευθεροι όπως ο Τσουκαλάς και ο Ανδρ ιανόπουλος θεωρούσαν όλα αυτά τα μαγαζιά και τις βιοτεχνίες δείγματα υπανάπτυξης και σκουπίδια που έπρεπε να καθαρίσει ο τόπος από αυτά.

Στους νεότερους θα συμβούλευα μία δουλεια χωρίς πολλές θυσίες. Να φροντίζουν να σπουδάζουν σε σπουδές μη εξειδικευμένες και περισσότερο γενικές. Όποια δουλεια και να κάνουν να μην καθηλώνονται σε αυτήν και να μην τα δίνουν όλα γιατί δεν θα είναι για πάντα.
Να προσπαθούν να εξελίσσονται συνεχώς σαν προσωπικότητες και να αποκτούν γνώσεις και εμπειρίες (δεν εννοώ αυτομόρφωση από ΙΕΚ σε ΙΕΚ γιατί αυτό είναι μαλακία)

Και να θυμούνται πάντα τους στιχους του ποιητή

Σ' αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το στόχο
να πιάσω κέντρο επιτέλους
γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο
μετακινείται αλλάζει θέση κάθε λίγο
και προσπαθώ να τ' αποφύγω

[doctormarkon]

Τότη διάβασα το άρθρο στο blog για την Κούνεβα. Μπορεί και να είναι έτσι.

Αλλά αυτό που ξέρω καλά είναι ότι οι καθαρίστριες παίρνουν 3 ευρώ την ώρα. Πρέπει να δουλεψουν 10 ώρες για 30 Ευρώ.

Στα συνεργεία καθαρισμού είναι μαύρη εργασία. Δουλευουν ξένες αλλά και αρκετές Ελληνίδες που έχουν μεγάλη ανάγκη.

Η εκμετάλλευση είναι μεγάλη και η σχέση εργασιας ελαστική, οι απολύσεις εύκολες και υπάρχουν και κάθε λογής εκβιασμοί.

Οι καθαρίστριες στα σχολεία πολλές φορές κάνουν πάνω από χρόνο για να πληρωθούν και δεν ξέρουν και αν θα τα πάρουν.

[totispap]

Κοίτα δόκτορ επειδή η κουβέντα πηγαίνει περισσότερο σε επιλογές ζωής και προσωπικών βιωμάτων, δεν θέλω να επεκταθώ πάνω σε αυτά καθόλου.
Σηκώνουν συζήτηση που εγώ δεν μπορώ να την κάνω γράφοντας, γιατί εκατέρωθεν οι ενστάσεις θα είναι πάρα πολλές και εγώ πολύ κακός στα σεντόνια.Αν δώσει ο Θεός και βρεθούμε για ένα κρασί τα συζητάμε πάλι όλα και πολύ καλύτερα.
Όσον αφορά το κείμενο του Καργάκου ήμουν το κατά δύναμη σαφής.

[doctormarkon]

Αν είσαι στην Αθήνα θα ήταν πολύ καλά.

Αλλωστε είπαμε την άλλη Κυριακή στις 11.00 λέμε να βρεθούμε στη Βουλή για να διαδηλώσουμε για τη ρουφιανόκαρτα.

Εχεις δίκιο οι συζητήσεις αυτές πάνε με το κρασί.

Κι εγώ παρασύρθηκα και έβγαλα προσωπικά δεδομένα στη φόρα.

Αλλά σε λίγο θα έρθει η.............................................................ρουφιανόκαρτα και τότε θα βγαίνουν όλα στη φόρα και θα ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως

[Exciter]

Η απαξία για τη χειρωνακτική εργασία έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του 60, σε πολλές (όχι όλες) ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

[KAL EL]

Κοίτα δόκτορ επειδή η κουβέντα πηγαίνει περισσότερο σε επιλογές ζωής και προσωπικών βιωμάτων, δεν θέλω να επεκταθώ πάνω σε αυτά καθόλου.
Σηκώνουν συζήτηση που εγώ δεν μπορώ να την κάνω γράφοντας, γιατί εκατέρωθεν οι ενστάσεις θα είναι πάρα πολλές και εγώ πολύ κακός στα σεντόνια.Αν δώσει ο Θεός και βρεθούμε για ένα κρασί τα συζητάμε πάλι όλα και πολύ καλύτερα.
Όσον αφορά το κείμενο του Καργάκου ήμουν το κατά δύναμη σαφής.

