Του Κηφισσού το γάργαρο νερό.
Εν όψει της νέας οικολογικής καταστροφής θυμήθηκα ένα περιστατικό.
Ήμουν στο σχολείο και επειδή είχα δυνατή φωνή με καλή άρθρωση με έβαλαν να απαγγείλω ένα κείμενο.
Έβαλα τα δυνατά μου.
Πήγαινα υπέροχα μέχρι που έφθασα στη φράση του Κηφισσόύ το γάργαρο νερό.
Από τα πίσω θρανία ακουγόταν πφφφφφφ "ο αχόρταγος αδειάζει".
Με έπιασε νευρικό γέλιο.
Η καθηγήτρια θύμωσε ήθελε να με πάει στη Λυκειάρχη.
Κακώς κάκιστα.
Γιατί έμεινα με την εντύπωση ότι ο Κηφισσός ήταν πάντα ένας βοθροπόταμος.
Ότι η Ελευσίνα πάντα και από την αρχαιότητα χόρευε σε ρυθμούς Heavy Metal.
Υπήρχε και το τραγούδι που έλεγε.
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Νίκος Γκάτσος
Δεν το είχα συνδέσει με το έγκλημα της Ελευσίνας.
Μεγαλώσαμε θεωρώντας δεδομένο ότι ο Κηφισσός είναι ΕΤΣΙ
Ότι η Ελευσίνα είναι ΕΤΣΙ.
Είναι φρικτό να μεγαλώσει η νέα γενιά και να μην πιστεύει ότι πηγαίναμε για μπάνιο στον Άλιμο, στη Βάρκιζα, στη Γλυφάδα.
Στη Χαλκιδική θα θεωρούν ότι πάντα ήταν ένας μολυσμένος βούρκος και ποτέ δεν υπήρξε δάσος.
Δυστυχώς δεν έχω οικολογική συνείδηση.
Ξέρω όπως και ο κάθε πολίτης πως ότι κι αν κάνω η καταστροφή βπου γίνεται είναι κάτι που μας ξεπερνάει.
Θυμάμαι που μαζεύαμε κάποια σακουλάκια και χαρτάκια από την παραλία του Αγίου Κοσμά.
Ήταν βράδυ - σούρουπο.
Ήταν και αρκετές μαντηλοδεμένες μουσουλμάνες με τις οικογένειες που έκαναν μπάνιο με τα ρούχα.
Οι μαντηλοδεμένες και όλη η οικογένεια μάζευαν τα σκουπίδια και τις γόπες και τις πετούσαν στον κάδο.
Ήταν παράξενο.
Η παραλία ήταν σαν σπίτι τους.
Κάτι δικό τους και δικό μας.
Πηγαίναμε να περάσουμε κάποιες ευχάριστες στιγμές στη θάλασσα.
Και μια μέρα η θάλασσα έγινε μαύρη.
Όλα μαύρα έγιναν.
Ο πλανήτης κάποιοι λένε.
Και πάλι η ευθύνη θα κυλήσει στους πολίτες.
Και πάλι ο κοσμάκης θα πληρώσει το μάρμαρο.
Και μια μέρα θα μας πουν ότι οι παππούδες μας έχεσαν στο Κηφισσό και γέμισε σκατά.
Ότι οι παππούδες μας κατέστρεψαν την Ελευσίνα.
Ότι εμείς ρίξαμε μαζούτ στο Σαρωνικό.
Και το χειρότερο με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο οι μάζες θα το καταπιούν το παραμύθι για μια φορά ακόμα.
