η λεξις mare

[TEUTAMOS]

H λατινική λεξις mare και εξ αυτης οι λεξεις των συγχρονων δυτικων γλωσσων με αυτην την ριζα προερχεται απο ριζα μαρ- και εχει συγγενεια με το λεξεις οπως το μαρμαιρω = αστραπτω, λαμπω. Η ομοιοτητα της θαλασσης καθως λαμπυριζει το φως του ηλιου με την λαμψη του μαρμαρου παραγει το εννοιολογικο πλαισιο της λεξης mare.


θαλασσα που λαμπυριζει το φως του ηλιου


εικονα απο μαρμαρο

[seliniasmenos]

Αυτή είναι μια απο τις εκδοχές,υπάρχουν και άλλες αλλά θα κάνω την μετάφραση του ιταλικού ετοιμολογικού λεξικού άλλη στιγμή.

[TEUTAMOS]

ετοιμολογικού

διόρθωση: ετΥμολογικού (< έτυμον(=γνήσιον, αληθές) + λέγω)

Θα περιμενω εναγωνιως και τις δικες σου πληροφοριες πανω στο θεμα

[seliniasmenos]

[ArELa]

Πάντως mare στα αγγλικά σημαίνει φοράδα






πράγμα που με παραπέμπει στον φοραδομπερέ (Αλογοσκούφη)



(τώρα μην είστε και μυστήριοι, δε βρήκα με μπερέ )

[TEUTAMOS]

Εκ του λημματος που μου παρεθεσες προκυπτει και η σχεση με την λεξη που σημαινει θανατος mortus. Στα ελληνικά η λέξις ειναι μόρος (ήτοι μοιρα < *μορ-jα). μόρος (“μείρομαι”, πβ. λατ. mors): βλ . “ὑπὲρ μόρον", Φ 517. Οι βροτοί ειναι θνητοι και προερχεται απο το "*μροτοί". Η μοίρα είναι το μερίδιον που έχει κανείς εις τον θάνατον, η κοινή μοίρα όλων των θνητών. Ο Μόρος αναφέρεται το πρώτον εις τον Ησίοδον (Θεογονία):
Τα πρώτα του παιδιά, που είχαν συνωμοτήσει εναντίον του, ο Ουρανός τα ονόμασε Τιτάνες . Η νύχτα γέννησε τον μισητό Μόροκαι τη μαύρη Κήρα και τον θάνατο κι ακόμη τον Ύπνο και το γένος των Ονείρων. Ύστερα γέννησε τον Μώμο και την Κακοπάθεια, χωρίς να χρειαστεί να πλαγιάσει με κανέναν. Μετά γέννησε τις Εσπερίδες και τις Μοίρες, που ήταν η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος, που λένε το πεπρωμένο των θνητών.

Ολες αυτες οι αρνητικες και σκοτεινες δυναμεις κατοικουν στην χωρα της Εσπεριας, στην Δυση, εκει οπου δυει ο Ηλιος. Η Νυχτα ξεπροβαλλει απο κει και μαζι της φερνει τον θανατο, το σκοταδι και ολα τα συμπαρομαρτουντα. Ο Μορος αρχικα μπορει να ηταν το (υδατινο) περασμα απο την ζωη εις τον θανατον. Ο απεραντος Ωκεανος ηταν αυτο το υδατινο περασμα. Η αντιληψη των αρχαιων οτι περαν των Ηρακλειων Στηλων (σημ. Γιβραλταρ) ειναι η μια επικινδυνη περιοχη, στην οποια πολλοι ναυτες και θαλασσοποροι αποτολμωντες ταξιδια υπερποντια, ναυαγησαν και δεν ξαναγυρισαν ποτε πισω, ωθησε τους αρχαιους να ορισουν αυτην την περιοχη ως την επικρατεια του θανατου. Αυτο το αμετακλητον του θανατου ή του περασματος απο την ζωη στον θανατο μπορει να ονομαστηκε αρχικα μορος. Κατοπιν συνεκδοχικως θα σημαινε τον θανατο καθαυτο. Ετσι, η λεξις περασε στην λατινικη με δυο τροπους ειτε ως θαλασσα (mare), τα νερα της οποιας λαμπυριζαν στον δυοντα Ηλιον θυμιζοντας την λαμψη του μαρμαρου ειτε ως θανατος (mors) με την εννοια που ειπαμε ως μοιρα αλλα και μορος (Ωκεανος - περασμα στον θανατον). Στα ελληνικα επιπλεον υπαρχει η μορφη μυρ- (βλ. η μύρη, πλημ-μυρ-α, Μυρτωον κοκ.). Ενδεχομενως και η λεξις μυριοι(=δεκα χιλιαδες) θα πρεπει να εχει καποια σχεση, δηλωνοντας την απεραντοτητα του Ωκεανου. Στα αγγλικα το βλεπουμε με αυτην την εννοια στο επιρρημα more (=περισσοτερο). Ετσι, βλεπουμε πως τελικα υπαρχει μια αρχικη σημασια που διακλαδιζεται σε επιμερους εννοιες στην ιδια γλωσσα (ελληνικη) ή σε αλλες γλωσσες, πελασγικες ομως την καταγωγη.

