Ιδεογραφήματα

Λίνδιος έγραψε:Η Σημασία της Ορθογραφίας

Για τη σημασία της ιστορικής ορθογραφίας στην Ελληνική γλώσσα έχουν γραφεί τόμοι επί τόμων. Θα προσπαθήσω να κάνω μία σύνοψη, θεωρώντας δεδομένη, μολονότι εσφαλμένη όπως αποδεικνύεται από τα πράγματα, την επικράτηση του μονοτονικού.

Στην Ελληνική, την γλώσσα με την πλέον των τριών χιλιετιών καταγεγραμμένη ιστορία, τα περισσότερα λήμματα έχουν μακρά ιστορία. Παράλληλα, είναι μία γλώσσα με μηχανισμούς που επιτρέπουν τη δημιουργία πολλών συναφών λέξεων από ένα θέμα (π.χ. αιτούμαι - αίτηση - αιτών - αίτημα κλπ) αλλά και τη δημιουργία νέων λέξεων μέσα από τη σύνθεση (π.χ. λατομείο, πληροφορία, νηφομανής).

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, μολονότι έχουν χαθεί οι διαφορές στην προφορά των "ι" των "ο" και των "ε," αλλά και των διπλών συμφώνων, να είναι απαραίτητη η χρήση τους κατά την γραφή, αλλιώς χάνεται σημαντικότατο πληροφοριακό περιεχόμενο από τις λέξεις. Αν και δε νομίζω ότι χρειάζονται παραδείγματα για να φανεί αυτό ξεκάθαρα, θα αναφέρω μόνο τα επίθετα "έτοιμος" και "έτυμος." Αν μάλιστα μιλούσαμε για το πρώτο πληθυντικό του ουδετέρου και γράφαμε "έτιμα," θα είχαμε και το "αίτημα" σαν πιθανή εναλλακτική... μύλος!

Υπάρχει όμως και ακόμα ένας σημαντικός λόγος για να είμαστε ορθογράφοι: Όταν γράφουμε, ουσιαστικά είμαστε ο ένας εκ των συμβαλλομένων σε μία σχέση. Ο άλλος είναι ο αναγνώστης. Οφείλουμε να τον σεβόμαστε, διευκολύνοντάς τον να κατανοήσει ευκολότερα τι θέλουμε να πούμε. Επιπροσθέτως, σαν μπόνους, το να είμαστε ορθογράφοι μας επιτρέπει να κάνουμε και ορθογραφικά παίγνια (σημασμένα με κεφαλαίο για να δειχθεί το σκόπιμο του πράγματος), όπως τα "σοσιαλΗστης," "ευρωπΕΗ," "ενδΗκτικά."

Κλείνοντας δεν μπορώ παρά να αναφερθώ στην περίφημη ρήση του Αντισθένους "Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψης" (Η καλή γνώση της πραγματικής εννοίας των λέξεων). Πως είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ευχερώς και επαρκώς μία λέξη, εάν της αλλοιώσουμε το πληροφοριακό περιεχόμενο;

Illuminus έγραψε:Μπορεί πολλοί να θεωρούν τους χωρικούς αμόρφωτους με τα σημερινά δεδομένα αλλά πολλές φορές οι εκφράσεις τους ενέχουν ιστορικότητα και έχουν και πολλές όμορφες λέξεις, πιο ρομαντικές και παραδοσιακές που αμφιβάλλω αν υπάρχουν στα λεξικά. Έχω την εντύπωση ότι ο παππούς μου ήξερε 10 διαφορετικές ονομασίες για τις πέτρες και έγραφε ποιήματα!

