ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Αν ρωτησει κανεις ποθεν καταγεται η γλωσσα μας, η σωστη απαντησις θα πρεπει να ειναι: απο την φυση (την ελληνικη) και τον ανθρωπο (τον ελληνικο). Η γλωσσα μας ειναι το κλειδι της σκεψης, δια της οποιας ο ανθρωπος δυναται να κατανοησει τον κοσμο, την φυση και τον χρονο. Για καποιους αυτο ισως να ακουγεται καπως υπερβολικο ή μυστηριο, ομως η αληθεια ειναι βεβαιοτερα και μονιμωτερα παντων των πραγματων. Η αληθεια δεν λεγεται πολλες φορες ευκολα, ουτε γινεται δεκτη ευκολα, και τουτο την κανει πολλες φορες να ειναι ζητουμενη κι οχι δεδομενη.
Η ευελιξια και η πλαστικοτης, η χαρις και η ποικιλια, η σημαντικοτης (με την εννοια του σημαινοντος), η δυναμις της ειναι στοιχεια που την κανουν να ξεχωριζουν απ' ολες τις αλλες τις γλωσσες. Η λεξις ειναι λογος, ειναι λογικη και ως τετοια αναφερεται στα πραγματα κατα τροπον φυσικον και αμεσον. Ως φυσικη γλωσσα λοιπον ειναι λαθος να κατακερματιζεται εις Αρχαιαν, Μεσαιωνικην και Νεωτεραν ελληνικην, οχι γιατι ενδεχομενως δεν υπηρξαν κατα χρονους διαφορες, αλλα γιατι η γλωσσα μας δεν η τ α ν αλλη πριν τρεις χιλιαδες χρονια, αλλη πριν χιλια χρονια και αλλη στις μερες μας. Δεν εχομε εξελιξη με την εννοια της αντικαταστασης, αλλα εξελιξη με την εννοια της (δυναμικης εν χρονωι) αλλαγης της γλωσσας μας. Η Νεωτερα Ελληνικη δεν αντικατεστησε την Μεσαιωνικην κι αυτη με την σειρα της την Αρχαιαν. Ειναι λογικον η γλωσσα να εξελισσεται εν χρονωι και εν χωρωι, να αλλασσει οψι, αλλα στο συνολο της αποτελει μια και αυτη γλωσσα. Οσοι διαβασουν αυτο το δημοσιευμα, θελω να αντιληφθουν αισθαντικα και βιωματικα την γλωσσα μας που αποτελει το τελειοτερο εργαλειο του νου. Ειναι καποιες πενιχρες σκεψεις για ενα τοσο πλουσιο απο καθε αποψη ζωντα οργανισμο, οπως η ελληνικη γλωσσα. Η καταθεσις αυτη θα συνεχισθει εν καιρωι...