ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

[Dhmellhn]

Κορυφώνεται η ανησυχία για την τύχη της American International Group
Αγωνιώδεις προσπάθειες διάσωσης
[Εκτύπωση] [Αποστολή με Email] [Μικρότερη Γραμματοσειρά] [Μεγαλύτερη Γραμματοσειρά]
[Reuters]

Μετά τη χρεωκοπία της Lehman Brothers και την αναγκαστική πώληση της Merrill Lynch, οι αγορές φοβούνται για την τύχη της μεγαλύτερης αμερικανικής ασφαλιστικής εταιρείας AIG, η οποία ψάχνει κεφάλαια ύψους 70-75 δισ. δολαρίων.

Λίγο πριν την έναρξη της συνεδρίασης της Γουόλ Στριτ, η μετοχή της AIG κατρακυλούσε 34% στα 3,15 δολάρια, ενώ χθες, Δευτέρα, βούλιαξε κατά 61%.

Η κεφαλαιοποίησή της έχει υποχωρήσει κατά 93% από τα τέλη του 2006, όταν είχε βρεθεί στο ιστορικό υψηλό των 190 δισ. δολαρίων περίπου και βρισκόταν μέσα στις πρώτες πέντε θέσεις του χρηματοπιστωτικού κλάδου.

Standard & Poor's και Moody's προχώρησαν στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της εταιρείας.

Η S&P υποβάθμισε την εταιρεία σε «Α-» από «ΑΑ-» προηγουμένως, τονίζοντας πως «υπάρχει περιορισμένη ευελιξία στον όμιλο και αδυναμία πλήρωσης επιπλέον εγγυήσεων, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ανησυχία για περαιτέρω ζημιές εξαιτίας της έκθεσης στην αγορά στεγαστικών δανείων».

Επίσης, υποβάθμισε και την προσωρινή πιστοληπτική ικανότητα σε «Α-2» από «Α-1+», ενώ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο περαιτέρω υποβάθμισης.

Η Moody's υποβάθμισε την AIG σε «A2» από «Aa3», εξαιτίας «της συνεχιζόμενης αποδυνάμωσης της αμερικανικής αγοράς στεγαστικής πίστης και την επακόλουθη επίπτωση στην ρευστότητα και την κεφαλαιακή επάρκεια του ομίλου».

Οι ζημίες της AIG στα προηγούμενα τρία τρίμηνα από την έκθεσή της στην αμερικανική αγορά στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου (subprime) ανέρχονται στα 18,5 δισ. δολάρια.

Σημειώνεται ότι όλες οι μεγάλες τράπεζες έχουν έκθεση στην AIG και ο συστημικός κίνδυνος από τυχόν χρεωκοπία της είναι πολύ μεγαλύτερος απ' ότι στην περίπτωση της Lehman.

«Δεν ξέρω κάποια μεγάλη τράπεζα που να μην έχει έκθεση στην AIG» δήλωσε στο Bloomberg ο διευθύνων σύμβουλος της Bank of America Κένεθ Λιούις.

«Υπάρχει συστημικός κίνδυνος αν δεν σωθεί η AIG» είπε από την πλευρά του αναλυτής της Richelieu Finance.

ΤΑ ΝΕΑ on line

[stal]

Η αγγλική κοινωνία (με τα χιλιάδες στραβά τους τα οποία βλέπουμε κάθε χρόνο στα νησιά) είναι μία πολυπολιτισμική κοινωνία που όμως δεν έχει χάσει το χρώμα της.

Ο πολυπολιτισμός στην Αγγλία έχει αποτύχει. Ήδη από την δεκαετία του '60 ο Ινόχ Πάουελ προειδοποιούσε για τις συνέπειες αυτού. Παρακάτω παρουσιάζω ένα άρθρο του Ιωάννη Κολοβού αναφορικά με τους Μουσουλμάνους, με τις πηγές στο τέλος, προς επίρρωσιν των λεγομένων μου.

Τα παρατεθέντα ευρήματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι σημαντικότατα τμήματα των Βρετανών μουσουλμάνων όχι μόνον δεν έχουν ενσωματωθεί στην Βρετανική κοινωνία, αλλά ούτε επιθυμούν την ενσωμάτωση. Τουναντίον θέλουν να μετατρέψουν την κοινωνία αυτή σε ισλαμική κοινωνία υποκαθιστώντας - και εν τέλει ανατρέποντας - τους θεσμούς, τις δομές και τον τρόπο ζωής της (τον οποίον θεωρούν ως ασύμβατο με το Ισλάμ και διεφθαρμένο). Επομένως, δεν μιλάμε ούτε για ενσωμάτωση, ούτε βεβαίως για ...«αρμονική πολυπολιτισμική συνύπαρξη». Η περίπτωση των μουσουλμάνων της Βρετανίας θα πρέπει πάντοτε να είναι στο μυαλό μας όταν διάφοροι «υπεύθυνοι» μας παρέχουν διαβεβαιώσεις περί «ενσωμάτωσης» των μεταναστών στην χώρα μας, χωρίς ταυτοχρόνως να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ούτε τα πληθυσμιακά μεγέθη αλλά ούτε και την πολιτισμική εγγύτητα ή μη των μεταναστών με τον γηγενή πληθυσμό.[/i]
Καλό το παραμυθάκι της πολυπολιτισμικότητος αλλά δεν έχει ερείσματα πλέον.

Τα ενδιαφέροντα αυτά ευρήματα δείχνουν απλά ότι το ΚΥΡΙΟ ζήτημα δεν είναι η πολιτισμική "διαφορετικότητα" αλλά οι συνθήκες εκείνες που ενισχύουν αυτήν την διαφορετικότητα.

Όποιος αναζητά τις συνθήκες αυτές αποκλειστικά και κύρια στις "πολιτισμικές διακρίσεις" και προκρίνει ως λύση την όποια "πολυπολιτισμικότητα" απλά κάνει ΛΑΘΟΣ (ή εγκλωβίζεται σε αδιέξοδη) προσέγγιση.

Οι συνθήκες εκείνες που ενισχύουν αυτήν την διαφορετικότητα (όπως και τον εθνικισμό) είναι οι "κοινωνικο-οικονομικές" ή απλά "οικονομικές" πιέσεις της συνήθους καθημερινότητας του πολίτη.
Οι πιέσεις αυτές βρίσκουν διέξοδο σε πρόσφορες (κοινωνιολογικά εξηγήσιμες) "συσπειρώσεις" - όπως φυλετικές, θρησκευτικές, τοπικιστικές, εθνικιστικές, κ.α. αντί για διεκδικητικές συσπειρώσεις γύρω από διάφορα αιτήματα εισοδηματικής αναδιανομής όπως οικονομικά,ανεργίας, ασφάλισης, πολιτικά κ.α. Δηλαδή, από αιτήματα που απαντούν κατευθείαν στην ουσία του προβλήματος.

Το να προσπαθούν κάποιοι να "θεραπεύσουν" τις (πολιτισμικές) εκφράσεις του ουσιαστικού προβλήματος, απλά ή αγνοούν ή παρακάμπτουν σκόπιμα το ουσιαστικό πρόβλημα.

Ασφαλώς και το 'πολιτισμικό ζήτημα' (όπως ειδικότερα και το μειονοτικό ή φυλετικό ζήτημα) έχει σχετική αυτοτέλεια και σε ορισμένες συγκυρίες καθίσταται η "προσδιοριστική" παράμετρος (defining parameter) των εξελίξεων που απαιτεί "πολιτισμική" λύση, αλλά στην ουσία η λεγόμενη "κοινωνική ενσωμάτωση" γίνεται με όρους ραγδαίας βελτίωσης του ατομικού βιοτικού επιπέδου, που καθιστά ατομική υπόθεση και όχι συλλογικό πολιτικό ζήτημα την θρησκεία, την φυλή, την εθνότητα, κλπ, κλπ ακριβώς ΕΠΕΙΔΗ όλα αυτά,που εμπεριέχονται πλέον αποκλειστικά στην σφαίρα των ατομικών (ιδιωτικών) υποθέσεων, δεν γίνονται όχημα "πολιτικού φορτίου" διακρίσεων (οικονομικός αποκλεισμός, φτηνή εργασία, απουσία ασφάλισης, κ.α.) με τελική αναφορά στο βιοτικό επίπεδο της καθημερινής ζωής.

Οι μορφωμένοι νέοι μουσουλμάνοι ριζοσπάστες ΔΕΝ είναι ριζοσπάστες επειδή είναι μουσουλμάνοι, απλά ο ισλαμισμός (όπως ο εθνικισμός κ.α.) τους προσφέρει το πλέον πρόσφορο όχημα (για αυτούς) διαμαρτυρίας.
Η ατομική μόρφωση και η καλλιέργεια απλά τους δίνει περισσότερες δυνατότητες ακτιβισμού αλλά αυτά τα δύο είναι η αναγκαία αλλά όχι η ικανή συνθήκη για την ατομική τους πολιτική ωριμότητα και πολιτική χειραφέτηση τους.

[Divine Sinner]

πρωτα απο ολα η φραση "αποροφηση των ισλαμιστων απο την βρετανικη κοινωνια ειναι λαθος"
το ισλαμ δεν ειναι εθνικος προσδιορισμος αλλα θρησκευτικος.
Μπορει ανετα καποιος να ειναι ισλαμιστης εχοντας ιταλικη καταγωγη και να μην εχει ταξιδεψει ποτε στη μεση ανατολη.
Αληθεια ενας αγγλος αναρχικος, ή ναζι ή εθνικιστης, ή πουριτανος δεν θεωρει την σημερινη βρετανικη κοινωνια διευθαρμενη;

[stal]

........
το ισλάμ δεν είναι εθνικός προσδιορισμός αλλα θρησκευτικός. ....

Προφανώς !!
Αλλά όπως και να έχει αντί να περιορίζεται σε ιδιωτική "θρησκευτική εκδήλωση πίστης" μετατρέπεται, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, σε (δημόσια) "πολιτική δράση".
Ίσως, (απλά, ίσως) το "πολιτισμικό σύστημα αξιών" που εμπεριέχεται στον όρο "ισλαμικές θρησκευτικές αξίες" (και οι ιστορικοί όροι του 6ου αιώνα που τις γέννησαν και εξαρχής τις σύνδεσαν με διαδικασίες "πολιτικής χειραφέτησης") να καθιστά την θρησκευτικό πλαίσιο του ισλάμ απλά προσφορότερο όχημα "πολιτικής ενεργοποίησης" από ότι κάποιες άλλες θρησκείες (πχ βουδισμός, ινδουισμός, κλπ). Ωστόσο, σε καμιά περίπτωση, ΔΕΝ είναι οι "θρησκευτικές ιδιότητες" αυτής της θρησκείας ο καθοριστικός παράγοντας έξαρσης του "πολιτικού ακτιβισμού" του (το λεγόμενο "πολιτικό ισλάμ", το "φονταμεταλιστικό ισλάμ", το "ριζοσπαστικό ισλάμ" ή όπως αλλιώς λέγεται), αλλά οι ευρύτερες συνθήκες στις δυτικές (ή στις αναπτυσσόμενες) κοινωνίες που "κατοχυρώνουν" ένα τέτοιο ρόλο. Αυτό το "ισλάμ" (όπως κάποτε και ο "φονταμεταλιστικός χριστιανισμός") υπήρξαν και είναι απλά πρόσφορα "οχήματα", δημιουργήματα των εκάστοτε συγκυρίων, διαφόρων πολιτικών επιδιώξεων.

