Posted: Fri Jan 05, 2007 3:11 pm
Από panta
Εν πρώτοις λουλούδι μου, αν εννοείς μισογύνιδες τους αρχαίους έλληνες που είχαν τις γυναίκες σε γυναικονίτες (εκτός των λακεδαιμωνίων) και τις θεωρουσαν χρήσιμες μόνο για ηδονή και παιδογονία, συμφωνώ παρ' όλο δεν το δέχομαι και δεν μου αρέσει. Η Εκκλησία δεχόμενη την διδασκαλια του Ιησου Χριστου επαναλαμβάνει δια του Παύλου το "ουκ ένι άρρεν και θήλυ ... εν Χριστώ Ιησου". Οπότε, πάμε παρακάτω.
Περί κονοβίων ομοφυλοφύλων, αν εννοείς τις κοινότητες των Ολανδών ή άλλων διαφόρων λαών, ίσως να έχεις δίκιο. Άν πάλι υποννοείς τα όσα γίνονταν στα οργιαστικά δείπνα των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων από τους έλληνες προγόνους μας, και πάλι έχεις δίκιο. Αν τώρα εννοείς ορισμένους μοναχους και κληρικους που επιδίδονται σε παρόμοιο άθλημα, πάλι έχεις δίκιο - αν και δεν έχω προσωπική εμπειρία. μήπως έχεις εσύ;
Ο δυτικός κόσμος χρωστά την αναγέννηση των επιστημών στο Ισλάμ που με τα πανεπιστήμια που έφτιαξε στην Ισπανία ξεστράβωσε πολλούς Δυτικούς χάρη στα συγγράμματα των ελλήνων σοφών που οι βυζαντινοί λόγιοι έστελναν μεταφρασμένα στα χαλιφάτα. Όπως επίσης και στην μετά την κατάληψη της Πόλης από τους τούρκους όταν όλη σχεδόν η επιστημονική κοινώτητα των βυζαντινών ορθοδόξων χριστιανών πήγε στην Φλωρεντία, στην πάντοβα, στο μιλάνο και στην βενετία και τους έμαθε τί εστί επιστήμη και γνώση.
Σεμνά, λοιπόν όταν μιλάς σε ορθόδοξους έλληνες και
Καλη χρονιά.
Για να δουμε τώρα ορισμένους που μιλούν για τα αίσχη των προγόνων μας (και δεν είναι χριστιανοί, καλό μου, Αλλά σύγχρονοι μη χριστιανοί με τον τότε ελληνισμό). Ίσως έτσι να κατανοείσεις ότι άλλα τα ήθη της προ Αλεξάνδρου εποχής και άλλα τα μετά.
Και πρώτα πρώτα, δεν υπάρχει άνθρωπος, έλληνας ή ξένος, που να μην θαυμάζει τα επιτεύγματα των αρχαίων ελλήνων στην φιλοσοφία και στις επιστήμες. Και είναι σίγουρα ωφέλιμο να παίρνει κανείς τα καλύτερα στοιχεία από έναν λαό, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο λαός ήταν οι πρόγονοί του. Πέρα όμως από τα χρήσιμα και τα ωφέλιμα, υπήρχαν πολλά στοιχεία της ζωής και της νοοτροπίας των αρχαίων που τα καυτηρίαζαν οι σοφοί άνδρες της εποχής, τα οποία αποφεύγουν να φανερώσουν όσοι ασχολούνται με την αρχαιότητα διατηρώντας μία ψεύτικη εικόνα ειδυλλιακού τοπίου για τους προγόνους μας. Σε αυτήν την ψεύτικη εικόνα στηρίζονται και όλοι αυτοί που κατηγορούν τους προγόνους μας που δέχτηκαν την αλήθεια, το φώς και την ομορφιά της διδασκαλίας του Χριστού.
