Οχι «ας πούμε». Αποδεδειγμένα αναπαράγεις τις αστειότητες του ΛΑΟΣ και αποδεδειγμένα έκανες κριτική μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς τι έχουμε εδώ; Την εφαρμογή της γκεμπελίστικής μεθόδου πως το καλύτερο ψέμμα είναι να πεις την μισή αλήθεια και να κρύψεις την άλλη μισή. Μίλησες - δηλαδή παπαγάλισες τους ισχυρισμούς του ΛΑΟΣ - για το ζήτημα του πολιτικού όρκου παρουσιάζοντας το σαν κάτι που το επιζητά μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και αποκρύπτοντας ότι κάτι τέτοιο το θέλουν τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και το ΚΚΕ. Και γιατί το έκανε αυτό ο Καρατζαφύρερ; Γιατί ξεχώρισε μόνο το ΣΥΡΙΖΑ; Για να παρουσιάσει ότι τέτοια θέση έχει μόνο μια ελάχιστη μειοψηφία που εκφράζεται σε ένα κόμμα του 4,6 % και όχι μια μεγάλη πλειοψηφία του 60%. Παρόμοια και εσύ μας μίλησες για τα άλλα κόμματα που είναι χριστιανικά - διαστρέβλωση κι αυτή, αφού εκτός του ΛΑΟΣ δεν υπάρχει άλλο κόμμα με θρησκευτικό προσδιορισμό. Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά; Οτι από τη στιγμή που επέλεξες να γίνεις παπαγαλάκι του ΛΑΟΣ είσαι αντίστοιχα ψεύτης και γκεμπελίσκος, όπως και ο Καρατζαφ
Δεν γνωρίζω το σκεπτικό του Καρατζαφέρη, και δεν με ενδιαφέρει άλλωστε.
Υποθέτω όμως ότι ένας λόγος είναι ότι εστίασε στον ΣΥΡΙΖΑ διότι είναι το μοναδικό κόμμα που εκφέρει με σχετική συνέπεια έναν αντιθρησκευτικό λόγο.
Το ΚΚΕ ακολουθεί σαφώς διαφορετική τακτική, αναλόγα με την εκάστοτε περίπτωση.
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, διότι είναι πολυσυλλεκτικό κόμμα εξουσίας με αντικρουόμενες τάσεις.
Ακόμα όμως και αν ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ έλεγαν τα ίδια με τον ΣΥΡΙΖΑ (κάτι που δεν ισχύει, όχι γιατί δεν τα πιστεύουν αλλά γιατί ακολουθούν διαφορετική τακτική), δεν θα ήταν σοφό εκ μέρους του να επιτεθεί συγχρόνως σε 3 κοινοβουλευτικά κόμματα.
Προτίμησε να χτυπήσει τον πιο αδύνατο, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η τακτική του "αδύναμου κρίκου"...
Ένας άλλος λόγος -ο κυριότερος κατά την γνώμη μου- είναι ότι ο Καρατζαφέρης προφανώς θα παρατήρησε ότι βγήκε οφελημένος εκλογικά από τις συγκρούσεις του με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε στην βουλή είτε στα ΜΜΕ.
Άρα απλά βάδισε την πεπατημένη.
Σε καμμία περίπτωση δεν μπορούμε να ταυτιζόμαστε με την Ισπανία ή την Γερμανία, ούτε βέβαια να τις αντιγράφουμε.Σε αντίθεση με σένα που απέφυγες να απαντήσεις γιατί δεν έκανες σχολιασμό στην αντίστοιχη επιστολή του ΚΚΕ και στις εισηγήσεις που είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ και αρκέστηκες ν' αναφερθείς μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να σχολιάσω οτιδήποτε. Ο θρησκευτικός όρκος πρέπει να καταργηθεί και η εκκλησία να διαχωριστεί από το κράτος. Είμαι μάλιστα, υπέρμαχος μιας νομοθεσίας που ισχύει στην Ισπανία και στην Γερμανία, σύμφωνα με την οποία η εκκλησία έχει έσοδα από την φορολογία των μελών της. Π.χ όποιος δηλώνει καθολικός η, προτεστάντης έχει ένα έξτρα χαράτσι, το οποίο πάει στο ταμείο της εκκλησίας που ανήκει (εννοείται ότι οι άθεοι δεν φορολογούνται). Αν εφαρμοζότανε στην Ελλάδα θα βλέπαμε κατά πόσο το υποτιθέμενο 95% των Ελλήνων θα δηλώνανε Χ.Ο.
Διαφορετικές χώρες, διαφορετικές ιστορικές μνήμες, διαφορετικοί λαοί με διαφορετική ψυχοσύνθεση, διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες.
