ΜΗΝΙΣ - ΜΗΝΗ

[TEUTAMOS]

Θα ήθελα εν είδει συντόμου σημειώσεως να καταστήσω σαφές το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είναι φιλοσοφημένη και ακολουθεί πιστώς την φύσιν. Πάσα λέξις κρύπτει όπισθεν αυτής μια μακραίωνος ιστορία και εξέλιξις. Χρειάζεται πολλάκις να έχηις πολύ φαντασίαν, ίνα την καταλάβηις και να κάνηις τους συσχετισμούς μετά της φύσεως και του κόσμου. Εις μίαν συζήτησιν που είχον αναφέρθηκα εις την επίγνωσιν που είχον οι αρχαίοι δια την επίδρασιν των ουράνιων σωμάτων επί του ανθρώπου. Προσεπάθησα να το εξηγήσω δια της γλώσσης. Ήδη η πρώτη λέξις της παγκοσμίου λογοτεχνίας εν Ιλιάδι, η λέξις μηνις, μου έδωσε τριβή δια μιαν σειράν συσχετισμών. Η λέξις μηνις (=οργή) έχει βεβαίως σχέση με το ρ. μαίνομαι (παρακείμενος μέμηνα) που σημαίνει ‘οργίζομαι’ και με τάς λέξεις μανία, μαινάδες κτλ. Παραπέρα σχετίζεται και με το μάντις, το μαντείον: η Πυθία ως γνωστόν κατελαμβάνετο από εκστατικήν μανίαν πριν δώσηι τον χρησμόν, πριν επικοινωνήσηι με τον θεόν. Στα δε λατινικά έχουμε το mens που απλώς το ξέρουμε ως ‘νους’, αλλά ουσιαστικά πρωταρχική του σημασία θα ήτο η πνευματική επαφή με το θεό. Και επειδή η επαφή αυτή ετελείτο εις πρώιμην εποχήν επί των κορυφών των ορέων, οιον εις τους Μινωίτας, εκλήθη λατινιστί το όρος mons συσχετιζόμενον και με το Μουσαι (εκ του *Μοντ-jαι), αίτινες ζούσαν επί των ορέων. Όλαι αυταί αι λέξεις πιστεύω ότι έχουν σχέσιν με τας λέξεις μην (=μήνας), μηνοειδής, μηνίσκος κλπ. Ο μην συσχετίζεται άμεσα με τας περιοδικάς εμφανίσεις της σελήνης που συνιστούν τον μήνα. Εις δέ τας ξένας γλώσσας έχει περάσηι η ρίζα στην λέξιν που σημαίνει σελήνη (αγγλ. Moon, γερμ. Mond, νορβηγ. Mane). Η λέξις, λοιπόν, μηνις είναι συγγενική της λέξεως μην που ενέχει την έννοιαν της σελήνης. Αυτό ίσως αποτελεί την έκφρασιν εξαρτήσεως του ανθρώπου από ουράνιον σώμα, όπως η σελήνη. Ο σεληνιασμός πιθανότατα θα απέδιδε πολύ καλά το περιεχόμενον της λέξεως μηνις. Η λέξις βέβαια έχει να κάνηι αρχικώς με την έκστασιν εις την οποίαν περιπίπτει κάποιος, ίνα επικοινωνήσηι με το θεόν, ύστερον δε η λέξις εγενικεύθηκε

[Spirit oF Fire]

Πολύ ενδιαφέρον

[Apomakros]

TEUTAMOS wrote:
Ο σεληνιασμός πιθανότατα θα απέδιδε πολύ καλά το περιεχόμενον της λέξεως μηνις.

Δηλαδή ο σεληνιασμένος πώς θα έπρεπε να λέγεται κανονικά,

για ρίξε καμιά ιδέα.





(αλήθεια ο seliniasmenos μας πού χάθηκε;)

[TEUTAMOS]