Δεν θα αναφερθώ στην εγκατάλειψη των ναών που λόγω λειψανδρίας είχαν αρχίσει να καταρρέουν, όπως αναφέρει ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του και ο Πλούταρχος στην κριτική που κάνει για τους έλληνες της εποχής του. Θα αναφερθώ στο πιο σημαντικό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνικής ζωής. Την νοοτροπία, αυτή που έδωσε το δικαίωμα σε πολλούς να μιλούν για τα αίσχη των ελλήνων.
Η εποποιία της κατάληψης της Ανατολής από τον Αλέξανδρο, μετέφερε το φώς της σοφίας στις αχανές περιοχές της Ασίας. Συγχρόνως οι αντιλήψεις των ασιατών για τυφλή υποταγή του ανθρώπου στον άρχοντα και την ευδαιμονία εισβάλλουν στην λιτή - και γι αυτό ανδρεία και ενάρετη - ζωή των ελλήνων.
Πρώτος επίσημος κατήγορος των ελλήνων υπήρξε ο Κάτων ο Πρεσβύτερος (234-149 π.Χ.) ο οποίος έζησε την πλήρη υποταγή των ελλήνων στους ρωμαίους. Αυτός, χαρακτηρίζεται ώς ανθέλληνας. όχι όμως τυχαία. Βλέποντας
την αχαλίνωτη τάση των ελλήνων των χρόνων του για ηδονή, πλουτισμό και επίδειξη, κάνει ό,τι μπορεί για να προστατεύσει τους συμπολίτες του από την διαφθορά και ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια οφείλεται και η στάση του απέναντι στους έλληνες και στην τότε επικρατούσα αντίληψη ευδαιμονίας (καλοπέρασης) και φιλοτομαρισμού.
Προσηλωμένος στα αμιγή ρωμαϊκά ήθη και έθιμα, ο Κάτων θεωρούσε την ελληνική φιλοσοφία και τον ελληνικό τρόπο ζωής, που είχαν επηρεάσει τους πατρικίους της Ρώμης, μέγιστα δεινά της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ως ύπατος (consul) το 195 π.X. αλλά κυρίως ως κήνσωρ (censor), τιμητής, ο Κάτων έδειξε όλη του την εχθρότητα προς το ελληνότροπο σκέπτεσθαι και έταξε σκοπό της ζωής του να αναμορφώσει
τα διεφθαρμένα από την ελληνική επιρροή ήθη της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.
Όταν έγινε κήνσωρ ο Κάτων ορκίστηκε «να αποκεφαλίσει και να καυτηριάσει σαν ύδρα κάθε είδους πολυτέλεια και φιληδονία και να εξαγνίσει τη Ρώμη από τη νοσηρή επιρροή των ελλήνων φιλοσόφων. Μολονότι ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και γραμματεία και στους λόγους του χρησιμοποιούσε ελληνικά αποφθέγματα,
συμβούλεψε τον γιο του να μην ασχοληθεί με τη μελέτη της λογοτεχνίας αυτής της «άχρηστης φυλής». Ως homo novus (νέος άνθρωπος, δηλαδή, που δεν καταγόταν από οικογένεια συγκλητικών) ο Κάτων
περιφρονούσε τους συγκλητικούς συναδέλφους του οι οποίοι εμιμούντο τους ελληνικούς τρόπους συμπεριφοράς και προσπάθησε να προστατέψει τα χρηστά ήθη των Ρωμαίων από τη διάβρωση του μιάσματος της ελληνικής φιλοσοφίας. Έτσι ο Κάτων κατόρθωσε να απαγορευθεί η διαμονή των ελλήνων φιλοσόφων στη Ρώμη, να εκδιωχθούν από τη Σύγκλητο επτά μέλη της με διάφορες κατηγορίες για διαφθορά και να επιβληθούν βαρείς φόροι στα πολυτελή αγαθά και στην πολυτελή διαβίωση των πλουσίων. Ακόμη και εναντίον του ήρωα των καρχηδονιακών πολέμων, του ελληνολάτρη Σκιπίωνα του Αφρικανού, επιτέθηκε ο Κάτων και τον εξανάγκασε να αυτοεξοριστεί.