Για αυτό επισήμανα ότι το κύριο ΔΕΝ είναι η πολιτισμική "διαφορετικότητα" αλλά οι συνθήκες εκείνες που ενισχύουν αυτήν την διαφορετικότητα, δηλαδή οι "κοινωνικο-οικονομικές" ή απλά "οικονομικές" πιέσεις της συνήθους καθημερινότητας του πολίτη.
Οι πιέσεις αυτές βρίσκουν διέξοδο σε πρόσφορες (κοινωνιολογικά εξηγήσιμες) "συσπειρώσεις" - όπως φυλετικές, θρησκευτικές, τοπικιστικές, εθνικιστικές, κ.α. αντί για διεκδικητικές συσπειρώσεις γύρω από διάφορα αιτήματα εισοδηματικής αναδιανομής.

[ArELa]

Σταλίτσα...

[Dhmellhn]

Η ατομική μόρφωση και η καλλιέργεια απλά τους δίνει περισσότερες δυνατότητες ακτιβισμού αλλά αυτά τα δύο είναι η αναγκαία αλλά όχι η ικανή συνθήκη για την ατομική τους πολιτική ωριμότητα και πολιτική χειραφέτηση τους.

Παραθέτω την κεντρική ιδέα της απόψεως του Σταλ για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί. Τα σχόλια περιττεύουν.

[Divine Sinner]

Zουμε τους τελευταιους μηνες το αποκορυφωμα της αποτυχιας της ελευθερης οικονομιας.
οταν η ελευθερη οικονομια απειλειται, καταφευγει στο κρατος για να την ξελασπωσει.
Αποδειξη το σχεδιο μπους κατα το οποιο θα επρεπε να μαζευτουν 700 000 000 δολαρια για να σωθουν οι τραπεζικοι κολλοσοι.
Δηλαδη η τραπεζα ερχεται σου πινει το αιμα, αποτυγχανει να βιωσει και μετα θα κανουμε ερανο για να τη σωσουμε;
Αφηστε την οικονομια ελευθερη να φαει τα μουτρα της...

[alexandros]

Όπως είδες το σχέδιο δεν ψηφίστηκε. Εγώ ήμουν έτσι κι αλλιώς εναντίον του σχεδίου Πόλσον οπότε αισθάνομαι κάπως δικαιωμένος. Το πρόβλημα που θα δημιουργήσει ο εσωτερικός δανεισμός ενός τεράστιου ποσού όπως αυτό που ζητά ο Πόλσον υποθηκεύει ουσιαστικά το μέλλον των επόμενων γενεών.

[Dhmellhn]

Όταν το κέρδος μετατρέπεται σε απληστία

Ο άπληστος αναρχοκαπιταλισμός (η τελευταία βελτιωμένη έκδοση του αισχρού νεοφιλελευθερισμού) διάγει τας τελευταίας στιγμάς του. Το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο απλό. Διότι, σύμφωνα με την επικρατούσα οικονομική θεώρηση, όταν η Αμερική φταρνίζεται ο υπόλοιπος κόσμος παθαίνει κρυολόγημα, τώρα που οι Η.Π.Α έχουν πνευμονία τι πρέπει να πούμε; Όσο εύκολα ανεδύθη ο υπερατλαντικός γίγας, άλλο τόσο θα κρημνισθεί σε χρόνο dt. Οι άπληστοι απάτριδες υπερτραπεζίτες, αφού ξεζούμισαν το "Αμερικανικό Όνειρο" έχουν την απαίτηση να πληρώσει ο αμερικανικός λαός τα πεπραγμένα των. Διαφορετικά... Διαφορετικά ετοιμάζονται να μεταπηδήσουν στις νέες αγορές που αναδύονται στην άλλη άκρη του Ειρηνικού. Αυτό που έχω να πω για την ώρα είναι ότι από το 1971 και την κατάρρευση των συμφωνιών του Bretton Woods (καλοκαίρι του 1944) αι Ηνωμέναι Πολιτείαι της Αμερικής τυπώνουν νόμισμα χωρίς το αντίστοιχο αντίκρισμα σε χρυσό. (Λεπτομέρεια: Όλος ο χρυσός των Η.Π.Α έχει μεταφερθεί στην Ελβετία υποθηκευμένος. Το Fort Knox είναι άδειο.)

Από το 1971 λοιπόν ξεκίνησε δειλά-δειλά η ανάδυσις του τελευταίου σταδίου του καπιταλισμού. Ο Νεοφιλελελυθερισμός. Οι πρώτες δεξαμενές σκέψης (Think Tanks), με κυριοτέρους εκπροσώπους τους Hayek και Milton Friedman και μερικούς άλλους νεοφιλελευθέρους "φωστήρες", ανέλαβαν εργολαβικά να προετοιμάσουν ψυχολογικώς και νοητικώς, τις αμερικανικές ανθρωπόμαζες σε πρώτη φάση, και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο σε δεύτερη, για τον δρόμο προς την ανεξέλεγκτη αγορά και τον περιορισμό του κράτους σε ρόλο παρατηρητή. Έτσι, συν τωι χρόνωι, ο ήδη αποκρουστικός νεοφιλελευθερισμός μεταλλάχθηκε στην Μέδουσα του αναρχοκαπιταλισμού, όπου όποιος τολμούσε να σηκώσει το βλέμμα του και να τον αμφισβητήσει τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι. Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, όλοι μαζί σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι εξαπάτησης των αμερικανών πολιτών στο όνομα της "ελευθέρου αγοράς".

Από το 1980 και μετά, με την άνοδο Ρήγκαν και Θάτσερ, έχουμε την θεσμική, πλέον, στήριξη αυτού του οικονομικού μορφώματος. Πρόκειται στην ουσία για το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, ως αναρχοκαπιταλισμού πλέον, το πακέτο του οποίου περιλάμβανε:

1. Το ξήλωμα του κράτους προνοίας.
2. Την καταλήστευση των εισοδημάτων με την μορφή διαφόρων "δομημένων" προϊόντων.
3. Την χρηματιστηριακή αλά καζίνο κερδοσκοπία και την εκ νέου καταλήστευση των "αδαών".
4. Τον άκρατο δανεισμό, βασισμένο στο εν πολλοίς διαφημιζόμενο από τα μμε της συμφοράς, ψευδομοντέλο του δήθεν μεγαλοαστού. Δανεισμός ο οποίος οδήγησε στην υπερχρέωση των νοικοκυριών.
5. Την εμφάνιση των πρώτων γιάπιδων μεγαλοστελεχών και την μετεξέλιξή των στους ψευδομάνατζερ της αρπαχτής (ποσώς τους ενδιέφεραν οι εταιρείες παρά η προσωπική των προβολή και μεταγραφή με τα υψηλότερα μπόνους και πριμ. Πολλές επιχειρήσεις χρεωκόπησαν εξαιτίας καιροσκοπικών κερδοσκοπικών κινήσεων αυτών των τύπων, οι οποίες απεδείχθησαν αυτεπίστροφες - ελληνιστί: μπούμεραγκ).
6. Την δημιουργία τεραστίων ομίλων ολιγοπωλίων για την επιβολή συγκεκριμένων προϊόντων (αυτή η επιβολή δεν έχει να κάνει με τον νοητικό βομβαρδισμό μέσωι των διαφημιστικών, αλλά με την κλασσική γκανκστερική μέθοδο της απειλής στα καταστήματα λιανικής), με τον παράλληλο στραγγαλισμό των μεσαίων και μικροτέρων επιχειρήσεων. Πάντοτε φυσικά στο όνομα της "Ελεύθερης και Αυτορρυθμιζόμενης Αγοράς", η οποία στην ουσία ποτέ δεν λειτούργησε.
7. Εν ολίγοις, Τράπεζες-Πολυεθνικές λειτουργούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία αφαιμάξεως των εισοδημάτων.
8. Τέλος, με την υπέρογκη δύναμη που απέκτησαν οι παραπάνω κλάδοι ήλεγξαν πλήρως τους πολιτικούς, οι οποίοι έτσι κι αλλοιώς προσφέροντο για να διαφθαρούν.

Όπως ήταν φυσικό, αυτό δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν. Επιπρόσθετα, να ληφθεί υπ' όψιν ότι δεν έχουν αρχίσει ακόμη να σκάνε κανόνια οι υπερχρεωμένες χώρες. Προσοχή, μιλάω για κράτη και όχι για τράπεζες πλέον. Όταν θα συμβεί αυτό, τότε θα επικρατήσει το οικονομικό χάος. Έτσι, αναπόφευκτα, θα οδηγηθούμε στην οικοδόμηση ενός νέου οικονομικού συστήματος. Πάντως, για ν'αποδώσω τα του καίσαρος τωι καίσαρι, ο Φρήντριχ Ένγκελς (μέντορας του μαρξισμού, μαζί με τον Μαρξ) το είχε προβλέψει, λέγοντας: Ο καπιταλισμός είναι το ενδιάμεσο στάδιον για την επικράτηση της αταξικής κοινωνίας. Τώρα, εάν και κατά πόσον επαληθευτεί, ως προς το δεύτερο σκέλος της ρήσεως του, μένει να το δούμε.

Υ.Γ Η αλήθεια είναι ότι όλο το σκηνικό έχει στηθεί από το 1913, όταν ο Γούντροου Ουίλσον (Πρόδρος των Η.Π.Α εκείνη την εποχή), έδωσε την δυνατότητα στον γαμπρό του Ρότσιλντ, τον Βάρμπουργκ, μέσωι του ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Ταμείου, να ΕΚΔΙΔΕΙ το νόμισμα της Αμερικής, το Δολλάριο. Ίνα εκπληρωθεί η ρήσις του Άμσερ Μάγιερ Ρότσιλντ: Δεν μ' ενδιαφέρει να ελέγχω την κυβέρνηση ή ο ορυκτός πλούτος μιας χώρας. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι να μπορώ να ΕΚΔΙΔΩ το νόμισμα αυτής της χώρας. Αλλά αυτό είναι μία άλλη Ιστορία...


ΠΑΡΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΔΗΣΗ

Πτώση ρεκόρ για τoν Dow Jones μετά την απόρριψη του σχεδίου Πόλσον
Πηγή: Express.gr 30/09/08-00:01

Τη μεγαλύτερη ημερήσια πτώση (σε μονάδες) όλων των εποχών κατέγραψε ο δείκτης Dow Jones στη σημερινή συνεδρίαση του αμερικανικού Χρηματιστηρίου, μετά την καταψήφιση του σχεδίου νόμου για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ, που θα επέτρεπε στο Υπουργείο Οικονομικών να δαπανήσει 700 δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοραστούν από το αμερικανικό δημόσιο ομόλογα που σχετίζονται με ενυπόθηκα δάνεια και αντιμετωπίζουν πρόβλημα, ώστε να δοθεί μια νέα εκκίνηση στις χρηματαγορές.

Ο γενικός δείκτης Dow Jones απώλεσε 778,75 μονάδες, σημειώνοντας πτώση 6,98% και έκλεισε στις 10.365,45 μονάδες, ενώ ο δείκτης εταιρειών υψηλής τεχνολογίας Nasdaq με απώλειες 199,61 μονάδων σημείωσε πτώση 9,14% για να κλείσει στις 1.983,73 μονάδες. Ο δείκτης S&P 500 έκλεισε στις 1.106,58 μονάδες με μεγάλη πτώση 8,80%.

Το υπουργείο Οικονομικών δηλώνει πως θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει την οικονομία

Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών είναι αποφασισμένο να χρησιμοποιήσει «όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του» για να προστατεύσει την αμερικανική οικονομία, ανακοίνωσε σήμερα εκπρόσωπός του, έπειτα από την απόρριψη του σχεδίου διάσωσης των τραπεζών από την Βουλή των Αντιπροσώπων.

