Γεωγραφία

πάμε και λίγο απο θεωρημα του παπαγαλου...θέματα για τη μαγεια της γεωμορφολογιας και τις...ανορθολογικες σουρεαλιστικες επιλογες της φυσης..της μανας γης...

......."οταν γεννιεται στις υψηλοτερες βουνοκορφες της κορδιλιερας των ανδεων ο αμαζονιος απεχει μολις 150 χιλιομετρα απο τον ειρηνικο ωκεανο.αντι να κατευθυνθει στον πλησιεστερο του ωκεανο, του γυριζει την πλατη και κατευθυνεται προς την αντιθετη κατευθυνση.πρεπει να διασχισει 6500 χιλιομετρα μια ολοκληρη ηπειρο για να φτασει επιτελους στον ατλαντικο.
στην αρχη η κλιση ειναι τρομακτικη:5000 μετρα διαφορα στο υψομετρο στη διαρκεια των πρωτων χιλιων χιλιομετρων. κολασμενοι καταρρακτες εφιαλτικα ρευματα.μετα μια επιπεδη ηρεμια.επιπεδη ναι αλλά οχι και τοση ηρεμία.στα τελευταια 3000 χιλιομετρα ο ποταμος κατεβαινει μολις 65 μετρα...φτανει τα 30 χιλιομετρα πλατος
φτανει τα 70 μετρα βαθος
μια εκβολη 300 χιλιομετρα πλατια.και στη μεση ενα νησι με την εκταση της ελβετιας...
καθε ωρα ο Αμαζονιος αδειζει στον ωκεανο 70 δισεκατομμυρια λιτρα νερο...
ουτε ο ιδιος ο ωκεανος δεν μπορει να αντισταθει σε μια τετοια δυναμη..
τα νερα του αμαζονιου φθανουν μεχρι και 200 χιλιομετρα μακρια απο την ακτη"

[ντεν γκετζ, το θεωρημα του παπαγαλου, σελ 295-299]

ξερω ξερω θα με πειτε πως τη γεωγραφια

τη βλεπατε παπαγαλια και τη βαριοσασταν...
μην στεναχωριεστε και μην απελπιζεστε..η αμαν τελεσοπινγκ βαρναβας ελτηντη εχει τες λυσεις...
εναλλακτικες προσεγγισεις της γεωδιδακτικης και νεες τεχνολογιες....

http://www.lizardpoint.com/fun/geoquiz/index.html

http://www.geosense.net/

http://asynadak.pblogs.gr/2007/09/trave ... hnidi.html [μεσω εφαρμογης φεησμπουκ]

καλη πορωση!!!

για να χαλλλλαρωσουμεν λλιον -και διχως να ξεχναμε την εκδηλωση για την Κυπρο στις 7 τ' απογιομα την ερχομενη παρασκευη στην οδο σταδιου στην παλια βουλη-
παμε λιγακι:

"η ινδιανικη αμερικη μας επιτρεπει ακομα να ελπιζουμε, αντανακλωντας μια εποχη όπου ο ανθρωπος βρισκοταν σε αναλογια με το περιβαλλον του γιατι υπηρχε μια ανταξια σχεση
μεταξυ της ασκησης της ελευθεριας του και των συμβολων που την εξεφραζαν..."

θλιμμενοι τροπικοι, κλωντ λαβυ-στρως

απιστευτο!!!περασαμε τα χίλια τοσα κλικς στη ΓΕΩ..

συνεχιζουμε τα περι αποικιοκρατιας και εγκληματων του παρελθοντος..στα πλαισια του
ελληνικου

ρατσισμου

εθνικιζμου...οπως μας προσαπτουν τα κεντρα των αει πολιτισμενων
αγαπησιαρηδων ευρωκατι...εγκονακια ναζηδων, βρετανοσφαγεις, ισπανοκιλερς κτλ κτλ

«Οι Ισπανοί σκότωσαν πλήθος από Ινδιάνους και έκοψαν τα χέρια και τη μύτη σε αναρίθμητους άντρες και γυναίκε. Άλλους τους έριξαν στα άγρια σκυλιά που τους κατέτρωγαν και τους κατακομμάτιαζαν... τους ξεκοιλιάζουν, τους περνούν από το σπαθί, μα είναι πολλοί, και πρέπει οι Ισπανοί να σταματήσουν για να ξεκουραστούν, τόσους που σκότωσαν...»

http://www.stochastis.gr/Catalogue/tax002_Casas.htm

το συγκεκριμενο το γραψε δικος τους ιεραποστολος εκ των εσω και οχι κανας αντιπαλος...εχει και αυτο τη σημασιαν του...

