Συν-τ0νισμ0ί & Ηχ0λαλίες

[Oneiro]

' Οι μεγάλοι αγαπούν τους αριθμούς.
Σαν τύχει να τους μιλήσετε για ένα καινούριο φίλο, εκείνοι δεν σε ρωτάνε ποτέ για κάτι το ουσιαστικό.
Δεν σου λένε ποτέ:
«Ποιος είναι ο τόνος της φωνής του; Ποια παιχνίδια του αρέσουν; Κάνει συλλογή με πεταλούδες;».
Εκείνοι σας ρωτούν: «Πόσων χρονών είναι; Πόσα αδέλφια έχει; Ποιο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;»

Τότε μόνο πιστεύουν ότι τον ξέρουν. Αν πείτε σε κάποιο από τους μεγάλους:
«Είδα ένα σπίτι με ροζ τούβλα, γεράνια στα παράθυρα και περιστέρια στη στέγη",
ποτέ δεν θα τα καταφέρει να φανταστεί αυτό το σπίτι. Πρέπει να του πεις:
«Είδα ένα σπίτι που αξίζει πάνω από εκατό χιλιάδες φράγκα».
Τότε εκείνος θα φωνάξει; «Πόσο όμορφο είναι!»

Έτσι, αν τους πείτε: «Η απόδειξη ότι ο Μικρός Πρίγκιπας δεν ήταν φανταστικό πρόσωπο,
είναι το ότι ήταν χαριτωμένος, πως γελούσε και πως ήθελε ένα αρνάκι.
Όταν κανείς θέλει ένα αρνάκι, αυτό είναι απόδειξη ότι υπάρχει».
Θ' ανασηκώσουν τους ώμους και θα σου φερθούν όπως συνηθίζουν να συμπεριφέρονται
όταν έχουν να κάνουν με παιδιά! '

[PELTASTIS VARNAVAS]

ειναι τρελοι αυτοι οι μεγαλοι...

μονον αυτα λες φιλη ονειρο?

εδω δειχνεις σε εναν μεγαλο εναν βοα που τρωει εναν ελεφαντα

και ο πεζος μεγαλος εξακολουθα εκειιιιιι να επιμενει πως
θωρει ενα απλο καπελο....
ειναι τρελοι αυτοι οι μεγαλοι...

και στο cheval de bronze...θυμασαι που το αγαλμα του αλογου ειχε φυγει απο το βαθρο της πλατειας...και μονον ενα παιδι το καταλαβε γιατι τα παιδακια παντα περπατανε με το βλεμα ψηλα....και καθαρα...

[Divine Sinner]

Φυσικα και υπαρχει ο μικρος πριγκιπας.

[Oneiro]

και μονον ενα παιδι το καταλαβε γιατι τα παιδακια παντα περπατανε με το βλεμα ψηλα....και καθαρα...

- πώς γίνεσαι παιδί ξανά ;



Come feed the Rain

[Oneiro]

[PELTASTIS VARNAVAS]

lock the door and lock my head
And dream of butterflies instead
The beauty of their colored wings
The trees, the grass and pretty things

[Oneiro]

"...Α να μπορούσα να κοιτάξω απ’ τα παράθυρα του ανεμοστρόβιλου.
Μια πεταλούδα καθισμένη σε μια φλούδα πεπονιού που πλέει στο Νείλο.
Μην είναι η πεταλούδα τούτη τα πανιά του καραβιού της Ίσιδας;
Μην είναι η πεταλούδα τούτη η σκηνή του βασιλιά πάνω στο πλοίο του Θανάτου;
Κι ούτε που ξέρω Λόγος τι θα πει…"
Γιάννης Υφαντής

[PELTASTIS VARNAVAS]

Drsudarsan Damodar Prasad, India

Poem THE FIRST RAIN DROPS!

The first rain drops-
Fell ,felt like nectar drops,
From the flowers-
Of the celestial gardens.

Mother earth’s parched lips,
Opened wide.
Her hot breaths,
Escaped as vaporous clouds,
Along with her sighs –
Of relief ;
Whispers of joy-filled
Sweet nothings.

The boisterous monkeys,
Went into ecstatic chatter,
And played hide and seek,
With the swaying-
Rain –drenched tree tops.
The baby monkey left its mother’s udder,
And watched the falling rain drops-
With open eyed wonder!

The peacock spread its-
Heavenly plumes,
And showed its wondrous-
Trillion filigreed velvety-feather eyes,
And strutted in long strides,
A prelude to its-
Dance of the monsoon –delights.