Επομένως ο Κάτων ταύτιζε την πολυτέλεια και την φιληδονία με τον ελληνισμό και την φιλοσοφική σκέψη των ελληνιστικών χρόνων, αφού αυτή η διάθεση και νοοτροπία επικρατούσε τότε στους ξαφνικά πλουτίσαντες έλληνες από την κατάκτηση της ανατολής.
είχα γράψει και άλλοτε ότι τα κατεβατά κουράζουν
να όμως που αναγκάζομαι χάριν της αλήθειας να επανέλθω, και σε αυτό ευχαριστώ την ελιά.
συνεχίζουμε λοιπόν.
Η παρακμή και η ανηθικότητα των ελλήνων καυτηριάζεται και από έναν άλλον – έλληνα αυτήν την φορά – που τόσο τον τιμούν όλοι. Η παρακμή δεν οφείλεται μόνο στους εμφυλίους πολέμους, που ακολούθησαν τον θάνατο του μεγάλου Αλεξάνδρου και που στέρησαν από τον ελληνισμό το άνθος της νιότης. Σε ένα απόσπασμα του
Πλουτάρχου [ηθικά, αίτια ρωμαϊκά και ελληνικά, 274 d] αναφέρεται με σαφήνεια ποιο ήταν το αίτιο της ήττας των ελλήνων από τους ρωμαίους.
«…
και τοις έλλησιν οίονται μηδέν ούτως αίτιον δουλείας γεγονέναι και μαλακίας, ως τα γυμνάσια και τας παλαίστρας, πολύν άλυν και σχολήν εντεκούσας ταις πόλεσι και κακοσχολίαν και το παιδεραστείν και το διαφθείρειν τα σώματα των νέων ύπνοις και περιπάτοις και κινήσεσιν ευρύθμοις και διαίταις ακριβέσιν, υφ΄ ών έλαθος εκρυέντες των όπλων και αγαπήσαντες ανθ’ οπλιτών και ιππέων αγαθών ευτράπελα και παλαιστρίται και καλοί λέγεσθαι».
Οι ρωμαίοι λοιπόν, όπως παραδέχεται ο Πλούταρχος, απέδιδαν την υποδούλωση και την παρακμή του ελληνισμού στα γυμναστήρια και στις παλαίστρες που προκαλούσαν φθορά και οκνηρία στις πόλεις κι ακόμη ασέλγεια, παιδεραστία και καταστροφή των νεανικών σωμάτων με τον ύπνο και την δίαιτα που παρεμπόδιζαν τον εξοπλισμό. Και οι νέοι ήταν ευτυχείς σαν παλαιστές και όχι σαν οπλίτες και ιππείς.
Την εποχή εκείνη, λοιπόν, οι καλομαθημένοι από τον απότομο πλουτισμό έλληνες – λόγω του πακτωλού χρημάτων που εισέρευσαν από την κατακτημένη ανατολή, εγκατέλειψαν την λιτή ζωή την εντιμότητα, την αγάπη για την πατρίδα και την αυτοθυσία, ενώ για τον πόλεμο και για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους προτιμούσαν μισθοφόρους. Σαν φυσικό αποτέλεσμα ήρθε η υποταγή στους ρωμαίους, οι οποίοι εφάρμοσαν και στους έλληνες τα ίδια μέτρα που εφάρμοσαν και στον όχλο της Ρώμης για να τον έχουν του χεριού τους. «Άρτον και θεάματα». Οποία έκπτωσις ηθών.
[Ο Πλούταρχος έζησε τον 1ο αιώνα μ. Χ. και ήταν ιερέας των Δελφών. Στους Δελφούς δεν έμεινε σχεδόν καθόλου, αφού υπολειτουργούσαν λόγω της προσέλευσης των ελλήνων στα μαντεία των ανατολικών θεοτήτων και της εγκατάλειψης των πατρώων θεών].