ας παμε ομως και λλιον νοτιοτερα για να αλλαξει η διαθεση επι τα βελτίω:

"στο δάσος πετουσαν αναμεσα στα δεντρα καμποσοι παπαγαλοι άλλοι πρασσινοι αλλοι μαυριδεροι μεγαλοι και μικροι..........κοπελες πολυ νεες και νοστιμες με καταμαυρα μαλια
..τοσο χαριτωμενες που πολλες γυναικες της χωρας μας αν εβλεπαν τετοιες γραμμες θα ντρεπονταν επειδη δεν εχουν τετοιες...........η χωρα ειναι σε τετοιο σημειο καλοσυνατη.."

πηγες:εκδοσεις ...ομοιως, πεδρο αλβαρες καμπραλ-ανακαλυψη της βραζιλιας

"O Πορτογάλος είναι εκείνος για τον οποίο ο κίνδυνος είναο το αλάτι της ζωής, όλοι οι άνθρωποι αδέλφια και πατρίδα του ολόκληρη η Γη..."Zaime Kortesao

"ναι, ειν αληθεια
πως οι αντρες μας
ενα Μονοποδα βαλανε στο κυνηγι
και τον πηγαν
ισαμε κατω τη θαλασσα.
το ξωτικο το πλασμα
ετρεχε σα φυσουνι
πανω στο κακοτραχαλο το χωμα
ακου το αυτο Καρλσεφνι..."

από τα επη της Βινλανδιας-η ανακαλυψη της αμερικης απο τους βικινγκς-εκδ.στοχαστης

"Το Κιλιμάντζαρο είναι ένα βουνό υψομέτρου 19710 ποδιών σκεπασμένο από χιόνια, το ψηλότερο - όπως λένε- βουνό στην Αφρική. Η δυτική κορυφή του ονομάζεται στη γλώσσα των Μασαϊ, Νγκατζε Νγκαη, το σπίτι των θεών. Κοντά στη δυτική κορυφή βρίσκεται το παγωμένο, ξηρό σώμα μιας λεοπάρδαλης. Δεν βρέθηκε κανείς να εξηγήσει τι γύρευε η λεοπάρδαλη σε αυτό το υψόμετρο..."

Έρνεστ Χέμηνγουεη, Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

"Αν μια σύγχρονη μητρόπολη είναι ένας λαβύρινθος, τότε ο Μινώταυρος είναι μάλλον το αυτοκίνητο", παρατηρούσε στις αρχές του 20ού αιώνα ένας φοβικός συγγραφέας. Αυτή λοιπόν τη δύσκολη σχέση πόλης και αυτοκινήτου, κίνησης και ακινησίας, ιδιωτικού και δημόσιου χώρου, έρχεται να φωτίσει το βιβλίο του δημοσιογράφου και κριτικού Ηλία Καφάογλου «Αυτοκίνητος κόσμος-Δοκίμιο για μια κοινωνική ιστορία του αυτοκινήτου» (εκδόσεις Υψιλον).

Ο συγγραφέας, έπειτα από έρευνα ετών, ξετυλίγει την ιστορία του αυτοκινήτου από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα, υπογραμμίζοντας τον καθοριστικό ρόλο του στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές εξελίξεις. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στους πρωτεργάτες της αυτοκίνησης, στις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, στον πρωτοποριακό σχεδιασμό των σημαντικότερων μοντέλων, αλλά και την επιρροή της σύγχρονης τέχνης στο νέο όχημα, που μετατρέπεται σε σύμβολο ανανέωσης, φυγής και ελευθερίας. Το βιβλίο του Ηλία Καφάογλου, όμως, είναι και τραγικά επίκαιρο, αφού καταπιάνεται και με τα αίτια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης που πλήττει τις αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες (και όχι μόνο) δημιουργώντας στρατιές ανέργων και στόλους απούλητων οχημάτων.

Αναμφίβολα ο «Αυτοκίνητος κόσμος» είναι ένα εκδοτικό εγχείρημα, που με κριτική διάθεση και γλαφυρή γραφή μάς βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται γύρω μας.

http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_ar ... 009_273515

πολλές φορες εμπλεκονται ανθρωπογεωγραφιες τεχνολογιες νοοτροπιες φιλοσοφιες και καποια
φαινομενα εντεινονται ενιοτε στις μεγαπολεις...

ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΜΑΪΟΣ 2010

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ - Χρυσές δουλειές

Πέρσι το καλοκαίρι, καθώς περιέφερε έναν ανιχνευτή μετάλλων σ’ ένα οργωμένο χωράφι στο Στάφορντσιρ της Αγγλίας, ο κυνηγός θησαυρών Τέρι Χέρμπερτ κέρδισε το τζακπότ: πάνω από 1.600 αντικείμενα αγγλοσαξονικής προέλευσης από χρυσό και ασήμι, που χρονολογούνται γύρω στο 650 μ.Χ. Αυτός ο θησαυρός, ο μεγαλύτερος του είδους του, περιλαμβάνει κυρίως εξαρτήματα από λαβές σπαθιών αλλά και κομμάτια από τουλάχιστον μία περικεφαλαία, τρεις σταυρούς και μία ταινία μ’ ένα χωρίο της Βίβλου χαραγμένο στα λατινικά. Καθώς πολλά αντικείμενα φέρουν περίτεχνη διακόσμηση με ένθετους γρανάτες, οι επιστήμονες συμπεραίνουν ότι αυτή η υπέροχη συλλογή μπορεί να ανήκε σε κάποιο βασιλιά της Μερκίας, ενός από τα βασίλεια που βρίσκονταν τότε σε εμπόλεμη κατάσταση. Καθώς οι ειδικοί θα μελετούν το θησαυρό τα επόμενα χρόνια, θα τους αποκαλύπτει όλο και περισσότερες πληροφορίες για την τέχνη, την οικονομική και πολιτική κατάσταση της εποχής, καθώς και για τη μετάβαση της περιοχής από την ειδωλολατρία στο χριστιανισμό. Στο μεταξύ, τα μουσεία της περιοχής προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα 4 εκατ. ευρώ στα οποία υπολογίζεται η αξία της συλλογής, για να την αγοράσουν από το βρετανικό στέμμα. - Α. Ρ. Γουίλιαμς

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΛΑΡΚ. NGM MAPS

http://www.nationalgeographic.gr/0510/geographica.html
------------

ελπιζω να μην βαζω ιδεες σε ιδεοκυνηγους θησαυρων....

ΙΣΤΟΡΙΑ

Όντας υπό ισπανική κατοχή από το 1516, η Αργεντινή αποτελούσε μέρος της επαρχίας της Ασουνθιόν (Παραγουάη) και της αντιβασιλείας της Λίμα. Το 1617 έγινε η ίδια αυτόνομη επαρχία και το 1776 ανακηρύχθηκε σε αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, μαζί με τη Βολιβία, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη. Το 1810, με υποκίνηση του Μεγάλου Ναπολέοντα, μια επαναστατική χούντα έδιωξε τον αντιβασιλιά και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Το 1816 το συνέδριο του Τουκουμάν κήρυξε την ανεξαρτησία. Το 1819 αναπτύχθηκε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των ομοσπονδιακών επαρχιών και των ενωτικών και φιλελεύθερων εκπροσώπων του Μπουένος Άιρες, που κράτησε μέχρι το 1829. Από το 1829 έως το 1852, με μια διακοπή (1832-1835), έμεινε στην εξουσία ο Χουάν Μανουέλ ντε Ρόζας που εγκαθίδρυσε μια αιματηρή και βίαιη δικτατορία. Το 1852 ο στρατηγός Ουρκίζα κατάφερε να ελευθερώσει το Μπουένος Άιρες και να δώσει στην Αργεντινή ομοσπονδιακό δημοκρατικό σύνταγμα. Ο πόλεμος εναντίον της Παραγουάης (1865-1870) σταθεροποίησε τα σύνορα του έθνους. Η οικονομική κρίση του 1929 διέκοψε την οικονομική ανάπτυξη της Αργεντινής, η οποία βασίζεται κυρίως στην εξαγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Το 1939 τη διακυβέρνηση της χώρας πήρε ο στρατηγός Ουριμπούρου, τον οποίο ακολούθησαν και άλλοι στρατιωτικοί μέχρι την επικράτηση του στρατηγού Περόν το 1946, στον οποίο συμπαραστάθηκε η μέλλουσα σύζυγός του Εβίτα Ντουάρτε και οι descamisados του. Η λαϊκή δημοκρατία του Περόν αντιστάθηκε μέχρι το 1955, χρονιά κατά την οποία ένα νέο πραξικόπημα εγκαινίασε μια περίοδο μεγάλης αστάθειας στην οποία εναλλάσσονταν στρατιωτικές και πολιτικές κυβερνήσεις. Ο Περόν επέστρεψε στην εξουσία το 1973 και μετά το θάνατό του το 1974 την προεδρία ανέλαβε η τρίτη σύζυγός του Μαρία Εστέλα Μαρτίνεθ, η λεγόμενη Ισαβέλλα. Το 1976 η προεδρία πέρασε στο στρατηγό Ραφαέλ Βιντέλα, όλες οι συνταγματικές ελευθερίες καταργήθηκαν και εγκαταστάθηκε ένα καθεστώς αντιδραστικό και έντονα καταπιεστικό, που στη συνέχεια καθοδηγήθηκε από τους στρατηγούς Βιόλα, Γκαλτιέρι και Μπινιόνε. Η διαίρεση του στρατιωτικού καθεστώτος επισπεύσθηκε από την ήττα της Αργεντινής από το Ηνωμένο Βασίλειο στον πόλεμο για τον έλεγχο των Φώκλαντ. Η χώρα επέστρεψε στη δημοκρατία το 1983, υπό την προεδρία του ριζοσπαστικού Ραούλ Αλφονσίν, τον οποίο διαδέχθηκε το 1989 ο οπαδός του Περόν Σαούλ Μένεμ, που επανεξελέγη το 1995.