Όντως ο τυπικός θρησκευτικός όρκος δεν λειτουργεί αποτρεπτικά όσον αφορά την διαφθορά ή τις εθνικές προδοσίες που έχουν συντελεσθεί μες στην βουλή. Αυτό είναι γεγονός.Τι νόημα έχει ο θρησκευτικός όρκος; Μήπως για να δημιουργήσει κανένα ηθικό φραγμό, ώστε να αποτρέψει λαμογιές; Η ιστορία απέδειξε ότι δεν λειτουργεί αποτρεπτικά. Οι λαμογιάριδες είτε στην ομοούσα τριάδα ορκιστούν, είτε στο κοράνι, είτε στις βέδες, είτε σε νόμους και συντάγματα, την λαμογιά τους θα την κάνουν. Αρα για ποιον λόγο συντηρείται ακόμη; Για να επιβεβαιώνει την κυριαρχία της ορθόδοξης εκκλησίας επί των πολιτικών θεσμών, βάζοντας προέδρους, πρωθυπουργούς, υπουργούς, βουλευτές να υποτάσσονται στο θέλημα της δίνοντας όρκο στο όνομα του θεού που εκπροσωπεί επί γης.
Θα είχε ουσιαστικό νόημα αν συνοδευόταν και από την ύπαρξη ενός αξιοκρατικού συστήματος που θα ανεδείκνυε τους πραγματικά Άξιους και Ικανούς να κυβερνήσουν.
Τότε οι κυβερνώντες θα ήταν πραγματικά άξια και ηθικά στοιχεία που θα αντιλαμβάνονταν ορθώς το νόημα του θρησκευτικού όρκου, τον οποίο φυσικά και θα σέβονταν εμπράκτως.
Σήμερα, ο θρησκευτικός όρκος απλά συμβολίζει το κυρίαρχο ορθόδοξο στοιχείο του ελληνικού έθνους, η ηγεσία του οποίου δυστυχώς βρίσκεται στην βουλή.
Και βέβαια, σε καμμία περίπτωση δεν επιβεβαιώνει την ...κυριαρχία της Εκκλησίας επί του πολιτικού κόσμου!!!!!
Αυτός ο ισχυρισμός είναι επιεικώς εξωπραγματικός.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ.Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πως μπήκαν στην βουλή; Υπέβαλαν τα βιογραφικά τους στον Σιούφα και τους προσέλαβε ως βουλευτές; Βρήκαν ανοικτή την πόρτα και μπήκαν; Πως στο διάολο κάθησαν στα έδρανα αφού κατ' εσένα θα έπρεπε να πουν ότι δεν εκπροσωπούν κανέναν παρά μόνο τους εαυτούς τους και μιλάνε μόνο για την πάρτη τους και για κανέναν άλλο;
Οι βουλευτές, λοιπόν, του ΣΥΡΙΖΑ όπως και των υπολοίπων κομμάτων βρίσκονται στο κοινοβούλιο επειδή ψηφίστηκαν από τους πολίτες. Οι θέσεις, ακόμη, του ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτό το ζήτημα ήταν γνωστές πριν τις εκλογές, όπως και ποια στάση θα κρατούσε. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα ότι άλλα έλεγε και άλλα έκανε. Αρα όποιος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο συμφώνησε με αυτές, αλλά νομιμοποίησε τους βουλευτές του να μιλάνε στο όνομα του και να τον εκπροσωπούν. Και βέβαια, από την στιγμή που οι ψηφορόροι εξουσιοδότηταν τους εκπρόσωπούς τους με την ψήφο τους η απαίτησή τους είναι να τηρήσουν ανάλογη στάση με τις θέσεις του κόμματος και όχι να μιλάνε για την πάρτυ τους και να ισχυρίζονται πως δεν εκπροσωπούν κανέναν. Αλλωστε για τον ΣΥΡΙΖΑ το θέμα του όρκου δεν είναι ατομικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό.
Δεν σημαίνει ότι συμφωνεί σε όλα μαζί του. Αυτό άλλωστε θα ήταν αδύνατο, διότι ακόμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΣΥΝ, υπάρχουν έντονες διαφωνίες που δεν είναι λογικό να υπάρχουν.
Απατάται όποιος νομίζει ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι συλλήβδην άθεοι. Κάποιοι μπορεί να είναι. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν είναι όλοι. Κατα πάσα πθανότητα, δεν αποτελούν ούτε καν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.
Γι'αυτόν τον λόγο, αλλά όχι μόνο, ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά συνηθίζει να χαμηλώνει τους τόνους στα συγκεκριμένα ευαίσθητα ζητήματα, και να εστιάζει πρωτίστως σε άλλα θέματα (κυρίως οικονομικά και οικολογικά) πιο "ακίνδυνα" για τον ίδιο.




