Υπάρχει λοιπόν, ένα πολύ ενδιαφέρον σενάριο (για να μεταχειριστώ και εγώ το στυλ της φαίας προπαγάνδας) που δίνει μια εξήγηση. Οι Σύμμαχοι είχαν αποφασίσει να απεμπλακούν από αυτή την ιστορία στη Μ. Ασία και να τα βρουν με τον Κεμάλ, αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε να πουλήσουν την πτωχή πλην τίμια Ελλάς που φιλοδοξούσε να παίξει ρόλο χωροφύλακα στην περιοχή. Για την ακρίβεια, τόσο η Γαλλία, όσο και η Ιταλία ήταν από την αρχή αντίθετες στην ελληνική εκστρατεία, όμως κρατούσαν τα προσχήματα. Επρεπε οπωσδήποτε να βρεθεί μια πρόφαση για να αλλάξουν στάση οι Μ. Δυνάμεις και τελικά την βρήκαν. Ως αιτία θα παρουσιαζότανε η επιστροφή του βασιλιά. Πως, όμως, θα γίνονταν κάτι τέτοιο; Με το να αδειάσει ο Βενιζέλος τη γωνιά.
Λέγεται λοιπόν ότι το ψιθύρισαν το σενάριο στον Λευτεράκη, ο οποίος βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Όχι στο να μην υπακούσει, ίσα – ίσα ο Λευτέρης έκανε πάντα ότι του έλεγαν, την μια φορά χώρισε την Ελλάδα στα δύο με τους Αγγλογάλλους να ξεφτιλίζουν την κυβέρνηση της Αθήνας, την άλλη έστειλε στρατό στην Κριμαία, την παρ’ άλλη έστειλε στη Μ.Ασια. Ηταν υπάκουο παιδί, κανείς δεν μπορεί το αντίθετο. Η δυσκολία του Λευτέρη ήταν πως θα χάσει τις εκλογές. Δεν έλεγε να φέρει ο ίδιος τον βασιλιά και να χρεωθεί κι αυτός την χλαπάτσα που ερχότανε σε λίγο. Ηξερε να βλέπει προς τα πού πάει το πράγμα, όπως και ήξερε πως μετά την χλαπάτσα θα χρειαστεί ένας αμέμπτος εθνάρχης.
Τελικά το έψαξε καλά το θέμα, το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε και μαγείρεψε τον σούπερ εκλογικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο μπορούσε το κόμμα που συγκέντρωσε τους περισσότερους ψήφους να μην έβγαζε ούτε τις μισές έδρες του αντίπαλου κόμματος που θα είχε λιγότερους. Θαύμα; Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν θαύματα όταν μιλάμε για εκλογές. Είτε έτσι, είτε αλλιώς θα βγάλουν πάντα το αποτέλεσμα που έχει σχεδιαστεί από πριν. Οπερ και την 1η Νοεμβρίου είχαμε:
Ηνωμένη Αντιπολίτευσις 368,678 ψήφοι 49,36% 260 έδρες
Κόμμα Φιλελευθέρων 375,803 ψήφοι 50,31% 110 έδρες
Λοιποί 2465 ψήφοι 0,33%
Ο Λευτεράκης είχε 7.000 παραπάνω ψήφους από το δεύτερο κόμμα και 150 έδρες λιγότερες. Τι ακολούθησε; Πήρε το ιμάτιον του και έφυγε για το Παρίσι και καλά πικραμένος γιατί δεν τον ψήφισε ο λαός – που τον είχε ψηφίσει. Κατόπιν ορκίστηκε βασιλική κυβέρνηση, έφερε τον Γερμανόφιλο βασιλιά, οι Σύμμαχοι την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια επειδή υποτίθεται τους ξίνισε ο Κωνσταντίνος και ο Κεμάλ το 22 πέταγε τον ελληνικό στρατό στη θάλασσα και μετά τους Ελληνες της Ιωνίας. Ο φίλος μας ο Λευτεράκης, ωστόσο, δεν χάθηκε. Επέστρεψε για να σώσει την χώρα από την καταστροφή και έγινε εθνάρχης.