http://geografia.comxa.com/

κατ΄εμε κλαδος της αγαπημενης γεωγραφιας ειναι και η οικολογια-διαχειριση περιβαλλοντος κτλ κτλ...ετσι, στο τελευταιο ποντικι ειδα στο ενθετο πρασσινο ποντικι το αρθρο για την οργη των Ογκονι οπου αναφερεται [john Vidal, the guardian] σε μια διαρκη οικολογικη καταστροφη
που συντελειται στο δελτα του ποταμου Νιγηρα. Εκει υπαρχουν διαρροες πετρελαιου που καταστρεφουν το περιβαλλον χωρις να ιδρωνει κανενος το αυτακι -ενω στον κολπο του μεξικου ειναι αλλιως...- οπως τονιζει ο Μπεν Ικαρι συγγραφεας της φυλης Ογκονι...

σχετικο βρηκα και το:

http://green.blogs.nytimes.com/2010/05/ ... more-52929

ω καιροι ω ηθη...

σιγουρα τα θεματα δεν ειναι απλα γεωγραφικα...οικογεωγραφικα...τιποτα δεν ειναι απλο και απολυτο [ακομα και εδω εβαλα απολυτη εκφραση και αυτοαναιρουμαι]...στο ραδιο ακουω

Εδώ που μάθανε τα μάτια μας να κλαίνε,

που συνηθίσαμε σε κάλπικους καιρούς

Εδώ θα μείνουμε, γιατί έχουμε και λέμε

ένα φιλότιμο και λόγους σοβαρούς

Γιατί εδώ

Εδώ είν' ο έρωτας που ξέρουμε

Εδώ κι οι πίκρες, που μας θέλουν και τις θέλουμε

Εδώ κι εμείς, για να 'χει πάντα συντροφιά

η εθνική μας μοναξιά

Εδώ που μάθανε τα χρόνια μας να φταίνε

κι όλοι οι γειτόνοι μάς ζητάνε μερτικό

Παίξε το τζόγο σου και βρίσε τους, καημένε

με λεξιλόγιο πολύ ελληνικό

-- "Η Εθνική μας μοναξιά"
Δημήτρης Μητροπάνος, Μάριος Τόκας - 1992

ολα ειναι τοσο πολυπαραμετρικα...
στην τιβι ακουω περι επιστρατευσης μεριμνη σοσι-αλη[σ]των...τα συνδικαλια με τους δημοσιοκαφρους [αβε καισαρ μοριτουρι τε σαλουταντ] μιλαν για θυματα...
kai ο σεπτεμβρης πλεον δεν ειναι μακρυα...με τα νεα δυναμικα μετατρεψιμα μνημονια-μνημοσυνα της εθνικης αυτοδιαθεσης

αλλαξαν λεει τα ανεμολογια και οι οριζοντες?
το βιβλιο ειναι ανοικτο στη σελιδα 111..
"ελεγε ο γεροαντωνιο οτι ο αγωνας ειναι σαν ενας κυκλος. μπορει να ξεκινησει απο οποιοδηποτε σημειο, αλλα ποτε δεν τελειωνει.."
subcommandante Marcos