«Ο υπουργός Οικονομικών Χένρι Πόλσον, πρόκειται να έχει συνομιλίες με τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους, τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας Μπεν Μπερνάκι και την ηγεσία του Κογκρέσου για τη συνέχεια του εγχειρήματος», τόνισε η εκπρόσωπος Μισέλ Ντέιβις. «Στο μεταξύ, είμαστε έτοιμοι να συνεργασθούμε με τις ρυθμιστικές αρχές και να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσον που διαθέτουμε, όπως ακριβώς επράξαμε και κατά τους τελευταίους μήνες, για να κρηπιδώσουμε τις οικονομικές αγορές και την οικονομία μας», προστίθεται στο ανακοινωθέν της.

Η πρόεδρος της Βουλής

Η απόρριψη του σχεδίου για τη διάσωση του τραπεζικού τομέα από την Βουλή των Αντιπροσώπων «δεν θα πρέπει να παραμείνει στάσιμη» κι «εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε» να εργαζόμεθα για τη λύση, τόνισε σήμερα η δημοκρατική πρόεδρος του Σώματος Νάνσι Πελόζι.

«Αυτό που συνέβη σήμερα δεν θα πρέπει να παραμείνει στάσιμο. Θα πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά», τόνισε η Πελόζι στους δημοσιογράφους, μετά την απόρριψη του σχεδίου Πόλσον για την ενίσχυση του τραπεζικού τομέα με 700 δις δολάρια. Τη στιγμή που η Γουόλ Στριτ πάθαινε καθίζηση μετά την αρνητική ψήφο της Βουλής, η Πελόζι διαβεβαίωνε πως το Κοινοβούλιο θα συνεχίσει τις προσπάθειες για την σταθεροποίηση της αγοράς. «Η δουλειά μας δεν πρόκειται να σταματήσει έως ότου να το πετύχουμε», τόνισε.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν πρόκειται ωστόσο να συνεδριάσει για την ψήφιση του νομοσχεδίου πριν την Πέμπτη. «Τίποτε δεν πρόκειται να γίνει πριν την Πέμπτη, το νωρίτερο», τόνισε κοινοβουλευτική πηγή. Το Κογκρέσο θα παραμείνει κλειστό αύριο και την Τετάρτη, λόγω του Ρος Χασάνα, του εβραϊκού νέου έτους.

[Divine Sinner]

Όπως είδες το σχέδιο δεν ψηφίστηκε. Εγώ ήμουν έτσι κι αλλιώς εναντίον του σχεδίου Πόλσον οπότε αισθάνομαι κάπως δικαιωμένος. Το πρόβλημα που θα δημιουργήσει ο εσωτερικός δανεισμός ενός τεράστιου ποσού όπως αυτό που ζητά ο Πόλσον υποθηκεύει ουσιαστικά το μέλλον των επόμενων γενεών.

το θεμα δεν ειναι αν ψηφιστηκε αλλα αν προταθηκε.
Τι ελευθερη οικονομια ειναι αν χρειαζεται τον κρατικο παρεμβατισμο;

[alexandros]

Μπορεί να προτάθηκε αλλά δεν πέρασε, δυστυχώς προς το παρόν. Ειμαι σίγουρος ότι τελικά θα περάσει μία πιο ήπια μορφή του σχεδίου. Ο Μπους αποφάσισε να παρέμβει το κράτος υπονομεύοντας και υποθηκεύοντας το μέλλον της αμερικανικής οικονομίας. Τα λάθη που έχουν γίνει. Έχω ξαναπεί ότι το κράτος έχει ρόλο στην ελεύθερη οικονομία και αυτός είναι ελεγκτικός και πάταξης της διαφθορας (ψιλά γράμματα για την Ελλάδα). Στην Αμερική (αλλά και αλλού) άφησαν τον τραπεζικό κλάδο ανεξέλεγκτο να παίρνουν παράλογες και υπερβολικού ρίσκου αποφάσεις οι μάνατζερ (οι οποίοι φυσικά πληρώθηκαν όλα τους τα μπόνους και τους μισθούς). Αυτοί είναι οι πρώτοι που πρέπει να τιμωρηθούν. Οι κρατικοποιήσεις κατά τη γνώμη μου είναι έσχατη (για να μην πω ότι δεν πρέπει να υφίσταται καν) λύση.

[Aiolos]

Το Κογκρέσο θα παραμείνει κλειστό αύριο και την Τετάρτη, λόγω του Ρος Χασάνα, του εβραϊκού νέου έτους.

[Divine Sinner]

Φυσικα. αφου το 99% εκει μεσα ειναι εβραιοι.
Λετε να χουμε την τυχη του ιρβινγκ με αυτα που λεμε εδω;
Επικινδυνο στις μερες μας να λες την αληθεια.

[stal]

Πράγματι κλείνει η περίοδος του "Θατσερισμού"-"Ρηγκανισμού" που άρχισε να εγκαθίσταται θεσμικά στις αρχές της δεκαετίας του '80 αντικαθιστώντας το "κράτος πρόνοιας" και τις κατά βάση "Κενσυανικές" μεθόδους λειτουργίας της αγοράς.

Τόσο η πρόσφατη ομιλία Σαρκοζύ, όσο και του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών ανοίγουν μια νέα πορεία αναζήτησης στην οικονομία (τουλάχιστον) της Ε.Ε. Τώρα τι αυτό σημαίνει κανείς δεν ξέρει γιατί η διαχείριση της πιστωτικής κρίσης επικαλύπτεται από την επιζήτηση ενός "άλλου μοντέλου" οικονομίας περισσότερο ρυθμιζόμενου σε περιφερειακή & παγκόσμια κλίμακα.

Το ζήτημα θα παραμείνει εάν η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (speculatary/ monetary) θα ανασχεθεί από την πρωτοκαθεδρία του κεφαλαίου της λεγόμενης "πραγματικής οικονομίας" (real economy) με όχημα την επιβολή "ρυθμιστικών ελέγχων".

Φυσικά, το ποιος θα πληρώσει τον "λογαριασμό" αυτής της ασυδοσίας είναι ένα σημαντικό ζήτημα (κι όταν λέμε ποιος δεν εννοώ μόνο τους φορολογούμενους πολίτες αλλά και σοβαρά τμήματα του κεφαλαίου που κάθε άλλο παρά έχουν διάθεση να πληρώσουν τα "σπασμένα" των κερδοσκόπων καθώς μάλιστα "ασφυκτιούσαν" από την χρηματοπιστωτική διαρροή της πρακτικής των "κερδοσκοπικών" ιδρυμάτων & επενδυτικών τραπεζών, που "έτρεχαν" ανά τα χρηματιστήρια της υφηλίου αναζητώντας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους και τα οποία βεβαίως "περιθώρια" δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσφέρει ο "οικονομικός κύκλος" παραγωγής προϊόντων της λεγόμενης "πραγματικής οικονομίας" (real economy) που "στέναζε" κάτω από το "άνοιγμα" της αγοράς στο όνομα της λεγόμενης "ανταγωνιστικότητας της οικονομίας" σε περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα. Αποτέλεσμα ήταν: οι χρηματοπιστωτικές "φούσκες" και η σταθερή αποδυνάμωση των οικονομικών κινήτρων για την ανάπτυξη της "πραγματικής οικονομίας").

Για την γενική τάση, διαφωτιστικές, ίσως, είναι οι απόψεις του Karl Polanyi, The Great Transformation: The Political and Economic Origins of Our Time. Boston: Beacon Press, η οποία δημοσιεύτηκε πολύ παλιά (1944,1957) και πραγματικά ανάλυσε τον περιοδικό "κύκλο" φιλελευθερισμός-κρατική παρέμβαση ως "αναγκαία βήματα" ρύθμισης της "ελεύθερης οικονομίας" (καπιταλισμός).

Όπως ανάφερα σε προηγούμενο posτ(http://ideografhmata.gr/forum/viewtopic ... a&start=15)

από ότι φαίνεται ίσως βρισκόμαστε στην απαρχή νέων "ρυθμιστικών" διαδικασιών (αυτήν την φορά όχι κυρίως στο επίπεδο "εθνικών αγορών" αλλά τουλάχιστον στο επίπεδο "περιφερειακών αγορών/ολοκληρώσεων" όπως η Ε.Ε. κ.α. ή ακόμη -κατά κάποιο τρόπο - σε "παγκόσμιο επίπεδο" -μέσω διεθνών οικονομικών οργανισμών ή θεσμών ή διεργασιών) μετά από τον "κύκλο" 'αυτο-ρύθμισης της αγοράς' που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του '70 ο μονεταρισμός και οι ιδιωτικοποιήσεις των περιοδών Θάτσερ & Ρήγκαν (δεκαετία '80) που σήμαινε εγκατάλειψη των πολιτικών του "κράτους πρόνοιας" (αύξηση λαϊκών εισοδομήματων-ενίσχυση κατανάλωσης, κ.λ.π.) στο πλαίσιο των "εθνικών αγορών" (για εμας εδώ οι τελευταίες εκφράσεις των πολιτικών "κρατικής παρέμβασης" μάλλον ήταν αφ' ενός η τότε λεγόμενη "σοσιαλ-μανία" των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή (1974-1979) με Παπαληγούρα Υπ. Συντονισμού και αφ' ετέρου της πρώτης κυβέρνησης Α. Παπανδρέου (1981-1985) με υπουργό τον Γ. Αρσένη, τότε αποκαλούμενο και "τσάρο" της εθνικής οικονομίας).

Το κυριότερο, ΟΜΩΣ, ενδιαφέρον μας εστιάζεται σε δύο αλληλένδετα ζητήματα που αφορούν την ΕΛΛΑΔΑ:
1. ΠΟΣΟ ευάλωτο είναι το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα στην "αμερικανική πιστωτική κρίση" (και εδώ χρειαζόμαστε... νούμερα, φωτογραφίες, ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, δηλαδή ΤΕΚΜΗΡΙΑ για τα οποία νομικά ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ να δώσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς) και ΠΩΣ θα γίνει η διαχείριση του όποιου προβλήματος.

2. με δεδομένα ΠΛΕΟΝ και ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΑ τα όρια του "μονεταρισμού", τι "μοντέλο ανάπτυξης" προτείνεται - αλλά αυτό είναι ένα "ρητορικό" ερώτημα γιατί δεν αφορά στην πλειοψηφία τους έλληνες πολιτικούς (κυβερνώντες ή μη) αλλά μόνο τους ΣΟΒΑΡΟΥΣ πολιτικούς και όσους τέλος πάντων δεσμεύονται εκ των προτέρων ... να "στηθούν στο Γουδί" εάν δεν τηρήσουν τις οικονομικές εξαγγελίες για τις οποίες τυχόν θα πάρουν "εκλογική εντολή" [ = φυσικά και κάνω μαύρο χιούμορ για να υπογραμμίσω την απαξία των "επαγγελματιών πολιτικών" ].

[ArELa]

Η εκκλησία μας αποκαλεί "ποίμνιο". Οι πολιτικοί, αλλά και οι "έγκριτοι" καρεκλάτοι των ΜΜΕ, "μάζα". Μια μάζα που νομίζουν πως είναι πλαστελίνη στα χέρια τους, και το μυαλό της οποίας ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι μπορούν να χειραγωγήσουν και να της δώσουν το σχήμα (τρόπο σκέψης) που θέλουν εκείνοι. Αμ έλα που δεν τα καταφέρνον με όλα τα κομμάτια αυτής της "μάζας"...