I peered out of the windows,
Saw bells of the wild flowers,
Fill to the brim,
And overflow as blessed drops,
Falling on mother earth’s brow,
To begin the cycle of green,
All over again.

As the hurried call of the wild birds,
Egg its offspring to open its beaks-
To taste the nectar drops,
Echo through the thickets,
I fold my hands in prayer and thanks,
For the grace that has arrived-
Finally at my doorsteps.

[Oneiro]

"Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις τη ζωή καθαρά
και να πεις γεια χαρά σ΄ότι σε δένει σε κρατάει στη γη
και δεν σ΄αφήνει να πετάς σαν πουλί."

[Oneiro]

Χιλιάδες μέρες πριν ήταν αλλιώς... (ή μήπως όχι;)
Δεν μου αρέσει η γραμμικότητα ούτε στον χρόνο,
μα κυρίως στην σκέψη.




" You reached for the secret too soon,
you cried for the moon.
Shine on you crazy diamond.
Threatened by shadows at night,
and exposed in the light.
Shine on you crazy diamond. "

[Oneiro]

"Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες"

Κική Δημουλά



... στων αστεριών την λάμψη.

[PELTASTIS VARNAVAS]

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα

σονατα του σεληνοφωτος....Ριτσος...αυγουστος ειναι και του ριτσου η σονατα..θαλασσινος παντελαρας
που σαι ονειροοοοοοοοοοοοο?

[Oneiro]

"...ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα."

[PELTASTIS VARNAVAS]

April is the cruelest month...
mixing
Memory and desire,
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow,
Summer surprised us,
With a shower of rain;
we stopped in the colonnade,
And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.
Bin gar keine Russin, stamm' aus Litauen, echt deutsch.
t s eliot

ονειρονοσταλγικη κοπτικη ραπτικη...κατι σαν dream within a dream που ελεγε
και ο ΠΟΕ...και ενεπνευσε και το inception με λεοναρντο...
αραγε μπορουμε?θελουμε να δαμασουμε-ελεγξουμε τα ονειρα...?
υπο το φως του φεγγαριου..υπο τον ισκιο των πουλιων...
κατα τα λοιπα...ειναι αληθεια οτι:
δεν το μπορεις του φεγγαριου να βρεις ενα ψεγαδι...
Παντελαρας ανκορ ην φουα

[Oneiro]

αραγε μπορουμε?θελουμε να δαμασουμε-ελεγξουμε τα ονειρα...?

αυτό που ξέρω είναι οτι θα ήθελα περισσότερο να τα ζήσω παρά οτιδήποτε άλλο...
Κατά τα λοιπά... αφιερωμένη σε σένα η παρακάτω σκηνή που ίσως τα καταφέρει
καλύτερα να περιγράψει τι εννοώ : -)

http://www.metacafe.com/watch/2390000/v ... en_ending/

[ τέσσερα λεπτά μιά ανάσα ]

[PELTASTIS VARNAVAS]

ΠΟΛΛΛΛΑ ζορικη φαινεται η ταινια και δεν την εχω δει...
θα κανω μια κρουση απο βιντεο κλαμπ ή ειδαλλως....


Θεέ μου, και μέσα στον πιο μικρό καρπό

της γης θα αισθανόμουν ότι άρχω

στο άπειρο -

αν δεν ήταν τα όνειρα

.................................................................αμλετ

ευχαριστω ονειραϊδα για το 4 λεπτα μιαν ανασαν...στην εποχη οπου εχουμε 4 ανασες το [δευτερο]λεπτο...

[Oneiro]

... κι ακόμα χειρότερα 4 εισπνοές και μισή εκπνοή
ο κούφιος εγωισμός και η θλίψη στα τσιμέντα της ζωής μας.

Κόντρα στην μετριότητα των καιρών λοιπόν



"Πέφτω κι αυτή γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να σηκωθώ ξανά"

[PELTASTIS VARNAVAS]

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη
που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα
και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλι μου μην κλαις πουλι μου

Χαινηδες, με κοντρα τον καιρο, 1994, ακροβατης

-------------1994 κατι απο πρωτοβροχια στο κατωφλι της φοιτητικης ζωης και στο γερμα των οριζοντων της αλλης (ζωης),
γλυκια γκριζα αποχρωση απο το τοτε νοσταλγικο μουχρωμα της πατησιων...γονατισμενα ματοκλαδα και γοργες
τεθλασμενες στο ρεζιν και στα περιξ στεκια μας...συναχι αρωμα καφε και καπνος...καλα ειναι!!!venceremos