Οι άντρες και οι γυναίκες του λευκού κόσμου θα θρηνούσαν μέσα στις καλύβες μας, και θα έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα, και το καύκαλο της χελώνας, γυαλιά, σύρματα, παρδαλές πέτρες, και πολλά ακόμη, από το πρωί μέχρι το βράδυ θα κινούσαν τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι η καλύβα τους να γέμιζε μικρά και μεγάλα πράγματα. Πράγματα που καταστρέφονται εύκολα, που μπορεί να τα αφανίσει κάθε φωτιά, και κάθε τροπική βροχή, έτσι που πάντα να πρέπει να φτιάχνονται καινούργια.
Γι αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά τόσο κουρασμένα και θλιμμένα, γι’αυτό μόνο ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν τον καιρό να δουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να γράψουν τραγούδια και να τα τραγουδήσουν χαρούμενα, να χορέψουν την ημέρα της γιορτής, και να χαρούν τα μέλη τους, όπως είναι καθορισμένο για όλους εμάς.

Αυτοί πρέπει να αποκτούν πράγματα. Πρέπει να προσέχουν τα πράγματά τους να μην τους τα κλέψουν. Τα πράγματα γαντζώνονται πάνω τους, και σέρνονται, σαν τα μικρά μυρμήγκια της άμμου. Με απόλυτη ψυχρότητα κάνουν κάθε είδους έγκλημα για να αποκτήσουν πράγματα.

Πολεμούν ο ένας τον άλλον, όχι για την Τιμή τους, ούτε για να μετρήσουν την πραγματική τους δύναμη, αλλά μόνο και μόνο για τα πράγματα.
Το μεγαλύτερο από τα ψέμματα του Παπαλάνγκι είναι αυτό: τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος είναι άχρηστα, ενώ τα δικά του είναι πολύ χρήσιμα, είναι πιό χρήσιμα.

------------------
πολλες οι συνιστωσες και εκδοχες της γεωγραφιας...αυγουστιατικα ας ταξιδεψουμε λιγο ποληνυσια οχι ομως για να θαυμασουμε παραλιες και εξω-ηλιοβασιλεματα αλλά για να προσεγγισουμε τον εσω-ηλιο μας...

http://www.protoporia.gr/product_info.p ... s_id/68424

http://www.greekscapes.gr/index.php/201 ... entre.html

περι αστικης γεωγραφιας ο λογος θα επανελθω με βιβλιογραφια

«Με το μαχαιρι μιας ανοιξης στα φυλλοκαρδια του γκιώνη
Φτανει ένα αλετρι να βρεθει κι ένα δρεπανι κοφτερο σ ένα
χαρουμενο χερι
Φτανει ν ανθισει μονο
Λιγο σιταρι για τις γιορτες λιγο κρασι για τη θυμηση
λιγο νερο για τη σκονη…»

Αμοργος, Ν. Γκάτσου

------ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ Ε? γιατι οχι! τιτλος φερων γεωγραφικον προσδιοριζμον...

«Στις 3 Οκτωβρίου, ημέρα Δευτέρα, κατά τα μεσάνυχτα ανοίξαμε πανιά με κατεύθυνση προς το νοτιά και βγήκαμε στη θάλασσα του Ωκεανού περνώντας από το Πράσινο Ακρωτήριο και τα νησιά του... Και πλέαμε πολλές μέρες απέναντι από τις ακτές της Γουινέας ή της Αιθιοπίας με αντίθετους ανέμους, άπνοιες και βροχές, χωρίς άνεμο, μέχρι τη γραμμή τον Ισημερινού. Έβρεχε εξήντα μέρες χωρίς σταματημό, αντίθετα με τις αντιλήψεις των αρχαίων. Προτού φθάσουμε στη γραμμή, στις 14 μοίρες, πολλές δυνατές ριπές του ανέμου και θαλάσσια ρεύματα έβαλαν σε κίνδυνο τη ρότα μας. Αδυνατώντας να την κρατήσουμε χωρίς να κινδυνέψουν τα πλοία, με καλαρισμένα όλα τα πανιά, τραβερσώναμε στον ταλιαμά πολλές φορές περιμένοντας να περάσει το μπουρίνι που ερχόταν αγριεμένο. Όταν έβρεχε δεν υπήρχε πνοή ανέμου και όταν είχε ήλιο έκανε μπουνάτσα. Στα ίχνη των καραβέλων μας ακολουθούσαν κάποια μεγάλα ψάρια με τρομερά δόντια...»