Μια και εγώ είμαι απ'αυτές που παρακολουθούν την γενικότερα την προσπάθεια των ΜΜΕ να χειραγωγήσουν νοητικά τη "μάζα" και που πολύ συχνά είναι τόσο προφανής, πρόχειρη και απλοϊκή που μου φέρνει γέλια αλλά και θυμό, να ενημερώσω όσους δεν παρακολουθούν επισταμένως και δε γνωρίζουν, ότι η τελευταία "σταυροφορία" τους (ιερή αποστολή μιλάμε), είναι απ'τις πιο λυσσαλέες που έχω δει, και μιλάω φυσικά για την "αποστολή" και προσπάθεια να συγκρατήσουν τον κοσμάκη που έχει μπει σε λογική ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ των καταθέσεών του απ'τις τράπεζες. Όσο πιο πολύ εντείνεται αυτή η σταυροφορία, (μέχρι και τον Καραμανλή ανάγκασαν να βγει απ'το καβούκι του και να "εγγυηθεί" ) τόσο πείθομαι πως οι τράπεζες βουλιάζουν, το σύστημα καταρρέει και χωρίς να θέλω να το παίζω Κασσάνδρα, η κατάληξη θα'ναι ζοφερή.

Αυτό που μου τη βαράει, είναι η προσπάθειά τους να πείσουν ότι ο πανικός είναι δικός μας.
ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ είναι. Η δική μας αντίδραση (απόσυρσης των οικονομιών μιας ζωής) είναι ένα φυσιολογικότατο μάζεμα δυσπιστίας. Φυσιολογικότατο, γιατί δεν είναι κανείς τόσο ανεγκέφαλος (ούτε τόσο επηρεασμένος από την προπαγάνδα) ώστε να πιστεύει σε εγγυήσεις κυβερνήσεων που έχουν υπάρξει διαχρονικά και πρακτικά αρωγοί του νεοταξίτικου οικονομικού μοντέλου, εμπνευσμένο από άπληστα καλοντυμένα πιθήκια που εξυπακούεται ότι αδιαφορούν για την ευμάρεια των "πληβείων".

Δεν είμαι η μόνη προφανώς που βλέπω το επερχόμενο κραχ.

Κι αν έχουν προϋπάρξει κραχ στον κόσμο, το αριθμητικό μέγεθος των οποίων δεν έχει "πιάσει" ακόμα το τωρινό, παρά τις λιγοστές γνώσεις μου πάνω στα χρηματοοικονομικά, μου δίδεται η αίσθηση ότι η κατάληξη του σημερινού φιάσκο, θα'ναι πολύ χειρότερη δυστυχώς απ'τα προηγούμενα...

Εδώ γίνεται ο κακός χαμός, βουλιάζουν χρηματοπιστωτικοί κολοσοί που δεν τους έσωσε ούτε η ένεση των 700 δις και με την ίδια λογική δε θα τους σώσει και η επόμενη ένεση που πέτυχε να χορηγηθεί ο κρετίνος πλανητάρχης... Εδώ ο κόσμος το'χει τούμπανο...



και οι δικοί μας φωστήρες εξακολουθούν να μας πουλάνε φτηνό φούμαρο για να σώσουν τα δικά τους τομάρια (πολιτικά, οικονομικά, και στάτους)

Άκουσα κι έναν τύπο που κατάφερε να τους ξεφύγει απ'τη μέγγενη του ελέγχου του τι θα μεταδίδεται αυτές τις μέρες... (αδέσποτη σφαίρα που λέμε). Είπε:
Τραβήχτε τα όλα ωρέ, μην πιστεύετε σε "εγγυήσεις" χωρίς αντίκρυσμα, κι αφήστε τους να βγάλουν τις μαύρες τους μόνοι τους, να δούμε αν μπορούν! Μη στηρίζετε αυτούς που σας εκμεταλλεύονται, σας πίνουν το αίμα διαχρονικά κι έχουν το θράσος να σας το παίζουν και σωτήρες-ανθρωπιστές κι από πάνω. Τραβήχτε τα, να τους δούμε τι θα κάνουν χωρίς εμάς που μας γράφανε απ'τη μια, αλλά τους εξυπηρετούσαμε απ'την άλλη. Έτσι κι αλλιώς η συντριβή (crash) θα έρθει. Με το να μένετε στα δίχτυα τους, απλά καθυστερείτε λίγο το αναπόφευκτο, και στην τελική θα μείνετε και στον άσο !
Τείνω να συμφωνήσω μαζί του.

[Dhmellhn]

Είναι καιρός για ένα νέο Μπρέτον Γουντς

"Ο Βρετανός πρωθυπουργός δηλώνει, ότι «η μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος οφείλει να συνοδεύεται από μία ευρύτερη διεθνή οικονομική συνεργασία».

Καθοριστικής σημασίας η νέα πρόταση του Βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος δήλωσε σήμερα, ότι αυτό που χρειάζεται το διεθνές χρηματοπιστωτικό συστήματα είναι μία μεταρρύθμιση μεγάλων διαστάσεων, κατά τα πρότυπα ενός «νέου Μπρέτον Γουντς»(*).
«Πρέπει να οργανώσουμε ένα νέο Μπρέτον Γουντς, να αρθρώσουμε μία νέα διεθνή χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική για τα επόμενα χρόνια», τόνισε ο Μπράουν μιλώντας σε στελέχη του Σίτι, λίγες ώρες αφότου οριστικοποίησε το κυβερνητικό σχέδιο διάσωσης των τραπεζών (βλέπε εδώ).

Η διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή εκπροσώπων 44 χωρών ή εξόριστων κυβερνήσεων τον Ιούλιο του 1944 στις Ηνωμένες Πολιτείες και έθεσε τις βάσεις των κανονιστικών διατάξεων των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ανοίγοντας το δρόμο στη δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, «είχε καθορίσει κανόνες για έναν κόσμο περιορισμένης ροής κεφαλαίων», υπενθύμισε ο Βρετανός πρωθυπουργός. «Τώρα πρέπει να καθορίσουμε νέους κανόνες για ένα κόσμο όπου οι ροές κεφαλαίων είναι διεθνείς», πρόσθεσε.

«Ορισμένες φορές», συνέχισε, «μία κρίση είναι απαραίτητη για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι κάτι που είναι φανερό και θα μπορούσε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, δεν μπορεί να περιμένει άλλο πια».

Όπως είπε, η μεταρρύθμιση του χρηματοπιοστωτικού συστήματος «οφείλει να συνοδεύεται από μία ευρύτερη διεθνή οικονομική συνεργασία, όπως αυτή που άρχισε την περασμένη εβδομάδα με τη συντονισμένη δράση (πολλών κεντρικών τραπεζών) σχετικά με τα επιτόκια».

«Μέσα στην εβδομάδα θα προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο στη διάρκεια του ευρωπαϊκού συμβουλίου στις Βρυξέλλες, και θα προτείνουμε μία παγκόσμια συνάντηση κορυφής, στη διάρκεια της οποίας θα πρέπει να συμφωνήσουμε επί των αρχών και των πολιτικών που πρέπει να εφαρμόσουμε για την αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος στον κόσμο», κατέληξε ο Βρετανός πρωθυπουργός."

alkimosarchive.blogspot.com

[alexandros]

Τάδε έφη Νίκος Δήμου, με τον οποίο συμφωνώ μέχρι κεραίας.


Φιλελεύθερος - όχι Νέο-
ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ


Τελευταία μου έρχονται email για την πιστωτική κρίση στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο που με ψέγουν ως «νεοφιλελεύθερο και οπαδό της ελεύθερης αγοράς». Η μόνιμη επωδός είναι: «Βλέπετε τώρα πού οδηγεί η ελευθερία της αγοράς; Βλέπετε πόσο χρειάζεται το κράτος και η παρέμβασή του;».

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω πως ΔΕΝ είμαι (ούτε υπήρξα ποτέ) ΝΕΟφιλελεύθερος. Ίσως μερικοί διάβασαν στραβά το Καπιταλισμού Εγκώμιον, μην προσέχοντας το Προοίμιο. (Ακόμα και στις ιστοσελίδες μου, http://www.ndimou.gr, είναι στις Σάτιρες)

Φιλελεύθερος όμως είμαι - ξεκινώντας από τον πολιτικό φιλελευθερισμό (τις αξίες του διαφωτισμού, τα δικαιώματα του ανθρώπου, τον ανθρωπιστικό ορθολογισμό) και καταλήγοντας στον οικονομικό. Ο νεοφιλελευθερισμός διαφέρει: Πιστεύει στην εντελώς ελεύθερη (ή μάλλον ασύδοτη) αυτόματα αυτορυθμιζόμενη αγορά, και στην εξαφάνιση του κράτους, πράγματα που εγώ δεν αποδέχομαι.

Η ελεύθερη αγορά αποδείχθηκε ως τώρα ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για τη λειτουργία της οικονομίας, όμως χρειάζεται κανόνες και ρυθμίσεις που δεν θα φαλκιδεύουν την ελευθερία, αλλά θα αποτρέπουν την υπερβολή και την ασυδοσία. Το κράτος πρέπει να συρρικνωθεί - ένα διογκωμένο και σπάταλο κράτος είναι πρόξενος δεινών (το ζούμε κάθε μέρα), αλλά κρατώντας πάντα τη δυνατότητα του ελέγχου και της εξισορρόπησης.

Η υπερβολή, η ασυδοσία και η απληστία ήταν τα αίτια της τελευταίας κρίσης. Το να τιτλοποιείς επισφαλή δάνεια χωρίς έλεγχο της αξιοπιστίας τους, δεν είναι καπιταλισμός - είναι είτε απάτη είτε βλακεία. Οι κεφαλαιοκράτες αστοί του 19ου αιώνα (τους οποίους θαύμαζε ο Μαρξ) είχαν αυστηρούς κώδικες συναλλακτικής συμπεριφοράς. Αν τους παραβίαζες ήσουν οικονομικά νεκρός.

Ένα σύστημα δεν κρίνεται από τις εκτροχιάσεις του ούτε από τις υπερβολές του. Η ελεύθερη αγορά έχει ήδη αποδείξει τη χρησιμότητά (θα έλεγα αναγκαιότητα) της, ενώ η προγραμματισμένη κρατική οικονομία έχει αποτύχει. Στο ελεύθερο σύστημα μία κρίση μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα ευεργετική («δημιουργική καταστροφή») πράγμα αδύνατο σε μια κλειστή οικονομία.

Αυτά προς άρση παρεξηγήσεων. Παραμένω φιλελεύθερος αλλά όχι Νέο-. Υπέρμαχος της ελευθερίας όλων - όπου δεν τσαλαπατάει ο ένας την ελευθερία των άλλων...

[Dhmellhn]

Και μετά τα χαριτωμένα που πέταξε ο πρώην θαυμαστής του Παπαδόπουλου και της χούντας και νυν "φιλελεύθερος" Νίκος Δήμου, ας επιστρέψουμε στην σοβαρότητα:

Τα δύο κόμματα εξουσίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μας ταλαιπωρούν με τις προσπάθειές τους να μας πείσουν ότι χτίζουν το μέλλον μας για καλύτερες μέρες. Και βέβαια δυστυχώς χτίζουν το μέλλον αυτού του τόπου και του ελληνικού λαού.

Το πρόβλημα είναι τι μέλλον χτίζουν. Και ο Σημίτης με τον «εκσυγχρονισμό» του και ο Καραμανλής με τις «μεταρρυθμίσεις» του τα ίδια υπόσχονταν. Λαμπρό μέλλον και καλύτερες μέρες. Αυτά στα λόγια, στη ρητορική της πολιτικής εξαπάτησης. Στην πράξη, στις κυβερνητικές επιλογές και οι δυο τους εργολαβικά δούλεψαν χωρίς αιδώ για να ριζώσει η οικονομία της ελεύθερης, ασύδοτης αγοράς. Και όλοι οι μηχανισμοί της κρατικής εξουσίας να παραδοθούν στις αδίστακτες δυνάμεις της αγοράς. Και μας έλεγαν ότι η εξέλιξη αυτή είναι μονόδρομος. Η ελεύθερη αγορά θα μας έφερνε πλούτο και ευημερία. Και δεν ήταν μόνο οι δικοί μας πολιτικοί που ισχυρίζονταν αυτές τις απατηλές υποσχέσεις. Όλοι οι πολιτικοί των δυτικών χωρών τα ίδια έλεγαν στους λαούς τους, με μοναδική εξαίρεση τα κόμματα της «αμετανόητης» Αριστεράς. Όλοι είχαν θεοποιήσει την ελεύθερη αγορά και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο. Τα πίστευαν όλα αυτά; Αν ναι, είναι ανόητοι, αν όχι, εξαπατούσαν τους λαούς. Και τώρα τάχα αγωνιούν για το μέλλον που έχτισαν.