[PELTASTIS VARNAVAS]

"Όταν κάποιοι σού έχουν ετοιμάσει μια φάτνη και σε καλούν να μπεις μέσαν σαν μικρός Χριστούλης.Μια κομψή ιλουστρασιόν φάτνη και γύρω γύρω παχιά χορτασμένα βόδια που θα σε αποκοιμίζουν με τα ζεστούλικα χνώτα τους.Αν συναντήσεις με τέτοιες συνθήκες τον εαυτό σου , Γράψε μου...
Με λίγα λόγια , αν θέλεις να σκύψεις μέσα σου και να δεις μια δυο αλήθειες , κάνε το ΜΟΝΟΣ σου.Μακριά από προστάτες και συμπαραστάτες.
Ύστερα ό,τι και αν δεις , μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια.Είναι δικό σου , φίλε.Κουλάρισε.Είσαι εσύ!Σκίσε τη συνταγή που σου έχουν βάλει στη τσέπη και πες ένα τραγουδάκι.Έτσι για πάρτη σου.Για τις αλήθειες σου.Για τα λάθη που δεν ήθελες να πιστέψεις πως σε καθορίζουν.Ως πότε , διάβολε , θα ζεις μέσα στο ψεύδος παριστάνοντας το παπαγαλάκι , αφού είσαι ακριδούλα? Δεν είσαι?Γιατί το κρύβεις? ΄ "

Αλκυονη Παπαδακη, σα χειμωνιατικη λιακαδα
-------------------------σου κου κορινθια αχαια με βροχες και δακρυσμενα χωματα...που μυριζουν ομορφα κτλ κτλ
αληθεια τι προτιμαμε τη χειμωνιατικη λιακαδα που σπαει το κρυο?ή μηπως τη θερινη συννεφια που λυτρωνει απο την ανελεητη καψα...σε εξωτερικο επιπεδο προτιμω το βητα, σε εσωτερικο το αλφα...

καλημεροβδομαδες και φιλακια [σε εσωτερικο επιπεδο...]

[Oneiro]

Η είκονα της χειμωνιάτικης λιακάδας σε δακρυσμένα χώματα μου άρεσε τόσο πολύ..
Μου θύμησες αυτό:




Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να βρίσκομαι περισσότερο στη φύση από όσο τελικά το καταφέρνω.
Πολλές οι συνταγές στις τσέπες τελικά ως δείχνει...
Δεν βαριέσαι την σκαπουλάρω λιγουλάκι επειδή τα χάπια κοστίζουν
ή έτσι με βολεύει να πιστεύω

[PELTASTIS VARNAVAS]

Το κέντημα

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Πρώτη εκτέλεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Σε πανί λευκό κέντημα χρυσό
σκέψεις ακριβές, μελαγχολικές
κάθε βελονιά τρύπα στην καρδιά.

Δώσ’ μου δειλινό το χρώμα της φωτιάς
να κάψω της καρδιάς τον πόνο τον κρυφό
τι να θυμηθώ, τι να θυμηθώ.

Παράθυρο ανοιχτό σα ζωγραφιστό
κόρη που κεντά άστρα και πουλιά
πόρτα ανοιχτή και καρδιά κλειστή.

Κάθε βελονιά τρύπα στην καρδιά
τι να θυμηθώ, τι να θυμηθώ.





η γωνια πατησιων και αλεξανδρας αφιερωνει στους οκτωβρηδες

[Oneiro]

Στου δράκου την καμπούρα,
πάνω στης ράχης το φτερό,
στ' άγρια τα κάστρα πολεμάω,
κι έτσι τους χρόνους μου μετρώ.

Φτιάχνω φαρέτρα μαύρη
απ' της νύχτας τα μαλλιά,
πάνω στης γης τ' αλάτι γράφω
και τραγουδώ με τα σκυλιά.

Την κούπα μου γεμίζω,
κερνάω το φίδι για να βγει
όρθιος στον ήλιο να γρικάω,
στον ουρανό του αετού η κραυγή.