Illuminus έγραψε:Δεν λέω ότι δεν είναι σημαντική η ορθογραφία, αλλά ακόμα περισσότερο σπαστικοί και ελεεινοί είναι και οι νεολογισμοί που προέρχονται από αγγλικές λέξεις, η αντικατάσταση ελληνικών λέξεων με ξένες, η ξενομανία σε όλες τις ταμπέλες και τις μάρκες, η άθλια εκπαίδευση (που ακόμα και στην Έκθεση σου βάζουν πρότυπα για το τί θα γράψεις και ειδικά στις εξετάσεις (για να είμαστε και στο κλίμα των ημερών)! Η χαρά του κομφορμισμού και της κονσέρβας. Η σημερινή Έκθεση βγάζει παγκοσμοιητές/διεθνιστές κατά τη γνώμη μου και όχι ελεύθερα σκεπτόμενους (σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μαθήματα και την κοινωνία). Καμία εντύπωση δε μου κάνει. Η έκφραση χρειάζεται Παιδεία, όχι απλά γνώσεις και πρότυπα αλλά και σύνθεση, αφαιρετικότητα, κατανόηση, ανοιχτούς ορίζοντες. Στη Γλωσσολογία πάντα έλεγαν ότι η γλώσσα εξελίσσεται. Συγγνώμη αλλά προϊόντα αμορφωσιάς και ξεφτίλας δε μπορώ να τα δεχτώ ως εξέλιξη. Πόσο μάλλον όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Εννοείται ότι δεν κατακρίνω αυτούς που δεν είχαν την ευκαιρία να μορφωθούν. Ίσα-ίσα που προσπαθώ να εμπλουτίσω το λεξιλόγιό μου με λέξεις, ειδικά όταν προέρχονται από την επαρχία. Μπορεί πολλοί να θεωρούν τους χωρικούς αμόρφωτους με τα σημερινά δεδομένα αλλά πολλές φορές οι εκφράσεις τους ενέχουν ιστορικότητα και έχουν και πολλές όμορφες λέξεις, πιο ρομαντικές και παραδοσιακές που αμφιβάλλω αν υπάρχουν στα λεξικά. Έχω την εντύπωση ότι ο παππούς μου ήξερε 10 διαφορετικές ονομασίες για τις πέτρες και έγραφε ποιήματα!

ION 4ever έγραψε:

Illuminus έγραψε:Μπορεί πολλοί να θεωρούν τους χωρικούς αμόρφωτους με τα σημερινά δεδομένα αλλά πολλές φορές οι εκφράσεις τους ενέχουν ιστορικότητα και έχουν και πολλές όμορφες λέξεις, πιο ρομαντικές και παραδοσιακές που αμφιβάλλω αν υπάρχουν στα λεξικά. Έχω την εντύπωση ότι ο παππούς μου ήξερε 10 διαφορετικές ονομασίες για τις πέτρες και έγραφε ποιήματα!

Ξεφεύγω λίγο από την ορθογραφία γιατί μου δίνεις ερέθισμα με αυτό που γράφεις.

Πολλές είναι οι φορές που άνθρωποι της επαρχίας ακούγονται σαν ποιητές.
Συμφωνώ και επαυξάνω.

Σε νοσοκομείο μια φορά όταν άρχισε να βραδιάζει σηκώθηκα να φύγω.
Πήρα μια χαρτινη σακούλα με κάστανα που είχα αγοράσει και καληνύκτισα.
Μια γριούλα 90 και χρονών από το διπλανό κεβάτι με ρώτησε
-Και ιντα 'χεις μέσα στην τσάντα ιονίτσα?
-Λίγα κάστανα
-Ε και πάς εδά στο σπίτι να αποσπερίσεις? ναι?. Άμε στο καλό.
"Κρήτη- Αγιος Νικόλαος".

Αυτή λέξη... αποσπερίσεις
πόση χαρά με γέμισε...
Και ήταν ολόσωστη.
Ήταν εσπέρας που σε λίγο θα τελείωνε και θα γινόταν νύκτα.
Μου έφτιαξε την διάθεση.
Εφευγα από ενα νοσοκομείο και πήγαινα να αποσπερίσω.
Ένοιωθα μια χαρά λές και μου είχε δώσει την καλύτερη ευχή του κόσμου.

Οπως και η κουβέντα ενός λεπρού από την σπιναλόγκα σε ενα ντοκυμαντερ
"εδώ στην σπιναλόγκα η αγάπη δεν απόκαμε "

Και ενα βαρκάρης μια φορά μου είπε:
"Να εδώ ακριβώς είναι που παλεύουν οι ανέμοι."

Τι να πώ?
Η ποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Συγγμώμη για το

Anna Apostolidou έγραψε:Μερικές σκέψεις...

Συνήθως γράφω στα Αγγλικά για να καταλαβαίνουν τις αναρτήσεις μου και οι Αγγλόφωνοι φίλοι μου και να τους εμπλέκω όσο γίνεται περισσότερο στην Ελληνική καθημερινότητα.

Αυτό βέβαια διαφέρει από τη χρήση των Greeklish, τα οποία δεν είναι ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά.
Νομίζω ότι, αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν την ενέργεια και τη δύναμη του Λόγου, γραπτού και προφορικού, θα προσπαθούσαν να είναι περισσότερο συνειδητοί και προσεκτικοί στη χρήση του και θα επιδίωκαν την ορθο-γραφία και ορθο-φωνία...