Και για να περιοριστούμε στα δικά μας, και ο Σημίτης και ο Καραμανλής είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Με τη διαφορά ότι ο Καραμανλής έχει τον χρόνο και τη δυνατότητα να επανορθώσει, αφού εξακολουθεί να ασκεί την εξουσία. Πρέπει όμως να εντοπίσει το πρόβλημα της οικονομίας. Και το κορυφαίο πρόβλημα δεν είναι να διασωθούν οι τράπεζες και οι καταθέσεις με χρήματα των φορολογουμένων. Και ασφαλώς οι εγγυήσεις που μας δίνει αφειδώς ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας είναι χωρίς αντίκρισμα, δεδομένης της δημοσιονομικής καχεξίας της χώρας μας. Όλα τα μέτρα και οι υποσχέσεις των κυβερνήσεων των δυτικών χωρών δεν λειτουργούν στο σωστό πλαίσιο. Απλώς επιδιώκουν να μπαλώσουν την τωρινή κατάσταση, για να μην καταρρεύσει το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο της ασυδοσίας των αγορών! Δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των πολιτών, αλλά για τα προβλήματα ενός οικονομικού μοντέλου απάτης, κλοπής και διαρπαγής του πλούτου των εθνών.

Σήμερα το κορυφαίο πρόβλημα της οικονομίας μας είναι η εγκατάλειψη της ελεύθερης, ασύδοτης οικονομίας της αγοράς. Αν δεν συμβεί αυτό, οι κρίσεις θα επανέρχονται συνεχώς, γιατί οι δυνάμεις της αγοράς πάντα θα προσπαθούν να ρίξουν όλα τα βάρη στο Δημόσιο, δηλαδή στους ώμους των φορολογουμένων. Η σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση έχουμε τη γνώμη ότι είναι «μαϊμού» για να αρπάξουν μερικοί χρήματα από τον κοσμάκη (φορολογούμενους και καταθέτες). Κι αυτό ισχύει για το τραπεζικό σύστημα γενικά, πλην ίσως ορισμένων εξαιρέσεων. Θρηνούν οι ηγέτες και οι επικεφαλής των οικονομικών οργανισμών και δυστυχώς γι' αυτούς και τη νοημοσύνη τους δεν έχουν καταλάβει ακόμη ποια είναι η ρίζα του κακού. Τυφλωμένοι και κλεισμένοι στα γυάλινα κλουβιά της σκιώδους εξουσίας τους νομίζουν ότι λύνουν το πρόβλημα με ενέσεις ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα. Απλά μπαλώματα που οδηγούν στον ετεροχρονισμό του προβλήματος και όχι στη λύση του, τη ριζική και την οριστική.

Ριζική λύση θα είναι η εγκατάλειψη του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, η επάνοδος της εξουσίας στην εκλεγμένη κυβέρνηση, η επανίδρυση του κράτους και των ελεγκτικών μηχανισμών του και η εξυγίανση των αγορών με την απομάκρυνση όλων των οικονομικών εγκληματιών «με γραβάτα και κολάρο» από αυτές. Αλήθεια, ποιος είναι δυνατόν να πιστέψει ότι υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας των τραπεζών;

Μέχρι τώρα είχαν υψηλότατη κερδοφορία της τάξης του 50% περίπου επί δύο δεκάδες χρόνια. Και τώρα δεν είναι σε θέση να αντέξουν τις ζημίες από τα τραπεζικά «τοξικά» που είχαν αγοράσει από την αμερικανική αγορά; Όταν παγίδευαν τους αφελείς επενδυτές και τα αδύναμα νοικοκυριά και πουλούσαν «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», μοιράζονταν τα ανώτερα στελέχη τα κέρδη (μπόνους). Τώρα θέλουν τις ζημίες να τις μετακυλίσουν στους ώμους των φορολογουμένων. Και οι κυβερνήσεις τα δέχονται αυτά και χτυπάνε συναγερμό για να προστατεύσουν τους γύπες, τα αρπακτικά της χρηματοπιστωτικής αγοράς και του τραπεζικού συστήματος. Μπορεί άνετα να αντέξουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες τη ζημιά από τα «τραπεζικά απόβλητα», και ο συναγερμός της ηγεσίας είναι τρανή απόδειξη διαπλοκής της εξουσίας με την οικονομική δύναμη για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Απλώς οι «αγορές» άδραξαν την ευκαιρία να μετακυλίσουν τα βάρη που δημιούργησαν με τα δικά τους ανομήματα.

Τώρα είναι ευκαιρία, κύριε Καραμανλή, να περιορίσετε την ασυδοσία των αγορών, να κρατικοποιήσετε μικρές τράπεζες και να τις συνενώσετε σε μια ισχυρή κρατική τράπεζα. Τώρα μπορείτε να δώσετε ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα στην οικονομική σας πολιτική και να σπάσετε τα δεσμά με το νεοφιλελεύθερο σύστημα. Τώρα μπορείτε εύκολα να παραμερίσετε τα νεαρά αρπακτικά της αγοράς, τους «νταβατζήδες» και τα λαμόγια. Τώρα είναι η ευκαιρία να λύσετε το κορυφαίο πρόβλημα της οικονομίας, αφού πρώτα κατανοήσετε ποιες είναι οι ρίζες της σημερινής άσχημης κατάστασης. Και να στείλετε στο σπίτι τους όσους από τους συνεργάτες σας αντιδρούν ή αδρανούν ή πιστεύουν ότι η ασύδοτη αγορά είναι μονόδρομος. Δείξτε σ' αυτούς και τον άλλον δρόμο. Ξεχάστε τις περίφημες μεταρρυθμίσεις και τους γελοίους εξευρωπαϊσμούς που μας έφεραν σ' αυτά τα χάλια. Χαράξτε πορεία προς τον λαό. Η ηγεσία των ΗΠΑ φαίνεται ότι κατανόησε τη ρίζα του κακού και αποφάσισε να κρατικοποιήσει και τράπεζες ακόμη. Άρχισε η κατεδάφιση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στη χώρα που το γέννησε και το επέβαλε και στα υπόλοιπα κράτη. Αν τώρα δεν χτυπηθούν τα αρπακτικά των αγορών, είναι βέβαιο ότι θα αποθρασυνθούν και θα δημιουργούν συνεχώς οικονομικές κρίσεις, για αρπαχτές όπως η σημερινή. Μην πέφτετε στις παγίδες που στήνουν οι αμερικανοί και οι βρετανοί μεγαλοκεφαλαιούχοι.

Για τη θρασύτητα των αγορών ασφαλώς βαριά είναι η ευθύνη των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Και φυσικά και της δικής μας κυβέρνησης. Γι' αυτό φέρουν και το βάρος της διόρθωσης. Και οι διορθωτικές ενέργειες δεν περιορίζονται μόνο στην κατεδάφιση της ασύδοτης αγοράς, που είναι το κορυφαίο πρόβλημα της οικονομίας, όχι όμως και το μοναδικό. Εξίσου σοβαρό πρόβλημα που έχει δημιουργήσει εκρηκτική κατάσταση είναι και η ανισορροπία στη σχέση εισοδήματος και αναγκαίων δαπανών των νοικοκυριών, όπως γράφαμε και στο άρθρο μας της προπερασμένης Κυριακής (5/10/2008). Επαναλαμβάνουμε και τώρα ότι η μεγάλη πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών δεν είναι σε θέση να αντέξει ταυτόχρονα ακρίβεια, υπερχρέωση και χαμηλό εισόδημα, γιατί αυτό θα είναι ανεπαρκές για να καλύψει τη δαπάνη και της εξυπηρέτησης του οικογενειακού χρέους. Καθήκον της κυβέρνησης είναι συγχρόνως με την πάταξη της ακρίβειας να διορθώσει την ανισορροπία στη σχέση εισοδήματος/οικογενειακών δαπανών. Γιατί διαφορετικά γρήγορα τα ελληνικά νοικοκυριά θα καταστούν αφερέγγυα και θα γίνει και στην Ελλάδα ό,τι και σήμερα στις ΗΠΑ. Και είναι άξιος επαίνων ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος που θέλει να βάλει φρένο στην πιστωτική επέκταση των ελληνικών τραπεζών. Ο κ. Γ. Προβόπουλος πιστεύουμε ότι θα καταφέρει να φρενάρει την αλόγιστη πιστωτική επέκταση, πριν γίνει και εδώ «των ΗΠΑ». Καθήκον της κυβέρνησης είναι, πέρα από τις ενέργειες του διοικητή της ΤτΕ, να μεριμνήσει για να σταματήσει η καταλήστευση του εργατικού εισοδήματος από το κράτος με την εισοδηματική πολιτική και τη μετακύλιση του κύριου φορολογικού βάρους στους ώμους των μισθωτών και να θέσει υπό έλεγχο την κερδοσκοπία της αγοράς, την τοκογλυφία των τραπεζών και την αχαλίνωτη τάση των τέως ΔΕΚΟ για την εκμετάλλευση των προνομίων τους, που εκδηλώνεται με τις συνεχείς αυξήσεις των τιμολογίων τους. Αυτό θα σημάνει, κύριε Καραμανλή, επανίδρυση του κράτους που μας είχατε κάποτε υποσχεθεί.

Ένα τρίτο σημαντικό πρόβλημα στο πλαίσιο των δυσκολιών και των απειλών από την επιβράδυνση που μας περιμένει το 2009 είναι και ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ. Οι προβλέψεις είναι δυσμενείς και μεταξύ τους παρουσιάζουν τεράστιες διαφορές. Ο κ. Αλογοσκούφης δίνει ρυθμό αύξησης πέριξ του 3%, ενώ οι αναλυτές της Deutsche Bank σταματάνε στο 1,4%. Αυτές οι προβλέψεις σημαίνουν ότι η προσοχή της κυβέρνησης πρέπει να στραφεί στην πραγματική οικονομία, για να μην καταστεί έντονα προβληματική. Δεν χρειάζονται μέτρα στήριξης των αρπακτικών της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Οι παραγωγικές επιχειρήσεις χρειάζονται, και κυρίως οι μικρομεσαίες, που έχουν στεγνώσει από επενδύσεις. Βλέπω όλο το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να στρέφεται στη στήριξη των επιχειρήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα και προσπερνάνε αδιάφορα τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας. Γιατί άραγε πέφτουν σ' αυτό το σφάλμα. Ποια οικονομία μπορεί να σταθεί χωρίς ισόρροπη στήριξη και του δευτερογενούς τομέα της; Στο ίδιο σφάλμα πέφτουν και οι κ. Καραμανλής και Αλογοσκούφης. Από ευρωλατρία ή από έλλειψη σχεδίου στήριξης; Ανεξάρτητα από τα μέτρα που θα λάβουν η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, η δική μας η κυβέρνηση, η κυβέρνηση της Ελλάδας, είναι υποχρεωμένη να φροντίσει για την επίλυση των δικών μας προβλημάτων, για να περάσουμε την παρούσα κρίση με τις λιγότερες όσο το δυνατόν απώλειες. Όταν κορυφαία προβλήματα παραμελούνται, πώς θα πάμε μπροστά;

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΙΖΕΛΟΣ

[Aiolos]

Η υπερβολή, η ασυδοσία και η απληστία ήταν τα αίτια της τελευταίας κρίσης. Το να τιτλοποιείς επισφαλή δάνεια χωρίς έλεγχο της αξιοπιστίας τους, δεν είναι καπιταλισμός - είναι είτε απάτη είτε βλακεία. Οι κεφαλαιοκράτες αστοί του 19ου αιώνα (τους οποίους θαύμαζε ο Μαρξ) είχαν αυστηρούς κώδικες συναλλακτικής συμπεριφοράς. Αν τους παραβίαζες ήσουν οικονομικά νεκρός.