[litsa''never'']

Εχουμε μια πιτσαρια ''MARE"στη γειτονια μας...δεν ξαναψωνιζω απο εκει...ακου θαλασσα και μαρμαρο!!

[TEUTAMOS]

Πάντως mare στα αγγλικά σημαίνει φοράδα

Μην το γελάς καθόλου, Αρελίτα! Σαφέστατα και έχει σχέση

Το mare το αγγλικό είναι το αγγλοσαξονικά mearh. συγγενικό με το γερμανικό Mähre , Ολλανδικό merrie , και επίσης συναφές με το Γαλλικό mare (άλογος), Βρεττονικό march (άλογο), Ουαλικό march (άλογο). Οταν ακούμε στο στρατό μαρς (march), αυτό μας παραπέμπει σε επέλαση ιππικού. Τι σχέση έχει όμως το άλογο με την θάλασσα. Ο, τι σχεση εχει ο Ποσειδλων με αυτά. Ο θεός της θαλάσσης και των πηγών έχει ως συνοδούς Τρίτωνες αλλά και άλογα.


Ποσειδών και άλογα


δυο πλευρές νομίσματος με τον Πήγασο, υιό του Ποσειδώνος και της Μέδουσας, απο τη μια και απο την άλλη την γυναικα του Πποσειδώνος, την Αμφιτρίτη. Κατά τον Ησίοδο το όνομά του οφείλεται στις "Πηγές" του Ωκεανού όπου είχε γεννηθεί, έτσι το όνομα φέρεται να έχει σχέση με πηγές. Ο Πήγασος, φτερωτός ως ήτο, ανήλθε εις τον Όλυμπον, στην έδρα των Αθανάτων και διέμενε στην υπηρεσία του Δία χρησιμοποιούμενος για την μεταφορά των κεραυνών από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο. (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).


παράσταση ερυθρόμορφου αγγείου με τον Πήγασο πάνω από ύδατα

Χαρακτηριστικό επίσης είναι και το όνομα Ποσείδιππος (ίππος του Ποσειδώνος).

[takis_papa]

Χμμμμ...
Παρ' Ομήρωι:
Μαίρα, Μάϊρα και Μαρία = αυτή που λαμπυρίζει...
Ποιός είπε ότι το όνομα "Μαρία" προέρχεται από το εβραϊκό "Μαριάμ";
-Προηγούνται τα Ομηρικά Έπη πιθανώς και αυτής ταύτης της εμφανίσεως των Εβραίων ( = Μεσοποταμίων νομάδων ) στην Ιστορία, που έτσι κι αλλιώς, ξεκίνησαν να γράφουν περί το 700 π.χ.χ., όταν ήδη οι Έλληνες προετοίμαζαν την εικοστή περίπου Ολυμπιάδα ...

Μαρίες όλου του κόσμου: Ελληνικό όνομα έχετε...

[ΑΙΘΕΡΟΔΡΟΜΟΣ]

Πιστεύω ὅτι ἡ ῥίζα τοῦ Λατινικοῦ ΜΑRΕ (μάρε) εἶναι το Ἑλληνικὸ ΜΥΡΑ (ἁλμύρα, πλημμύρα κλπ).

Ἐξ αὐτοῦ ὅλα τὰ δυτικὰ (MARINE ἀγγλιστί, MEER γερμανιστὶ κλπ).

Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ὁμηρικὸ ΜΟΡΟΣ, μέχρι καὶ ἡ συμβατικὴ γλωττολογία τὸ ἔχει παραδεχθῇ ὡς ῥίζα τοῦ λατινικοῦ MORT- καὶ μέσῳ αύτοῦ σε ὅλη την δύσι (MORTAL, MUERTO κλπ).

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Tolkien ὠνόμασε τὴν χώρα τοῦ SAURON (ΣΑΥΡΩΝ) ὡς MORDOR.

Πιστεύω ὅτ ἐκ τοῦ "Μόρου" ἑτυμολογεῑται καὶ ἡ ΣΥΜ-ΜΟΡΙΑ ὅπως καὶ ἡ "Μόρα καὶ Κασίδα".

[karipis]

Χμ... απ' ότι βλέπω στο μέγα ετυμολογικό, για το "λαμπίρισμα "παίζει" ακόμη ένα σενάριο.

Μαίρα: Υπό τινών ο ήλιος, από του μαραίνεσθαι υπ' αυτού πάντα' λέγεται δε και ο κατεστερισμένος του Ωρίωνος κύων. Παρά του μαίρω, το λάμπω, από του μαραίνειν, ό εστι λάμπειν.