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου Totispap. Ειδικά όταν στην διαμόρφωση μίας άποψης παίζουν σημαντικό ρόλο τα προσωπικά βιώματα και οι επιλογές, για μένα ο καλύτερος τρόπος συζήτησης είναι μέσω της προσωπικής επαφής και με ένα ποτήρι κρασί ανάμεσα. Να βλέπω τα μάτια και τις εκφράσεις του/της, να ακούσω τα βιώματά του/της. Τότε μόνο μπορούμε να έχουμε το όλον και να καταλήξουμε το πιθανότερο σε κοινές θέσεις , ενώ πρίν νομίζαμε ότι διαφωνούμε
Εμένα μου άρεσε που το Μαράκι άνοιξε λιγάκι την καρδούλα της έστω και μέσω του διαδικτύου. Με αυτό τον τρόπο κατάλαβα ακόμα περισσότερα. Θα ήθελα να την έχω απέναντι μου και να της έδινα μία αγκαλιά

[doctormarkon]

Είπα την προσωπική μου ιστορία αλλά δεν είναι αυστηρά προσωπική αφού αντικατοπτρίζει τις τάσεις και τη νοοτροπία μιας εποχής. Αλλά και σήμερα μπορεί να δει κανείς δεκάχρονους να δουλεύουν (βοηθητικά και σαν παιχνίδι εννοείται) στο εστιατόριο της οικογένειας να σερβίρουν και να παίρνουν παραγγελία ή στους πάγκους στα πανηγύρια να πουλάνε και να δίνουν ρέστα ή ακόμα και παιδιά υδραυλικών να βλέπουν και να μαθαίνουν τη δουλειά, παιδιά αγροτών να κάνουν απλές δουλειές στο χωράφι.
Η νοοτροπία αυτή δεν ήταν της τεμπελιάς αλλά της λατρείας της δουλειάς.
Με μία διαφορά: Δεν ήταν μία δουλειά αλλοτριωμένη και αυτό δεν το ξεκαθαρίζει ο Καργάκος.

Γι αυτό και οι δεκάχρονοι αγαπούν αυτό το είδος δουλειάς και προπαντός όταν πληρώνονται γι αυτήν και έχουν μία μεγάλη οικονομική άνεση σε σχέση με τους συμμαθητές τους.

Οι οικογένειες που είχαν επιχειρήσεις μπορεί να δούλευαν πολλές ώρες τη μέρα και όλο το χρόνο αλλά υπήρχε το αντάλλαγμα της οικονομικής άνεσης σε σχέση με τον υπάλληλο ιδιωτικό ή δημόσιο.
Χωρίς αυτό το κίνητρο είναι αδύνατον να προτιμήσεις μία τέτοια δουλειά, εκτός αν η εργασιομανία έχει ήδη χαραχτεί στο DNA και πας με κεκτημένη ταχύτητα προς τον γκρεμό.

Είπα την προσωπική μου ιστορία που είναι και η ιστορία χιλιάδων συμπατριωτών για να δείξω ότι αυτά που λέει η εθνική κουραδομηχανή ότι σας διορίζαμε είναι μία μπούρδα που την πετάει με θράσος. Η ζήτηση για δημοσιουπαλληλία άρχισε να αυξάνεται όταν έκλεισαν οι δρόμοι αυτοί της βιοτεχνίας, του μαγαζιού και της αυτοαπασχόλησης γενικότερα. Οι επιχειρήσεις αυτού του είδους άρχισαν να εξαφανίζονται την πασοκική εποχή. Η εξαφάνιση και το ξήλωμα ερχόταν κατά κύματα. Ενα μεγάλο κύμα ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 90 με τα "αντικειμενικά" κριτήρια που κάθε άλλο παρά αντικειμενικά ήταν.
Η χαριστική βολή δίνεται σήμερα.