Άσε μας βρε Αλέξανδρε, που θα θαυμάσουμε και την αγγλική οικονομική πολιτική των κεφαλαιοκρατών που θαύμαζε και εισήγαγε στη θεωρία του ο Μαρξ, μαζί με τον γαλλικό σοσιαλισμό και την επιλεκτική γερμανική φιλοσοφία, όπως μας λέει ο Λένιν!
Εξυγίανση του καπιταλισμού και φαρφάρες.
Διαφωνώ μέχρι κεραίας (δορυφορικής :/).

[alexandros]

να δούμε λοιπόν τώρα που τον "θάψατε" όπως πιστεύετε τον φιλελευθερισμό (φιλελευθερισμός έχω πει αλλά όχι ασυδοσία) με ποιον θα τα βάλετε για όλα όσα θα έρθουν. Το σχέδιο Πόλσον ήταν και είναι καταστροφικό κατά τη γνώμη μου γιατί υποθηκεύεται το σημαντικότερο που μας έχει απομείνει: το μέλλον. Αν παρακολουθείς τις διεθνείς εξελίξεις θα γνωρίζεις ότι οι περιπτώσεις των τραπεζών που κατέρρευσαν ήταν αποτέλεσμα ουσιαστικής κρατικής παρέμβασης όπου το κράτος επέτρεψε σε τέτοιου είδους τράπεζες να υπάρχουν. Ο Μπους και η κυβέρνησή του θέλοντας να γίνει αρεστός και να αυξήσει την κατανάλωση επέτρεψε να δοθούν δάνεις 100.000 δολλαρίων σε ανθρώπους 85 χρονών. Για να γίνει αυτό πέρασε νομοθετική ρύθμιση για τα επισφαλή δάνεια. Η αγορά, όταν λειτουργεί με υγεία και όχι με κρατικές παρεμβάσεις, απορρίπτει τέτοιου είδους πρακτικές και λαμογιές. Επίσης, πρέπει κάποια στιγμή να πάψει και αυτή η καραμέλα ότι οι άνθρωποι είναι άμοιροι ευθυνών. Όταν κάποιος εισπράττει από την δουλειά του 1000 Ευρώ και συνάπτει δάνειο για 500 Ευρώ τον μήνα και αργότερα δεν έχει να το πληρώσει, συγγνώμη αλλά είναι άξιος της μοίρας του. Δεν μπορεί μονίμως να υπάρχει ένας "μεγάλος προστάτης" ο οποίος θα διορθώνει όλες τις ανοησίες που κάνει ο καθένας. Κοινός νους χρειάζεται και τίποτα άλλο.

[stal]

Το σχέδιο Πόλσον ήταν και είναι καταστροφικό κατά τη γνώμη μου γιατί υποθηκεύεται το σημαντικότερο που μας έχει απομείνει: το μέλλον.

Αλέξανδρε,
συμφωνώ μαζί σου για το σχέδιο Πόλσον (αν και δεν το κάνω επειδή γνωρίζω το αμερικανικό πλαίσιο στο οποίο καλείται να λειτουργήσει οικονομικά, αλλά μάλλον, θα έλεγα, από άποψη αρχής) - και θεωρώ ότι αυτό είναι πιο αποτελεσματικό και "δικαιότερο" το σχέδιο Μπράουν ---- αλλά αυτή η συζήτηση δεν είναι για blog αλλά για ειδικούς με στοιχεία,αριθμούς, αναλύσεις και ΚΥΡΙΩΣ με σαφή ΠΟΛΙΤΙΚΗ απάντηση για ποιος θα "πληρώσει" τα σπασμένα της κρίσης.

Εάν μια πολιτική οικονομία (φιλευθερισμός, νεο-φιλελευθερισμός, κράτος πρόνοιας, κ.α.) αποδίδει ή δεν αποδίδει, αυτό κρίνεται ΜΟΝΟ από τα αποτελέσματα της: δηλαδή για να γίνομαι σαφής, από το εάν οι δείκτες που αφορούν τα νοικοκυριά βελτιώνουν το εισόδημα τους ή όχι τουλάχιστον σε μεσοπρόθεσμη βάση, για να μην πω και βραχυπρόθεσμα (π.χ. εδώ και 30 χρόνια έχουμε "πολιτικές λιτότητας" και μείωσης του πραγματικού εισοδήματος).

Τώρα εάν σωθεί ή όχι η οποιαδήποτε πολιτική οικονομία [και ειδικότερα οι επενδυτικές τράπεζες ή άλλοι επιχειρηματικοί φορείς] είναι δευτερεύων ζήτημα και σχετικά με το τι μέτρα πρέπει να παρθούν, το κριτήριο είναι απόλυτο:αυτά οφείλουν να υπηρετούν πρωτίστως τα νοικοκυριά, δηλαδή το ΔΗΜΟΣΙΟ (και όχι επιχειρηματικό με την στενή έννοια της διακριτικής μεταχείρισης) συμφέρον.
Στο επίπεδο της πολιτικής οικονομίας, η επιχειρηματικότητα είναι αποδεκτή εφόσον παράγει δημόσιο πλούτο - δηλαδή ανάπτυξη προς όφελος του κοινωνικού συνόλου μέσω της ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗΣ. Αν δεν συνεισφέρει στην εθνική οικονομία, αλλά αντίθετα αντλεί πόρους από αυτήν για δικό της όφελος (ή για πληρωθούν τα "σπασμένα" των κερδοσκοπικών επιλογών της, για τις οποίες έχει πρωτίστως ευθύνη-έστω και ως "ομάδα-πίεσης" με σκοπό προνομιακούς πολιτικούς χειρισμούς) τότε έχουμε (στις ΗΠΑ ή εδώ) ένα διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα που απλά "λεηλατεί" έμμεσα ή άμεσα τον δημόσιο πλούτο και το κοινωνικό κεφάλαιο της χώρας προς όφελος μια μερίδας "κερδοσκόπων" (προσοχή: άλλο "κέρδος" που είναι κίνητρο επιχειρηματικότητας, κι άλλο "κερδοσκοπία"). Η κάθε επιχείρηση κινείται με βάση το κέρδος και αυτός είναι ένας σημαντικός τρόπος να παράγει πλούτο που αναδιανέμεται (φορολογία): αυτή είναι η λειτουργία της - όμως δεν νοείται εκτός ρυθμιστικού πλαισίου, δεν είναι ασύδοτη. Είναι φαντασιοπληξία και είναι ανύπαρκτη η έννοια της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς", της "αυτορυθμιζόμενης αγοράς" -- εάν ήταν έτσι, τότε θα είχαμε ελεύθερες διαπραγματεύσεις μεταξύ "εργοδοσίας & εργαζομένων" αλλά αυτό, όλοι γνωρίζουμε, ότι είναι επίσης φαντασιοπληξία και ανύπαρκτη έννοια.

Αυτά ως προς την γενική προσέγγιση του θέματος.

Αν παρακολουθείς τις διεθνείς εξελίξεις θα γνωρίζεις ότι οι περιπτώσεις των τραπεζών που κατέρρευσαν ήταν αποτέλεσμα ουσιαστικής κρατικής παρέμβασης όπου το κράτος επέτρεψε σε τέτοιου είδους τράπεζες να υπάρχουν. Ο Μπους και η κυβέρνησή του θέλοντας να γίνει αρεστός και να αυξήσει την κατανάλωση, επέτρεψε να δοθούν δάνεις 100.000 δολλαρίων σε ανθρώπους 85 χρονών. Για να γίνει αυτό πέρασε νομοθετική ρύθμιση για τα επισφαλή δάνεια.

ΟΚ! φταίει το κράτος που δεν έβαλε κανόνες. Συμφωνώ!
Ο Μπους πρέπει, επομένως, να πάει φυλακή (ααα ξέχασα, έχει πολιτικές, ΜΟΝΟ, ευθύνες και πάει σπίτι του τιμημένος και πλουσιότερος...)

Αλλά αυτό είναι το πολιτικό σύστημα (παγκόσμια), εμείς, ως Ελλάδα, θα το αλλάξουμε τώρα...

Και με τις ελληνικές τράπεζες που το euribor πέφτει κατά 30% και αυτές αυξάνουν τα επιτόκια (αντί να τα μειώνουν) κατά 30%, δηλαδή ακριβότερα κατά 60%, τι γίνεται;
Ποιό κράτος θα βάλει φραγμό σ' αυτό, ενώ καλείται να να εγγυηθεί το πρόβλημα ρευστότητας τους από τον ΔΗΜΟΣΙΟ προϋπολογισμό;

Η αγορά, όταν λειτουργεί με υγεία και όχι με κρατικές παρεμβάσεις, απορρίπτει τέτοιου είδους πρακτικές και λαμογιές. Επίσης, πρέπει κάποια στιγμή να πάψει και αυτή η καραμέλα ότι οι άνθρωποι είναι άμοιροι ευθυνών. Όταν κάποιος εισπράττει από την δουλειά του 1000 Ευρώ και συνάπτει δάνειο για 500 Ευρώ τον μήνα και αργότερα δεν έχει να το πληρώσει, συγγνώμη αλλά είναι άξιος της μοίρας του. Δεν μπορεί μονίμως να υπάρχει ένας "μεγάλος προστάτης" ο οποίος θα διορθώνει όλες τις ανοησίες που κάνει ο καθένας. Κοινός νους χρειάζεται και τίποτα άλλο.

Μάλιστα, σωστά.
Αλλά το ζήτημα δεν είναι κυρίως αυτό:
το ζήτημα είναι το "αργότερα "που λες, δηλαδή ότι συνάπτει δάνειο με επιτόκιο π.χ. 3% και μπορεί να το πληρώσει εκείνη την χρονική συγκυρία, και σε μερικά χρόνια αυτό ΑΥΞΑΝΕΙ και π.χ. γίνεται 5% (+ακρίβεια, +πληθωρισμός, +κλπ) !! Αυτά όλα ο ίδιος δεν μπορεί να ελέγξει...
Και καλά, το εισόδημα του ΔΕΝ το προστατεύει η κυβέρνηση που εκλέγει για αυτόν ακριβώς τον σκοπό (ααα, τι λέμε τώρα, η "κυβέρνηση" έχει απλά και ΜΟΝΟ πολιτική ευθύνη -- "μην με ξαναψηφίζετε" - τι ειρωνεία!!).
Επιπλέον, το κράτος δεν έρχεται να προστατεύσει τον δανειολήπτη με ένα πλαφόν (...λέμε τώρα) ότι το επιτόκιο δεν μπορεί μελλοντικά να ξεπεράσει το π.χ. 3.2% ή, τέλος πάντων, να συνδεθεί η όποια αύξηση του με το πόσα ΠΑΡΑΠΑΝΩ μπορεί να πληρώσει ...
Όχι, αυτό δεν γίνεται γιατί κάτι τέτοιο θα έβαζε "κρατικό" χέρι στα περιθώρια κέρδους των τραπεζών ή γενικότερα των επιχειρήσεων (πχ ακρίβεια...) και θα τις οδηγούσε σε ...μετανάστευση στο εξωτερικό! Καλύτερα, λοιπόν, να μεταναστεύσει ο εργαζόμενος...