[PELTASTIS VARNAVAS]

I was born from the sound of the strings
For someone to give everything
To be a song just for your feeling

Close your eyes and I'll try to get in
To waken your heart like the spring
'Cause I was born to touch your feelings

Steal the time, take a song and be glad
Be free as the birds, don't be sad
Your time will come, I'll make you feel it

You're still young like the Sun after rain
Follow the light, it's not in vain
And you will see I'll touch your feelings

You've got your songs
They are everyday for awhile
Just the only way to feel all right

You've got your songs
They are everyday for awhile
Just the only way to feel all right

You were born just to lose or to win
To be someone's chime in the wind
To live between your mind and feelings

Find your way, check it out
Learn each day
Follow the light, it's not in vain
And you will see I'll touch your feelings

You've got your songs
They are everyday for awhile
Just the only way to feel all right
You've got your songs
They are everyday for awhile
Just the only way to feel all right
You've got your songs
They are everyday for awhile
Just the only way to feel all right
-----------------

πρωινιατικα με βροχη πως μου ρθε αυτο το αγαπημενο γυμνασιακον ασμα...σκορπιοι
καλημερεζ ιδεο

[Oneiro]

Δύσκολη μέρα
φτηνά αρώματα ανθρώπων...
...αλλά ένα μπουκέτο διάφανα κρίνα για να ισιώσει κάπως την γεύση



Με ρωτούν οι χειμώνες, τα σκυλιά μες στο κρύο
Με ρωτούν τα μελτέμια που με κόψαν στα δυο
Με ρωτούν τα φεγγάρια, κι οι νεκροί γαλαξίες
Με ρωτούν τα σκιάχτρα, κι οι σκιές στις γωνίες

Αν κουράστηκα να σέρνω εδώ κι εκεί τη ζωή μου
Αν ακόμα ανασαίνω, αν κοχλάζει η ψυχή μου
Που γυρίζω τις νύχτες, και τι ψάχνω να βρω
Αν αυτό το ναυάγιο εκεί στην άκρη είμαι εγώ

Μα εγώ στήνω γιορτές για τους ανθρώπους που χάνουν
Καταπίνω φωτιές, μοιράζω τα υπάρχοντα μου
Μπαίνω αλλόφρων από εξόδους κινδύνου
Καθώς όλοι τρέχουνε μακριά να ξεφύγουν

Τραγουδάω την μνήμη, την χαρά, την συγνώμη
Γιατί ξέρω πως τίποτα δεν χάθηκε ακόμη
Μα εγώ στήνω γιορτές για τους ανθρώπους που χάνουν
Καταπίνω φωτιές, μοιράζω τα υπάρχοντα μου

Κι όταν σβήνουν τα φώτα, μου σφίγγεις το χέρι
Και μου λες ‘τι θα γίνω, αν χαθείς’
Μην φοβάσαι μωρό μου, πάνω λάμπουν τ’ αστέρια
εδώ κάτω λάμπουμε εμείς

Μας προσμένουν σαν στοιχεία που ξυπνάν απ'τη στάχτη
Οι πιο άγριες χαρές, τα πιο υπέροχα πάθη
Νυσταγμένες μελωδίες στου μυαλού μας τα βάθη
Οι παλιές μας ουτοπίες, τα ολοκαίνουρια λάθη

Μας προσμένουν οι μεγάλοι , οι απέραντοι δρόμοι
Μας προσμένουν κι όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμη
Μας προσμένουν σαν στοιχεία που ξυπναν απ' τη στάχτη
Οι πιο άγριες χαρές, τα πιο υπέροχα πάθη

[PELTASTIS VARNAVAS]

Στίχοι: Παντελής Θαλασσινός
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ένα βραδάκι στο λιμανάκι στη Νέα Πέραμο
βυζαντινό ήρθε καραβάκι από την Πέργαμο
με το φεγγάρι χρυσοβαλμένο σε στάμνα πήλινη
κι είχε στην πλώρη του σκαλισμένη γοργόνα ξύλινη

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου

Άδειασε ψάρια ο καπετάνιος από τ' αμπάρια του
κι έκατσε κι έλεγε για τον κόπο και τα χαμπάρια του
έβαλε κι ήπιε κι από τη στάμνα σε ακροκέραμο
και το τραγούδι του αντηχούσε στη Νέα Πέραμο

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου

Έγειρ' η στάμνα του και δακρύζει το κεχριμπάρι του
γέμισε η θάλασσα με φωτάκια απ' το φεγγάρι του
ο καπετάνιος αποκοιμήθηκε και ξημέρωσε
τότε τραγούδησε η γοργόνα κι η μέρα μέρωσε

Άσπρο καϊκι που ήρθ' απέναντι από τα μέρη μου
κι ο καπετάνιος του τραγουδούσε το Τζιβαέρι μου