Η γλώσσα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη νόηση και τη συνείδηση.
Τα γράμματα δεν είναι άψυχα σχέδια στο χαρτί αλλά σύμβολα - δηλαδή, ενεργειακά αγγεία.
Η σύνθεση μιας λέξης, η θέση και η αναλογία των συστατικών της στοιχείων, φανερώνει πολλά περισσότερα από την περιορισμένη ιδέα της λέξης που έχει στον νου του ο μέσος άνθρωπος.

Δεν υποστηρίζω ότι η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη όλων. Κάθε γλώσσα είναι μοναδική, αφού αποτελεί έκφραση μιας συλλογικής νόησης και βάση ενός ξεχωριστού πολιτισμού.

Η Ελληνική που μιλάμε σήμερα διαφέρει πολύ από αυτή της αρχαιότητας, αφού έχει τροποποιηθεί όχι μόνο ως προς τη γραμματική και τη σύνταξή της αλλά -το κυριότερο- ως προς την προφορά της. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, την κάνει να υστερεί, αφού δεν χρησιμοποιεί τους ίδιους ήχους, άρα, δεν φέρει την ίδια δόνηση.

Παρόλα αυτά αγαπώ την Ελληνική γλώσσα επειδή, ακόμα κι έτσι, κουτσουρεμένη, με συνδέει με τη συλλογική Ελληνική ψυχή και τον νοηματικό της πλούτο - και το νόημα είναι το κλειδί.

Συχνά έρχονται σε μένα άνθρωποι που λένε ότι έχουν χάσει το νόημα της ζωής τους, ότι δεν βρίσκουν κανένα νόημα σε όσα κάνουν, ότι αναζητούν ένα νέο νόημα. Όμως, δεν υπάρχει νόημα χωρίς γλώσσα. Δεν μπορείς να συλλάβεις μια ιδέα, να τη συνειδητοποιήσεις και να την εκφράσεις, χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα απαραίτητα σύμβολα.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η διατύπωση είναι θέμα τυπικό, που δεν αφορά καθόλου την ουσία. Και όμως, το να ισχυρίζεσαι κάτι τέτοιο, μοιάζει με το να λες πως δεν πειράζει καθόλου αν σε μια εξίσωση χρησιμοποιείς 'πλην' αντί για 'συν'.
Μία λέξη μοιάζει με μαθηματικό τύπο - η σαφήνεια της διατύπωσης υποδηλώνει τη σαφήνεια της σκέψης και το βάθος της σύλληψης.

Το νόημα/σημαινόμενο είναι άρρηκτα δεμένο με το σύμβολο/σημαίνον. Το γλωσσικό σημείο περιλαμβάνει και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.

Υπάρχει η άποψη ότι η σύνδεσή τους είναι αυθαίρετη και αποτέλεσμα της κοινωνικής σύμβασης μιας συγκεκριμένης εποχής. Προσωπικά είμαι της γνώμης ότι, στην πραγματικότητα, αυτή η σύνδεση δεν είναι απλά προϊόν των εξωτερικών κοινωνικών συμβάσεων αλλά αποτελεί ένδειξη της ψυχικής ωριμότητας και του ενεργειακού δυναμικού της κοινωνίας που την υιοθετεί.

Παρόμοια, η χρήση των συμβόλων μιας γλώσσας υποδηλώνει και το επίπεδο αυτοσυνείδησης και ψυχικής ωριμότητας του χρήστη.

Αν έχετε απολέσει το νόημα, διατυπώστε εκ νέου, όσο το δυνατόν πληρέστερα, όλα όσα αντιλαμβάνεστε ότι Είστε πραγματικά.

Βέβαια, η διατύπωση μιας σκέψης διαφέρει από τη διατύπωση μιας ολόκληρης ύπαρξης.
Η διατύπωση/έκφραση ενός ανθρώπινου όντος δεν μπορεί να είναι μόνο λεκτική, θα πρέπει να πραγματωθεί. Άλλωστε, σε αυτή την περίπτωση το σημαίνον δεν είναι ένα γράμμα ή μία λέξη αλλά ένα σώμα...

'Διατυπώνω αυτό που Είμαι', σημαίνει 'Πραγματώνω αυτό που Είμαι'.
Δηλαδή, φτάνω στην Εντελέχεια!