Ας μην κάνουμε λοιπόν αφορισμούς, γιατί με αφορισμούς μόνο συζήτηση των ..."γηπέδων" κάνουμε.

[Dhmellhn]

Φόβοι για δραματική αύξηση της ανεργίας

Κάθε μία απόλυση εργαζόμενου στο χρηματοπιστωτικό τομέα στοιχίζει στην πραγματική οικονομία την απώλεια άλλων τριών θέσεων εργασίας σε άλλους κλάδους. Εάν αυτή η πρόβλεψη των Αμερικανών οικονομολόγων επαληθευθεί σε μια οικονομία όπως η ελληνική, όπου η συνεχιζόμενη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση απειλεί με κατάρρευση το εύθραυστο οικοδόμημά της, τότε οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές. Ήδη, τα συνδικάτα κάνουν λόγο για πιθανή απώλεια 50.000 έως 80.000 θέσεων εργασίας, εφόσον η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης οδηγήσει τις εγχώριες επιχειρήσεις σε λύσεις ... ανάγκης.

Οι Έλληνες επιχειρηματίες έχουν ήδη αρχίσει να βιώνουν καταστάσεις ύφεσης, με μείωση της παραγωγής και πτώση της ζήτησης, που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε προσπάθεια μείωσης των εξόδων με στόχο την ελαχιστοποίηση των ζημιών. Και το πρώτο... όπλο στη φαρέτρα τους είναι οι απολύσεις, τουλάχιστον των λιγότερο απαραίτητων για την κάθε επιχείρηση εργαζόμενων. Οι οικονομολόγοι πλέον, παραδέχονται ότι η κρίση οδηγεί σε κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις εργαζομένων, αυξήσεις στις τιμές, νέους μεγαλύτερους δανεισμούς, αναστολή κάθε αναπτυξιακής δραστηριότητας. Το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, αν και παραδέχεται την επιβράδυνση του AEΠ το 2009, αναμένει ότι η ανεργία θα σημειώσει και νέα υποχώρηση, στο 7,3% από 7,4% που ευελπιστεί ότι θα κλείσει φέτος. Ωστόσο, το ΔNT, στην έκθεσή του, υπολογίζει ότι με ρυθμό ανάπτυξης 2%, η ανεργία θα αυξηθεί σημαντικά στο 8,3% από 7,3% που προβλέπει για το 2008.

Επενδύσεις και οικοδομή υποχωρούν σημαντικά, ενώ παραδοσιακοί κλάδοι που στηρίζουν την ελληνική οικονομία εμφανίζουν σημάδια κόπωσης. Αυτό, παράλληλα με την αύξηση του κόστους δανεισμού, που επηρεάζει την κατανάλωση και κάθε είδους οικονομική δραστηριότητα, περιγράφει με μελανά χρώματα το μέλλον της απασχόλησης στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τον Οργανωτικό Γραμματέα της ΟΤΟΕ Ζώη Πεπέ, επιλογές όπως: μείωση των επιθετικών πωλήσεων από τις εγχώριες τράπεζες, συγχωνεύσεις που θα πραγματοποιηθούν προκειμένου να δημιουργηθούν οικονομίες κλίμακας αλλά και περιπτώσεις απόσυρσης συγκεκριμένων εταιρειών από αγορές ή υπηρεσίες θα οδηγήσουν άμεσα σε μείωση της απασχόλησης στον κλάδο των τραπεζοϋπαλλήλων. Και οι πρώτοι που θα κινδυνεύσουν αναμένεται να είναι οι περίπου 7.500 «επισφαλείς» εργαζόμενοι (ενοικιαζόμενο προσωπικό, απασχολούμενοι μέσω άλλων εταιρειών, επιδοτούμενοι με προγράμματα stage κ.α.) που αποτελούν και το πλέον φθηνό προσωπικό στις τράπεζες. Το ενδεχόμενο μείωσης του προσωπικού, στις περιπτώσεις συγχωνεύσεων δεν απέκλεισε άλλωστε ούτε ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Τ. Αράπογλου.

Κλάδοι όπως οι κατασκευές, τα ξενοδοχεία – εστιατόρια, το χονδρικό και λιανικό εμπόριο και η διαχείριση ακίνητης περιουσίας, που τον προηγούμενο χρόνο παρουσίασαν αύξηση της απασχόλησης αναμένεται να εμφανίσουν, ακόμη και τους τελευταίους μήνες του 2008, μεγάλη κάμψη, ενώ θα συνεχιστεί η μείωση σε κλάδους όπως οι μεταφορές, η μεταποιητικές βιομηχανίες και οι ενδιάμεσοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί.

capital.gr

[Dhmellhn]

Το δολάριο βγαίνει κερδισμένο από την κρίση

Οι επενδυτές φοβούνται ότι η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την αμερικανική
International Herald Tribune

Η φετινή κρίση έχει αφαιρέσει το 45% της αξίας των διεθνών αγορών, έχει στερέψει τον δανεισμό των τραπεζών και έχει οδηγήσει τις τιμές των εμπορευμάτων σε συντριβή από τα ιλιγγιώδη επίπεδα στα οποία είχαν εκτιναχθεί. Και παραδόξως τώρα βοηθάει το παραπαίον δολάριο να ενισχυθεί. Από την 1η Αυγούστου το αμερικανικό νόμισμα κερδίζει περί το 15,5% έναντι ενός καλαθιού νομισμάτων. Με τη συνεχιζόμενη πτώση των αγορών τις τελευταίες ημέρες, ενισχύθηκε περαιτέρω έναντι των ευρωπαϊκών νομισμάτων, με το ευρώ να υποχωρεί στο 1,2837 δολάριο, στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων σχεδόν δύο ετών, και τη στερλίνα στο 1,6121 δολάριο, στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων πέντε ετών. Και μόνο το γιεν παραμένει ισχυρό.
Στην έκτακτη συνάντησή τους, που θα πραγματοποιηθεί στις 15 Νοεμβρίου στην Ουάσιγκτον, οι πολιτικοί αρχηγοί θα έχουν κάθε λόγο να αντιμετωπίσουν με κάποια ειρωνεία το γεγονός ότι ενισχύεται το νόμισμα της χώρας από την οποία άρχισε η κρίση. Μόλις πριν από έξι μήνες, στις 22 Απριλίου, το ευρώ εκτινάχθηκε στο 1,60 δολάριο για πρώτη φορά και η στερλίνα στα δύο δολάρια. Οπως, όμως, επισημαίνει η Κάθλιν Στέφανσεν, επικεφαλής του τομέα διεθνών οικονομικών ερευνών της Credit Suisse στη Νέα Υόρκη, μόλις έγινε αντιληπτό ότι ο συνδυασμός στενότητας στην πίστωση με το σοκ των τιμών των εμπορευμάτων επηρέαζε την πραγματική οικονομία, το δολάριο άρχισε ξαφνικά να απογειώνεται. Η ανάκαμψη του δολαρίου αποτελεί «σημάδι πραγματικού πανικού και αποφυγής του κινδύνου» τονίζει η κ. Στέφανσεν και επισημαίνει ότι οι επενδυτές ρευστοποιούν επενδύσεις που αγόρασαν όταν τα επιτόκια ευνοούσαν τις τοποθετήσεις σε ευρωπαϊκά περιουσιακά στοιχεία. Η ίδια επισημαίνει πως αντιμέτωποι με τις ζημίες από τις αμερικανικές επενδύσεις τους, οι θεσμικοί επενδυτές ρευστοποιούν και τις υπεράκτιες τοποθετήσεις τους. Παντού οι κεντρικές τράπεζες εστιάζουν την προσοχή τους στην τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης και απομακρύνονται από τον παλαιότερο στόχο τους που ήταν η αναχαίτιση του πληθωρισμού. Ετσι οι επενδυτές προεξοφλούν ότι τα επιτόκια της Ευρώπης θα μειωθούν ώστε να πλησιάσουν εκείνα της Αμερικής και της Ιαπωνίας. Μετά τη συντονισμένη μείωση της 8ης Οκτωβρίου, το επιτόκιο overnight της Federal Reserve είναι 1,5% ενώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας 3,75% και της Τράπεζας της Αγγλίας 4,5%. Σύμφωνα με τον διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, Μέρβιν Κινγκ, οι εισροές ξένου κεφαλαίου στη Βρετανία έχουν μειωθεί δραματικά και αν δεν αντικατασταθούν από κάποια άλλη μορφή εξωτερικής χρηματοδότησης, η χώρα θα αναγκασθεί να μειώσει δραστικά τις εισαγωγές της και η στερλίνα θα υποχωρήσει για να καλύψει τη διαφορά.

[Dhmellhn]

Τα κενά και οι ασάφειες του σχεδίου στήριξης

Κρισιμα θεματα, όπως οι προμήθειες του Δημοσίου, παραπέμπονται σε υπουργικές αποφάσεις κατόπιν εισήγησης της Τραπέζης της Ελλάδος