«Μαζί μ’ αυτούς έκανε πάνω από μια φορά την εμφάνιση του και το Άγιο Σώμα, δηλαδή ο Άγιος Έλμος ως ένα ακόμη φως ανάμεσα στα δικά μας μέσα στην κατασκότεινη νύχτα και έλαμπε σαν να ήταν πυρσός που έκαιγε στην άκρη της γάμπιας. Έμενε δύο ώρες περίπου και παραπάνω σαν παρηγοριά επειδή παραπονιόμασταν. Όταν το ευλογημένο αυτό φως αποφάσιζε, να φύγει μέναμε μισό τέταρτο της ώρας όλοι μας τυφλοί εκλιπαρώντας για έλεος και πιστεύοντας πως είχαμε πια πεθάνει...»

http://www.stochastis.gr/Catalogue/tax005_Magellan.htm

http://www.stochastis.gr/site%20mats/images/gaugin1.jpg

http://www.stochastis.gr/Catalogue/tax020_Gauguin.htm

"...Η απόλυτη σιωπή έσπαζε μόνο από τον ήχο του νερού που χτυπούσε στα βράχια και που ήταν το ίδιο μονότονος με τη σιωπή. .."

Παγωμένος Παράδεισος

Πέντε λεπτά μετά τις 12 τα μεσάνυχτα στο Σφάλμπαρντ: Τα άγρια ζώα είναι ξύπνια και θορυβούν. Στην άκρη ενός απάνεμου δέλτα στην κοιλάδα Αντβεντάλεν, σ’ ένα νησιωτικό σύμπλεγμα μεταξύ Νορβηγίας και Βόρειου Πόλου, ένα σμήνος αρκτικογλάρονα απογειώνονται και κάνουν κύκλους φτεροκοπώντας κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου. Είναι ταραγμένα. Ένα ζευγάρι παγόγλαροι –άρπαγες νεοσσών, κλέφτες αβγών, οι φοβεροί και τρομεροί φτερωτοί θηρευτές της Αρκτικής– πλησιάζει από τα ανατολικά. Τα αρκτικογλάρονα στήνουν ισχυρή άμυνα. Δείχνουν τα κόκκινα ράμφη τους στους γλάρους και μεταμορφώνονται σ’ ένα απειλητικό σύννεφο με μυτερά ράμφη.
Το κόλπο πιάνει. Οι παγόγλαροι προσπερνούν τα αρκτικογλάρονα και κάνουν κύκλους πάνω από την ξηρά, πετώντας πάνω από ένα ζευγάρι πουπουλόπαπιες που έχουν φτιάξει τη φωλιά τους στο έδαφος, μια μάντρα για σκύλους που σέρνουν έλκηθρα κι ένα μοναχικό τάρανδο που βόσκει στην τούνδρα.
Είναι μια συνηθισμένη καλοκαιρινή νύχτα στο Σφάλμπαρντ, ένα εντελώς ασυνήθιστο καταφύγιο στη βόρεια Αρκτική, που φιλοξενεί πλήθος άγριων ζώων.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Μπρους Μπάρκοτ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Πολ Νίκλεν

http://www.nationalgeographic.gr/0409/issues.html

KΑΡΧΑΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΚΤΙΚΗΣ

Εκατοντάδες μικροοργανισμοί τρεμοφέγγουν παντού γύρω μου, καθώς κολυμπώ μέσα στο μισόφωτο κάτω από τους αρκτικούς πάγους. Είναι δυο ώρες που μπήκα στο νερό, υπερβολικά πολύς χρόνος ακόμα και με τη χοντρή μονωτική στολή μου. Τα δάχτυλά μου είναι παγωμένα. Ζαλίζομαι από το κρύο. Είναι ώρα να βγω στην επιφάνεια. Για δύο βαρετές εβδομάδες του Αυγούστου, περίμενα στο Μπάφιν Άιλαντ του βόρειου Καναδά μέχρι να κοπάσουν οι ατέλειωτες καταιγίδες, για να μπορέσω να βουτήξω. Ψάχνω ένα φευγαλέο πλάσμα: τον καρχαρία της Γροιλανδίας, το μόνο είδος καρχαρία τόσο ανθεκτικού που επιβιώνει σε θερμοκρασία –2 C...

ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: NICK CALOYANIS

http://www.nationalgeographic.gr/1198/issues.html

Η οικογεωγραφία της Μεσογείου

Συγγραφείς: Ηλίας Ευθυμιόπουλος- Βίλμα Χαστάογλου- Θύμιος Παπαγιάννης- Παναγιώτης Παναγιωτίδης- Μιχάλης Δερμιτζάκης
Εκδότης: Στοχαστής
Επιμέλεια: Μοδινός, Μιχάλης
Αριθμός Σελίδων: 259
Έτος Έκδοσης: 01-2001
Βάρος: 460 g

Η Μεσόγειος δεν είναι μία θάλασσα. Είναι ένα σύμπλεγμα θαλασσών κατάσπαρτων από μεγάλα και μικρά νησιά, τεμαχισμένων από χερσονήσους, οριοθετημένων από οροσειρές, πλαισιωμένων από απόκρημνες ακτές, εκβολές μεγάλων ποταμών και ελκυστικές ακρογιαλιές. Είναι ακόμη μια ενδοχώρα που έχει ποικίλως οριστεί, που νιώθει πάντως τις αύρες του Ατλαντικού, την καυτή ανάσα της Σαχάρας και τους παγωμένους ανέμους των Άλπεων και των Καρπαθίων. Είναι μια χερσαία λεκάνη αποροής και μια υδάτινη δεξαμενή που ορίζεται από τρεις ηπείρους και περιέχει ποικιλία κοινωνικών σχηματισμών, εκατοντάδες εθνοτήτων και γλωσσών, τρεις μείζονες θρησκείες. Είναι η θάλασσα της ελιάς και του πεύκου, του αμπελιού και της χουρμαδιάς, των εμπορικών και πολεμικών στόλων, των παράκτιων μητροπόλεων και των σύγχρονων τουριστικών συγκροτημάτων. Η ιστορία της δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον στεριανό κόσμο που την περιβάλλει, "όπως δεν μπορούμε να αποσπάσουμε τον πηλό από τα χέρια του τεχνίτη που τον πλάθει", γράφει ο μεγάλος Γάλλος ιστορικός Φερνάν Μπρωντέλ. Και στον τόμο αυτό, όπως και στους προηγούμενους που κυκλοφόρησαν οι διαφορετικές επιστημονικές οπτικές γωνίες αναδεικνύουν τους κοινούς τους τόπους, αλλά και τις αποκλίσεις τους. Παρά πάντως την διαφορετικότητα των προσεγγίσεων, προσπάθεια του επιμελητή της έκδοσης ήταν να αναδειχθεί η δυνατότητα πραγμάτωσης της διεπιστημονικότητας, δηλαδή η σύλληψη του φαινομένου του σύνθετου αυτού γεωγραφικού χώρου στην ολότητά του. Ο χώρος και η ιστορία του, η κοινωνία και το περιβάλλον, εντέλει το αίτημα της βιωσιμότητας στην μεσογειακή λεκάνη, αναλύονται στις τρεις ενότητες του βιβλίου, από διαφορετικές οπτικές γωνίες και με ποικίλα αναλυτικά εργαλεία. Το συνθετικό προϊόν δίνει, ελπίζουμε, μια συνολική εικόνα της Μεσογείου ως προς την γεωγραφική διασπορά των προκλήσεων, των απειλών και των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων εντός του φυσικού περιγύρου, όπου αυτές βιώνονται.

"προπαντων ομως ας φυλαχτουμε απο το χρημα.ο παπαλανγκι δειχνει και σε μας τωρα
το στρογγυλο μεταλλο και το βαρυ χαρτι, για να μας γεννησει την απληστια για αυτα.

θα μας κανει αραγε πλουσιοτερους και πιο ευτυχισμενους?????"

----------ο παπαλανγκι,υψιλον βιβλια

Η μέρα έσσει βάσανα
τσι νύχτα εν ωραία
για τέρχεσε στον ύπνο μου
τζε μου κρατάς παρέα
Γιά μιάν Αρχατζελίτισσα
στον Αίθωνα ξεύχτισα

Προτίμησα να το αναρτήσω σε αυτό το νήμα, μιάς και προέρχεται από ένα χωριό που βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο

σωστη η Καλιόπη μας

εξαλλου ειπαμε πως στην εδω γεωγραφια κανουμε θεωρησεις -παραδοχες και ολιγον
εξωσυμβατικες, μη γραμμικες, υπερβατικες...και εν τελει ολα ενωνονται...
αθθυμουμαι χαρακτηριστικα σε συναυλια χαινηδων προ ετων στο βυρωνα [ουξου

