ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

[TEUTAMOS]

"Ανήρ κακοπράγμων συνορισάμενος προς τινά ψευδές επιδείξειν το εν Δελφοις μαντειον, λαβών στρουθίον εις την χειρα και τουτο τωι ιματίωι σκεπάσας, ηκεν εις το ιερόν και επηρώτα πότερόν τι έμπνουν έχει μετά χειρας ή άψυχον, βουλόμενος, εάν μέν άψυχον είπηι, ζωόν το στρουθίον επιδειξαι, εάν δε έμπνουν, αποπνίξας προενεγκειν. Και ο θεός συνείς αυτου την κακότεχνον γνώμην ειπεν· «Αλλ’ ω ουτος, παυσαι· εν σοί γάρ εστι τουτο ό έχεις ή νεκρόν είναι ή έμψυχον".
Άνδρας κακόβουλος αφού στοιχημάτισε με κάποιον ότι το μαντείο των Δελφών θα βγάλει ψευδή χρησμό, πήρε σπουργίτι στο χέρι του και το σκέπασε με το ιμάτιό του, πήγε στο ιερό και ρώτησε τι από τα δυο ισχύει, στα χέρια του έχει κάτι ζωντανό ή κάτι άψυχο. Θέλοντας, αν πει (το μαντείο) ότι είναι άψυχο, να δείξει το σπουργίτη ζωντανό, και αν (πει) ότι είναι ζωντανό, να το παρουσιάσει αφού το πνίξει προηγουμένως. Και ο θεός αφού κατάλαβε το κακόβουλο σχέδιό του είπε: «Ε, εσύ, σταμάτα· γιατί είναι στο ΄΄χέρι΄΄ σου αυτό που έχεις ή να είναι νεκρό ή να είναι ζωντανό.

"Ερμης βουλόμενος γνωναι εν τίνι τιμηι παρά ανθρώποις εστίν, αφομοιωθείς ανθρώπωι ηκεν εις αγαλματοποιου εργαστήριον. Θεασάμενος Διός άγαλμα επυνθάνετο πόσου. Ειπόντος δε του αγαλματοποιου ότι δραχμης, γελάσας ηρώτα το της Ήρας πόσου. Εκεινος δ’ ειπεν αυτωι έτι μείζονος. Θεασάμενος δ’ Ερμης και εαυτου άγαλμα υπέλαβεν ότι αυτόν, επειδή και άγγελός εστι και επικερδής, περί πολλου ποιουνται οι άνθρωποι. Διόπερ επυνθάνετο ο Ερμης πόσου, και ο αγαλματοποιός έφη· «Αλλ’ εάν τούτους αγοράσης, τουτόν σοι προσθήκην δώσω".
Ο Ερμής θέλοντας να μάθει ποια αξία έχει στους ανθρώπους, αφού μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο, πήγε σε εργαστήριο αγαλματοποιού. Αφού αντίκρυσε το άγαλμα του Διός ρώτησε πόσο κάνει. Και του είπε ο αγαλματοποιός ότι κάνει μια δραχμή, γέλασε και ρώτησε πόσο κάνει το άγαλμα της Ήρας. Κι εκείνος του είπε ότι κάνει κάτι παραπάνω. Μόλις αντίκρυσε και το δικό του άγαλμα, σκέφτηκε πως αυτός, επειδή ήταν αγγελιοφόρος και κερδοφόρος, τον θεωρούν σπουδαίο οι άνθρωποι. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ρώτησε ο Ερμής πόσο κάνει, και ο αγαλματοποιός είπε: «Μόνο αν αυτούς αγοράσεις, τότε στον κάνω δώρο».

"Ιατρός ην άτεχνος. Ουτος αρρώστωι παρακολουθων, πάντων ιατρων λεγόντων αυτόν μη κινδυνεύειν, αλλά χρονίσειν εν τηι νόσωι, ουτος μόνος έφη αυτωι πάντα τα αυτου ετοιμάσαι· «την αύριον γάρ ουχ υπεβήσηι». Ταυτα ειπών υπεχώρησε. Μετά χρόνον δε τινα αναστάς ο νοσων προηλθεν, ωχρός και μόλις βαίνων. Ο δε ιατρός συναντήσας αυτωι· «Χαίρε», έφη, «πως έχουσιν οι κάτω»; Κακεινος ειπεν· «Ηρεμουσι πιόντες το της Λήθης ύδωρ. Πρό ολίγου δε ο Θάνατος και ο Άδης δεινως ηπείλουν τους ιατρούς πάντας ότι τους νοσουντας ουκ εωσιν αποθνήισκειν, και κατέγραφον πάντας. Έμλλον δε και σε γράψαι,αλλ’ εγώ προσπεσών εξωμοσάμην αυτοις μη αληθη ιατρόν ειναί σε, αλλά μάτην διεβλήθης".
Κάποιος γιατρός ήταν ανίδεος. Αυτός εξετάζοντας κάποιον άρρωστο, ενώ όλοι οι γιατροί έλεγαν ότι αυτός δεν κινδυνεύει, και ΄΄θα την βγάλει΄΄, αυτός μόνος του είπε να ΄΄τα ετοιμάζει΄΄· «την αυριανή μέρα δε ΄΄θα τη βγάλει΄΄». Αυτά είπε και έφυγε. Μετά από καιρό αφού σηκώθηκε ο ασθενής βγήκε έξω, ωχρός και μόλις που περπάταγε. Τον συνάντησε τότε ο γιατρός και του λέει· «Χαίρε! Πως τα περνάνε οι νεκροί»; Και κείνος είπε· «Ηρεμούν πίνοντας το νερό της Λησμονιάς. Πριν από λίγο ο Θάνατος και ο Άδης φοβερά απειλούσαν όλους τους γιατρούς, επειδή δεν αφήνουν τους αρρώστους να πεθαίνουν, και τους έγραψαν στα κατάστιχα. Και σένα θα σε έγραφαν, αλλά εγώ έπεσα στα πόδια τους και τους αρνήθηκα με όρκο ότι δεν είσαι αληθινός γιατρός και ότι άδικα συκοφαντήθηκες».

"Ώδευέ ποτε λέων σύν ανθρώπωι· Έκαστος δε αυτων τοις λόγοις εκαυχωντο. Και δή εν οδωι ην στήλη πετρίνη ανδρός λέοντα πνίγοντος. Ο δε ανήρ υποδείξας τωι λέοντι έφη· «Ορας σύ πως εσμέν υμων κρείττονες». Κακεινος ειπε υπομειδιάσας· «Ει λέοντες εγίγνωσκον γλύφειν, πολλούς αν άνδρας ειδες υποκάτω λέοντες".
Βάδιζε κάποτε λιοντάρι μαζί με άνθρωπο· Ο καθένας τους εκαυχώντο με λόγια. Και στο δρόμο τους υπήρχε μια στήλη πέτρινη που έδειχνε έναν άνδρα να πνίγει λιοντάρι. Ο άνδρας το έδειξε στο λιοντάρι και είπε· «Βλέπεις πόσο καλύτεροι είμαστε εμείς από σας». Και κείνο είπε χαμογελώντας· «Αν τα λιοντάρια ήξεραν από γλυπτική, θα έβλεπες πολλούς άνδρες να είναι από κάτω».