Πρεπει πανω απ' ολα να καταλαβουμε την σημασια που ειχαν οι πετρες την παναρχαια εποχη. Γινεται κοινα αποδεκτο πλεον οτι τα διαφορα μενιρ λειτουργουσαν, αρχικα τουλαχιστον, ως τοποι λατρειας νεκρων. Η νεκρικη πετρα μεταβαλεται σε εργαλειο προστασιας της ζωης απο τον θανατο. Η ψυχη «κατοικει» στην πετρα και ο νεκρικος μεγαλιθος προστατευει τους ζωντες απο πιθανες επιβλαβεις πραξεις του νεκρού. Ο Παυσανιας (VII, 22,4) παρατηρει οτι « Αν προχωρησουμε μακρυτερα στον χρονο, βλεπουμε ολους τους Έλληνες να τιμουν, οχι αγαλματα θεων, αλλα ακατεργαστες πετρες ( αργοί λίθοι)». Στους Δελφους μαλιστα υπηρχε ιερος ακατεργαστος λιθος κοντα στον ναο του Απολλωνα, τον οποιο περιγραφει ο Παυσανίας. Ο ιδιος φαινεται επισης να ισχυριζεται πως ειχε θεωρησει τους Έλληνες ως εξαιρετικα ηλιθιους «γιατι λατρευαν τις πετρες», αλλα οταν εφτασε στην Αρκαδια προσθετει : «αλλαξα γνωμη». Η πετρα τροπον τινα σχετιστηκε με τον νεκρο και με τελετουργιες σχετικα με αυτον. Αφ' εαυτου η πετρα, ακινητη και "ασαλευτη" οπως θα ελεγε ο Παλαμας, δημιουργει την εντυπωση του θανατου, του ερμαιου της μοιρας. Και μια που μιλαμε εν τηι ρυμηι του λογου για ερμαια, φυσικο ειναι να κανουμε τον εξης συσχετισμο: οι Ελληνες πιστευαν πως ο Ερμης (ψυχοπομπός) ητο ενσωματωμενος στον σωρο και στην μεγαλη πετρα που ιστατο στην κορυφη. Λεγεται δε οτι απο το «ερμα», τον σωρο απο τις πετρες στις οποιες κατοικουσε, ελαβε το ονομα του ο θεος. Την μεγαλη πετρα ψηλα την ελεγαν "ερμης" (πληθ . ερμαί ). Ο θεος που κατοικουσε εντος των λιθων αυτων ειχε σχεση με τους νεκρους. Εκεινος που εψαχνε να βρει τον δρομο του μεσα στις ερημιες και ετσι ο Ερμής εγινε προστατης των οδοιπορουντων. Ο Ερμής, ο οδηγος των ψυχων, με το ραβδι στο χερι εδειχνε τον δρομο. Μπορει ωστοσο η πετρα να συσχετιστει και με την δημιουργια, την ζωη. Ο Δευκαλιων και η Πυρρα μετα τον κατακλυσμο εριχναν ξοπισω τους πετρες (λαοι <λα) εκ των οποιων οι μεν ριπτομενες απο τον Δευκαλιωνα γινονταν ανδρες, οι δε ριπτομενες απο την Πυρρα γυναικες. Η Ρεα εδωσε στον Κρονο μια πετρα αντι του βρεφους. Στην Κρητη λατρευοταν ο λιθος αυτος. Η πετρα ηταν τυλιγμενη με την "βαιτη", το ονομα του δερματος που τυλιγε την πετρα. Τα μενιρ εκτος απο τοποι λατρειας νεκρων ηταν και τοποι γονιμικοι, καθως και παρατηρητηρια ηλιακα και σεληνιακα. Αν ο ηλιος συμβολιζε την ζωη και την δημιουργια, και συμβολο του ο Απολλων, η σεληνη (μηνη) συμβολιζε τον θανατο, και συμβολο της η Αρτεμις. Απο την ριζα που προηλθε η λεξις μηνη πιθανον να προηλθε και η λεξη men στην λεξη men-hir (μακρα πετρα). Αυτες οι πετρες μπορουν να μετατραπουν απο λαους ή λαες σε μανες, δηλαδη ανδρες (βλ. men ). Ολα παναρχαια πελασγικα συμβολα που συμβολιζουν το βασιλειο της Νυχτας και του Θανατου (οι λεξεις νεκ-ρος με την λεξη Νυκ-τα ειναι ομορριζες), καθως και το βασιλειο του Ηλιου και της Ζωης (το δενδρο της Ζωης ειναι το δενδρο του Ηλιου: η Υλη =δενδρο ειναι ομορριζη με τη λεξη Ηλιος , Αελιος, *σFαFελιος : στους Βαλτικους λαους περασε ως Saule = Δενδρο/Ηλιος ή Δενδρον του Ηλιου). Στην Κρητη λατρευοταν ο Μινως - ταυρος (Σεληνη) και η Πασιφαη - Ηλιος -αγελαδα.

[KaNt]

Πραγματικά υπέροχο ποστ Μενέλαε

[Asterion]

Μήπως οι Ιάπωνες δεν δημιουργούν τους βραχόκηπους και διαλογίζονται επικεντρώνοντας την προσοχή τους στις πέτρες;
Ο Ιερός λίθος των Μουσουλμάνων "η Κάσμπα" όπου συρρέουν κατά εκατομμύρια στο προσκύνημα, τι αντιπροσωπεύει;
Ποιό πέρα έχουμε μια ποιό σύνθετη κατασκευή το Στοουνχετζ.
Εαν ένα σπίτι κατασκευασθεί με πέτρα και ξύλα και αντισεισμικό είναι και μεγάλη θετική ενέργεια περικλείει.