χαρδαλια

που μας εκοβες το ρευμα...
για να τηρηθει η

κοινη ησυχια και η ενομος ταξις

]
αφου εχει καταναλωθει η σχετικη...σουμαδα και υπαρχει κεφι...να λεει ο μητσος ο αποστολακης στον λαλεζα
-εν μεσω κρητικων μαντιναδων και κλεφτικων της ταβλας-
πως παλια πολυυυ παλια πρεπει μωριας κρητη και κυπρος να ηταν ολα ενωμενα...αλλά μετα η γεωλογια με τις λιθοσφαιρικες πλακες της μας τα χαλασε και μας χωρισε....οι καρδιες ομως παραμενουν ΕΝΑ

αυτες τις γεωγραφιες γουσταρω λοιπον με τη βραχναδα της λυρας, το αερακι της φλογερας ,νοσταλγια δακρυ αιμα κυματα φωτια και λαβα στην καρδια και στο μυαλο...

http://anagogi.blogspot.com/2009/07/blog-post_2533.html

Ο Βραζιλιάνος επιστήμονας Paulo Brando (του Instituto de Pesquisa Ambiental da Amazônia), και ο έτερος εκ των επί κεφαλής της έρευνας δήλωσαν: «Δεν θα μάθουμε επακριβώς πόσα δέντρα νεκρώθησαν, μέχρις ότου ολοκληρώσουμε τις επιτόπιες έρευνές μας επί των δασών. Αυτό βέβαια, δεν αποκλείει κάποια από το ξερά δέντρα να έχουν χτυπηθεί από την ξηρασία του 2005, όπως επίσης και η ίδια ξηρασία να είχε ήδη αδυνατίσει πάρα πολύ έναν μεγάλο αριθμό δέντρων, αυξάνοντας έτσι δραματικά τον αριθμό των δέντρων που τελικά πέθαναν το 2010».

...................................................
http://panosz.wordpress.com/2011/02/19/ ... more-23234

Τα "Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού" είναι ένα μυθιστόρημα που φωτίζει με μαγικό τρόπο τη Μεσόγειο θάλασσα, την ιστορία της και, κυρίως, τους αρχετυπικούς της μύθους. Ένα βράδυ, ύστερα από μια δυνατή καταιγίδα, σ' ένα μικρό νησί του Αιγαίου, κάποιος άγνωστός διηγείται αποσπάσματα ενός βιβλίου που δε γράφτηκε ποτέ. Μιλά για ένα ιστιοφόρο που ξεκίνησε από τη Σύρα το τελευταίο καλοκαίρι του 19ου αιώνα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Πάνω σ' αυτό, ένας γέρος Ανατολίτης παραμυθάς αφηγείται κάθε βράδυ στους συνταξιδιώτες του τους δικούς του μύθους για το Αρχιπέλαγος: ιστορίες πλαισιωμένες από μυθικά όντα της λαϊκής παράδοσης, δράκους, νάνους, ξωθιές, βρικόλακες, μοίρες, σε τόπους ιστορικούς αλλά και στα παλάτια του κάτω κόσμου, σε στοιχειωμένους ανεμόμυλους, σε ξεροπήγαδα, σε ελαιώνες με ξωτικά. Οι αφηγήσεις αυτές βουτούν τα χέρια τους σε δυο λεκάνες, μπλέκοντας τον παγανισμό και τις ιερές αφηγήσεις της Μεσογείου με την ιστορία και το σμίξιμο των πολιτισμών της. Ένα μυθιστόρημα για τους ταξιδιώτες και τους ναυαγούς του ωκεανού της Ιστορίας, μια εν πλω αλληγορία της υπαρκτικής μοναξιάς. Σημαία αυτού του καραβιού είναι η νοσταλγία για το παντοτινά χαμένο γήτεμα των παραμυθιών αλλά και μια ελεγεία για τη στέγνια των νέων χρόνων. "Ο Ζουργός έγραψε ένα μυθιστόρημα που δείχνει να αγνοεί το επίκαιρο σήμερα και να στρέφεται προς το διαχρονικό χτες· ένα χτες βουτηγμένο στη δυναμική της παράδοσης και την υπαινικτικότητα του θρύλου". (Μάνος Κοντολέων, περ. "Εντευκτήριο")

http://www.hartorama.gr/displayITM2.asp?ITMID=1684

Ιδεογραφήματα

Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Αργεντινή...

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Re: Γεωγραφία

Αμαζόνιος

Re: Γεωγραφία