Tου Γιαννη Παπαδογιαννη

Το σχέδιο για τη στήριξη των τραπεζών έχει πολλά κενά και ασάφειες, αφού βασικά ζητήματα, όπως οι προμήθειες του Δημοσίου και ο τρόπος κατανομής των ενισχύσεων παραπέμπονται σε υπουργικές αποφάσεις κατόπιν εισήγησης της Τραπέζης της Ελλάδος. Ας δούμε τι προβλέπει και τι δεν προβλέπει το νομοσχέδιο, που ισχύει ήδη από την κατάθεσή του στη Βουλή, την προηγούμενη Πέμπτη.
- Ποιος είναι ο σκοπός του κυβερνητικού σχεδίου στήριξης των τραπεζών;
- Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, στόχος είναι η θωράκιση της ελληνικής οικονομίας από τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης με την ενίσχυση της ρευστότητας. Με το σχέδιο οι τράπεζες αποκτούν πρόσθετα κεφάλαια για την άνετη χορήγηση δανείων στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις. Ο μεγάλος φόβος είναι να μην «παγώσει», εξαιτίας της κρίσης, η ροή κεφαλαίων από τις τράπεζες προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, εξέλιξη που θα είχε δραματικές επιπτώσεις στην οικονομία. Με το σχέδιο στήριξης θεωρείται ότι «εξασφαλίζεται» η αύξηση των δανείων το 2009 τουλάχιστον κατά 10%.
- Πώς εξασφαλίζεται αυτό;
- Δεν υπάρχει καμία ασφαλιστική δικλίδα στο νομοσχέδιο. Μόνο με τη συμφωνία κυρίων που υποστηρίζει ότι συνήψε το υπουργείο Οικονομίας με τις τράπεζες «διασφαλίζεται» ότι θα συνεχιστεί η επαρκής χρηματοδότηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών και με ανταγωνιστικά επιτόκια.
- Πόσο θα κοστίσει στους φορολογούμενους το σχέδιο;
- Το νομοσχέδιο προβλέπει συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου στο κεφάλαιο των τραπεζών, μέσω προνομιούχων μετοχών, σε ύψος έως 5 δισ. ευρώ και την παροχή εγγυήσεων για άντληση ρευστότητας από τις διεθνείς αγορές ύψους έως 23 δισ. ευρώ, η οποία κατανέμεται σε δύο προγράμματα - το ένα έως 15 δισ. ευρώ και το άλλο έως 8 δισ. ευρώ. Θεωρητικώς, εάν δεν καταρρεύσει κάποια τράπεζα, το Δημόσιο όχι μόνο δεν θα χάσει, αλλά μπορεί να έχει και κέρδος. Ωστόσο, από το νομοσχέδιο δεν ειναι σαφές ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στο δημόσιο χρέος και άρα στις δαπάνες για τόκους, τα έσοδα από προμήθειες κ.λπ.
- Δεν είναι υπερβολικά υψηλό το ποσό της στήριξης;
- Το πακέτο είναι πραγματικά πολύ υψηλό, αντιστοιχεί στο 11% του συνολικού ΑΕΠ. Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι αναλυτές, δίχως το πακέτο στήριξης, το φάσμα της βαθείας ύφεσης απειλεί τη χώρα μας. Από το υπουργείο Οικονομικών σημειώνεται ότι με την εφαρμογή του σχεδίου προκύπτουν πολλαπλά οφέλη για την ελληνική οικονομία. Στο νομοσχέδιο, τονίζουν, υπάρχουν σημαντικές διασφαλίσεις για την προστασία του Ελληνα φορολογούμενου, ο οποίος όχι μόνο δεν επιβαρύνεται αλλά θα ωφεληθεί, καθώς με το σχέδιο αυτό στηρίζεται η ανάπτυξη, η απασχόληση και το εισόδημα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Μάλιστα, ο κ. Αλογοσκούφης δήλωσε ότι μετά την ολοκλήρωση των διαδικασίων θα προκύψει κέρδος 200 με 400 εκατ. ευρώ για το Δημόσιο, τα οποία θα διατεθούν για την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
- Τι ισχύει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
- Το ελληνικό πρόγραμμα στήριξης είναι ευθυγραμμισμένο με τα ισχύοντα στην Ε.Ε. Συνολικά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν διαθέσει περί τα 2 τρισ. ευρώ για τη στήριξη των τραπεζών. Το ελληνικό πακέτο των 28 δισ. ευρώ αντίστοιχεί στο 1,4% του συνόλου, ποσοστό ανάλογο της συμμετοχής του εγχωρίου ΑΕΠ στο συνολικό ευρωπαϊκό. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης τα προγράμματα στήριξης αντιστοιχούν σε ποσοστό άνω του 10% του ΑΕΠ της κάθε χώρας.
- Ωστόσο, οι ελληνικές τράπεζες υποστηρίζουν ότι δεν έχουν προβλήματα και δεν έχουν επενδύσεις σε «τοξικά» προϊόντα. Γιατί χρειάζονται το πρόγραμμα στήριξης;
- Πέραν των επικοινωνιακών τακτικών της κάθε τράπεζας, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι όλες εμφανίζονται στο ευρωσύστημα καθημερινλα ως καθαρές δανειζόμενες. Δηλαδή δανείζονται καθημερινά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (από ένα έκτακτο βραχυπρόθεσμο χρηματοδοτικό πρόβλημα) προκειμένου να εξυπηρετήσουν την ομαλή λειτουργία τους. Σίγουρα οι ελληνικές τράπεζες είναι σε καλύτερη θέση από άλλες ευρωπαϊκές, αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η κρίση δεν τις αγγίζει. Παρά τις περί του αντιθέτου διακυρήξεις, οι εγχώριες τράπεζες είναι πολύ εκτεθειμένες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, καθώς περίπου το 70% των δανείων που έχουν χορηγήση είναι σε συνάλλαγμα με εγγυήσεις ακινήτων. Οι επιτελείς της ΤτΕ παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή και ανησυχία τις εξελίξεις στις οικονομίες των γειτονικών χωρών.
- Ποιες τράπεζες θα συμμετάσχουν στο κυβερνητικό σχέδιο στήριξης:
- Ολες οι μεγάλες και η μεγάλη πλειοψηφία των μικρών. Μέχρι στιγμής μόνο η Marfin Egnatia Bank έχει δηλώσει ότι δεν θα κάνει χρήση του προγράμματος. Σημειώνεται ότι η Marfin Popular είναι κυπριακή τράπεζα και η παρουσία της, μέσω της Marfin Egnatia, στην Ελλάδα είναι συγκριτικά περιορισμένη. Οι τράπεζες θα πρέπει το αργότερο μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 2009 να δηλώσουν ρητά την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν ή όχι στο πρόγραμμα. Οσες δεν το πράξουν δεν θα έχουν δικαίωμα χρήσης των μέτρων στο μέλλον ούτε πρόκειται να δοθεί δεύτερη ευκαιρία εισόδου στις τράπεζες. Σε κάθε περίπτωση, όπως τόνισε ο διοικητής της ΤτΕ κ. Γεώργιος Προβόπουλος, η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι εθελοντική.
- Τι ισχύει για την αύξηση κεφαλαίου και την συμμετοχή του Δημοσίου στο κεφάλαιο των τραπεζών;
- Η αύξηση θα γίνει με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της τράπεζας και θα πρέπει να ληφθεί το αργότερο μέχρι 31.12.2009. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ) θα εισηγείται με εποπτικά κριτήρια περί του ποσού που διατίθεται ανά τράπεζα και συνολικά το ποσό που θα εισφέρει το Δημόσιο μπορεί να φτάσει τα 5 δισ. ευρώ. Οι προνομιούχες μετοχές παρέχουν δικαίωμα σταθερού μερίσματος 10% επί του εισφερόμενου κεφαλαίου. Για τον υπολογισμό των φορολογητέων κερδών των τραπεζών αφαιρείται από το καθαρό εισόδημά τους το μέρισμα των προνομιούχων μετοχών που καταβάλλουν στο ελληνικό Δημόσιο.
- Θα τοποθετηθεί εκρόσωπος του Δημοσίου στο διοικητικό συμβούλιο των τραπεζών;
- Στις τράπεζες όπου το κράτος θα αγοράσει μετοχές. ο εκπρόσωπος του Δημοσίου θα έχει το δικαίωμα αρνησικυρίας στη λήψη οποιασδήποτε απόφασης σχετικής με τη διανομή κερδών και την πολιτική παροχών προς τον πρόεδρο, τον διευθύνοντα σύμβουλο και τα λοιπά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, καθώς και τους γενικούς διευθυντές και τους αναπληρωτές τους. Παράλληλα, θα έχει ελεύθερη πρόσβαση στα βιβλία και στοιχεία της τράπεζας. Ωστόσο, στις άλλες περιπτώσεις, δηλαδή την παροχή εγγύησης και τη διάθεση κρατικών ομολόγων, ο εκπρόσωπος του Δημοσίου δεν θα έχει δικαίωμα αρνησικυρίας σε θέματα αμοιβών. Η αναδίπλωση αυτή εκτιμήθηκε ως υπαναχώρηση της κυβέρνησης στις πιέσεις των τραπεζών, που δεν επιθυμούν την έλευση... επιτρόπου. Το υπουργείο Οικονομίας ανακοίνωσε ότι υπάρχει συμφωνία κυρίων με τις τράπεζες να ενταχθούν όλες και στο πρόγραμμα κεφαλαιακής ενίσχυσης ώστε να συμμετέχει εκπρόσωπος του Δημοσίου στο δ.σ. Ωστόσο, δεν εξηγεί γιατί αρκέσθηκε σε συμφωνία κυρίων και όχι σε νομοθετική κατοχύρωση.
- Τι εγγυήσεις θα παρέχει το Δημόσιο για τη χρηματοδότηση των εμπορικών τραπεζών;
- Παρέχεται η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου μέχρι του συνολικού ποσού των 15 δισ. ευρώ προς τα πιστωτικά ιδρύματα που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος για δάνεια που θα συναφθούν μέχρι 31.12.2009 με ή χωρίς έκδοση τίτλων και θα έχουν διάρκεια από 3 μήνες έως 5ε έτη. Η εγγύηση θα παρέχεται έναντι προμήθειας και επαρκών, κατά την κρίση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, εξασφαλίσεων.
- Τι προβλέπει το μέτρο για την έκδοση ομολόγων υπερ των τραπεζών;
- Ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) μπορεί να εκδίδει τίτλους του ελληνικού Δημοσίου μέχρι συνολικού ύψους 8 δισ. ευρώ και να τους διαθέτει απευθείας στα πιστωτικά ιδρύματα, έναντι σχετικής προμήθειας και επαρκών, κατά την κρίση της Τραπέζης της Ελλάδος, εξασφαλίσεων. Για τη διάθεση των τίτλων συνάπτονται διμερείς συμβάσεις, στη λήξη των οποίων οι τίτλοι επιστρέφονται και ακυρώνονται.
- Ποια θα είναι η προμήθεια και οι αμοιβές του Δημοσίου;
- Οι προμήθειες και οι αμοιβές θα καθορίζονται με υπουργικές αποφάσεις ύστερα από εισήγηση της Τραπέζης της Ελλάδος.
- Θα τεθεί τελικά πλαφόν στις αμοιβές των στελεχών των τραπεζών;
- Το νομοσχέδιο δεν αναφέρει τον ορισμό πλαφόν στις αμοιβές των τραπεζιτών βάσει της αμοιβής του διοικητού της ΤτΕ. Ωστόσο, το υπουργείο Οικονομικών σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι οι εκρπόσωποι του Δημοσίου που θα τοποθετηθούν στα διοικητικά συμβούλια θα λάβουν γραπτές εντολές ώστε οι αποδοχές κανενός στελέχους των τραπεζών που θα συμμετάσχουν στο σχέδιο να μην ξεπερνούν τις αποδοχές του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.
Στα χρόνια της ευφορίας δεν ενίσχυσαν την θέση τους
- Γιατί οι τράπεζες δεν αξιοποιούν τα υπερκέρδη των προηγούμενων ετών, μαζί με αυτά του πρώτου εξαμήνου, ώστε να αποφύγουν την, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ταπεινωτική κρατική βοήθεια;
- Τα υπερκέρδη των προηγουμένων ετών είτε μοιράστηκαν μέσω των μερισμάτων στους μετόχους των τραπεζών (εκ των οποίων το 50% ήταν ξένοι) είτε επενδύθηκαν για την επέκτασή τους στα Βαλκάνια, με τη χρήση ασφαλώς και δανεικών κεφαλαίων. Μάλιστα διατυπώνεται και η κριτική ότι στα χρόνια τις ευφορίας οι τράπεζες επέλεξαν να φουσκώνουν τα κέρδη τους για λόγους εντυπωσιασμού και όχι να ισχυροποιήσουν τη θέση τους. Οι διοικήσεις των τραπεζών αναλώθηκαν σε έναν ανταγωνισμό για το ποιος θα παρουσιάσει τα υψηλότερα κέρδη, ποιος θα προσελκύσει τους περισσότερους ξένους θεσμικούς και πώς θα αυξήσουν τη χρηματιστηριακή τους αξία. Αντίθετα, δεν φρόντισαν ούτε να ενισχύσουν την κεφαλαιακή τους βάση ούτε πραγματοποίησαν μεγαλύτερες προβλέψεις για τις δύσκολες ημέρες (οι οποίες ήρθαν γρηογορότερα απ' ό,τι περίμεναν). Σε ό,τι αφορά το πρώτο εξάμηνο, τα συνολικά κέρδη των τεσσάρων μεγάλων εμπορικών τραπεζών (ΕΤΕ, Eurobank, Alpha και Πειραιώς) προσέγγισαν τα 2 δισ. ευρώ παρουσιάζοντας αύξηση κατά 14,2% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2007. Ωστόσο, αν δει κανείς την καθαρή θέση των τραπεζών (όπου περνούν απευθείας διάφορες ζημίες) θα διαπιστώσει ότι στην πραγματικότητα η οικονομική τους κατάσταση στο εξάμηνο είτε επιδεινώθηκε είτε έμεινε στάσιμη. Δηλαδή, διαρκούσης της κρίσης, οι διοικήσεις επέλεξαν τον εντυπωσιασμό και όχι την ουσιαστική ενδυνάμωση.

http://www.kathimerini.gr