και για να τελειώνουμε με αυτά τα κατεβατά, το τελευταίο
Ένας άλλος συγγραφέας, του 2ου αιώνα μ.Χ. κάνει ακόμη χειρότερη κριτική απέναντι στους ομοφύλους του. Λέει: «…
Οι Αθηναίοι προσέρχονταν στο θέατρο και παρακολουθούσαν σφαγές ανθρώπων· και αυτά ευδοκιμούσαν περισσότερο εκεί παρά στην Κόρινθο τώρα (φαντάζεται κανείς τι γινόταν σε όχι τόσο «πολιτισμένες» περιοχές του ελληνισμού σ.σ.). Αγόραζαν δηλ. με μεγάλα χρηματικά ποσά μοιχούς, πόρνους, κλέφτες, πορτοφολάδες, σωματέμπορους και παρόμοια καθάρματα, τους όπλιζαν και τους πρόσταζαν να μονομαχούν…..
και μολονότι οι Αθηναίοι τον καλούσαν στην συνέλευση του λαού, έλεγε ότι δεν θα μπορούσε να προσέλθει σε τόπο ακάθαρτο και αιματοβαμμένο. Και πρόσθετε ότι απορεί «πώς η θεά δεν εγκαταλείπει πια και την ακρόπολη ακόμη, όταν τέτοιο αίμα χύνετε μπροστά της. Διότι μου δίνετε την εντύπωση, όπως πηγαίνετε, ότι, όταν τελείτε την πομπή των Παναθηναίων,
όχι βόδια, αλλά εκατόμβες ανθρώπων θα προσφέρετε θυσία στην θεά. Και σύ, Διόνυσε, ύστερα από τέτοια αιματοχυσία, εξακολουθείς να συχνάζεις ακόμα στο θέατρο; Και εκεί σου προσφέρουν σπονδές οι … σοφοί Αθηναίοι; Άλλαξε τόπο κι εσύ, Διόνυσε· ο Κιθαιρώνας (όπου ο Πενθέας κατασπαράχθηκε από την μητέρα και τις αδελφές του σε διονυσιακό όργιο-ανθρωποφαγία) είναι πιο αγνός».
Ποιος τα γράφει αυτά; Μήπως κάποιος χριστιανός; Όχι βέβαια. Ο
Φιλόστρατος, που έζησε τον 2 αιώνα μετά τον Χριστό. Και ποιος τα λέει αυτά, και αρνείται να προσέλθει στην εκκλησία του δήμου; Κάποιος χριστιανός επίσκοπος; Όχι, δά. Ο
Απολλώνιος ο Τυανέας.
Και υπάρχουν κάποιοι ανεκδιήγητοι τύποι που υποστηρίζουν ότι
πρέπει να επανέρθουμε σ' εκείνες τις εποχές. Αποφεύγουν όμως να λένε την αλήθεια για τα 600 χρόνια που πέρασαν από την εποχή του Αλεξάνδρου μέχρι την εποχή της αναγόρευσης του χριστιανισμού σαν επίσημης θρησκείας του ρωμαϊκού κράτους. Γιατί τότε θα φανεί ο αληθινός λόγος που οι έλληνες, παρά τους διωγμούς από τους εβραίους και τους ρωμαίους, δέχτηκαν το μήνυμα του Ευαγγελίου και υπέμειναν τα μαρτύρια.
Φάμπιε, πανέξυπνα φερόμενοι οι ρωμαίοι τα εκμεταλλεύτηκαν - όπως και σήμερα κάποιοι αγαπητοί μας συνάνθρωποι επιδιώκουν τα ίδια .
[εδώ που τα λέμε ίσως και εγώ θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ μια ψηλή καστανή με πορτοκαλί χιτώνα και να τελέσω μαζί της όργιο γονιμικού χαρακτήρα

]