Όταν υπάρχει η δυνατότητα μιας χειρονακτικής δουλειάς που προσφέρει αξιοπρεπή διαβίωση καλύτερη από αυτή του δημοσίου υπαλλήλου κανένας δεν έχει λόγο να ξεφτιλίζεται γονατίζοντας μπροστά στον κάθε μαλάκα πολιτικό για να βολέψει το παιδάκι του το δημόσιο.

Η εμπειρία μου δεν ήταν μεμονωμένη σαν κάτι που συνέβαινε μόνο στη δική μου οικογένεια σαν εξέρεση ανάμεσα σε έναν λαό τεμπέλη που όλο κοιμάται και ξύνεται. Στον κόσμο των αυτοαπασχολούμενων της πόλης (μπορεί να συμβαίνει το ίδιο και στους αγρότες) δεν υπήρχαν τεμπέληδες, παρα μόνο άνθρωποι που συνέδεαν όλη τη ζωή ακόμα και τη διασκέδαση γύρω από τη δουλειά, ακόμα και τις κοινωνικές σχέσεις αφού τα μαγαζιά ήταν και κέντρο διερχομένων και στέκια όπου μαζεύονταν οι φίλοι, η τραπεζάκι και καρέκλες έξω τις μέρες της αναδουλειάς (σπάνιο και γι αυτό διασκεδαστικό).

Η φύση αυτής της δουλειάς λίγο πολύ χειρονακτική και όχι καθιστική είχε σημαντικά πλονεκτήματα μεγαλύτερα από της θυσίες γιατί είχε ο καθένας τον έλεγχο και της δουλειάς και των οικονομικών και είχε την αίσθηση ότι δεν είχε αφεντικό πάνω από το κεφάλι του. Ακόμα και οι φόροι πληρώνονταν εύκολα και κανείς δεν διακινδύνευε την ηρεμία του με το να φοροδιαφεύγει. Αλλά και η φορολογία ήταν λογική.

Οι θείοι και οι γονείς έλεγαν ότι την εποχή της Χούντας δεν βλαφτηκαν καθόλου οικονομικά. Τα πρώτα χρόνια της Χούντας υπήρξε μία απαθεια στον κόσμο που οφειλόταν στο ότι ο καθένας κοιταζε το σπιτάκι του και τη δουλειά του.

Η ιστορία η δική μου μοιάζει με χιλιάδων άλλων, μόνο που κάποιων άλλων είναι πολύ χειρότερη γιατί ποτέ δεν βγήκαν από την άσχημη κατάσταση μετά από μία χρεοκοπία και μάλιστα υπήρξαν αυτοκτονίες και θάνατοι.

Ήθελα να την πω και δεν μου ξέφυγε γιατί δεν μπορώ να ακούω να μιλάνε για Ελληνες τεμπέληδες που ξύνονται. Ούτε ότι το όνειρο του Έλληνα είναι να μπει στο δημόσιο.

Βέβαια σήμερα το δημόσιο δείχνει ελκυστικό παρά τις περικοπές σε σχέση με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την εντατικοποίηση, την επιτήρηση και την καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν μπορεί η παρανομίες και οι καταπατήσεις στον ιδιωτικό τομέα να γίνονται καθεστώς που θα προχωράνε και στο δημόσιο. Όπως πχ να λέει ο εργοδότης σε μία έγκυο "Ή το ρίχνεις ή απολύεσαι" (Εδώ η εκκλησία κάνει τουμπεκί και υποχωρεί μπροστα στο καπιταλιστικό κέρδος το ταυτίζει με το Θεό) ή να σου δείχνουν την πόρτα όταν διεκδικείς δικαιώματα