Οι σύγχρονοι μας επανελληνιστές, επιχειρούν ένα άλμα στο χρόνο. Θέλουν να αποκόψουν ότι διαμόρφωσε την ταυτότητα του Νεοέλληνα τους τελευταίους 25 αιώνες και να επιστρέψουν στον 5ο και στον 4ο αιώνα π.χ. Κάτι τέτοιο και βέβαια, δεν γίνεται, παρά μόνο στη φαντασία. Εχει ενδιαφέρον να τους ακούτε να μιλάνε λ.χ για τη πολιορκία της Ποτίδειας ή, τη μάχη των Πλαταιών λες και είναι γεγονότα που συνέβησαν μόλις χθες. Ενας Θεσσαλονικιός, μάλιστα, κάποτε μου είχε πει ότι εμείς οι Αθηναίοι έχουμε κόμπλεξ με τους Μακεδόνες λόγω της μάχης Χαιρώνειας που...«χάσαμε» (δυστυχώς δεν μπορούσα να επικαλεστώ την κερκυραϊκή καταγωγή μου, γιατί και οι Κερκυραίοι ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων, οπότε πάλι με έπαιρνε η μπάλα).
Το κίνημα τους, βέβαια, θα μπορούσε να είχε ενδιαφέρον αν αντί να προσπαθούν να γίνουν καρικατούρες των αρχαίων να παρουσίαζαν κάτι νέο, μια διαφορετική προσέγγιση στο σήμερα, κρατώντας το πνεύμα και όχι την κατά γράμμα παπαγαλία των όσων πρέσβευαν οι αρχαίοι Ελληνες. Ωστόσο επέλεξαν στην πλειονότητα τους την οδό της γραφικότητας, έχοντας ως κριτήριο μόνο τη θρησκεία και ουσιαστικά θέλοντας να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Και έτσι ακούμε διάφορες παλαβομάρες ότι Ελληνες είναι μόνο οι παγανιστές, ότι οι Ρωμιοί είναι άλλο έθνος, ότι ο ελληνισμός είναι κάτι σταθερό που δεν αλλάζει διαμέσου των αιώνων και των συνθηκών, οπότε το Βυζάντιο είναι κάτι ξένο και μάλιστα, έχθρικό προς αυτόν.







