χεχεχε (σατανικό γελάκι)

Εχοντας επιτέλους ανεβάσει (προς μεγάλη χαρά της Λολίτας φαντάζομαι) και την τελευταία του καταχώρηση εδώ, ήρθε η στιγμή να ανεβάσω και το γράμμα που του έγραψα μόλις το διάβασα, συγκλονισμένη απ'τις περιγραφές και την αφήγηση... Μόλις είχα επαναπατριστεί τότε, και μου χάρισε το ημερολόγιό του, λέγοντάς μου καθώς μου το έδινε: "Ξέρω ότι εσύ θα το αγαπήσεις, θα το φυλάξεις, θα το προσέξεις και θα μείνει και για επόμενες γενιές που θα'θελαν ίσως να το διαβάσουν..."

[Σημειώστε ότι ήμουν νεαρούλα τότε, και το ύφος γραφής μου ίσως να σας φανεί λίγο διαφορετικό απ'το σημερινό.]

Μόλις πριν λίγο τελείωσα και την τελευταία καταχώρηση που έγραψες
Απίστευτο. Και τα τελευταία λόγια, οι τελευταίες φράσεις τραγικά προφητικές για το τι θα επακολουθούσε στην Αθήνα τις μέρες της κατοχής.
Καταρχήν και πάλι ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτές τις προσωπικές αναμνήσεις μαζί μας.

Κατά δεύτερον το έχω πει πολλάκις, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι αυτό το ημερολόγιο θα μπορούσε να είχε γίνει άνετα βιβλίο...

Αλλά και δω που είναι δίνεται σε πολλούς η ευκαιρία να τον γνωρίσουν και να πάρουν μια ιδέα τι
πέρναγαν πολλοί από τους δικούς μας (τους μεγαλύτερους προφανώς) όταν ήταν παλικάρια 20 χρονών την στιγμή που η δικιά μας 20χρονη νεολαία ενδιαφέρεται για το κάθε νέο pc game και το wow και αγνοεί σημαντικά κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας.

Εγώ θα το τυπώσω για να το έχω και μαζεμένο σαν ιστορικό χρονικό γιατί πολύ δύσκολα βρίσκεις κάτι τέτοιο.

Το γράμμα που του έστειλες το 1984, πολύ συγκινητικό και πράγματι το βρήκα πολύ διαφορετικό
από το συνηθισμένο σου ύφος

Nομίζω ότι πολλά λόγια δεν χρειάζονται.

Ένα ολοκληρωμένο απίστευτο προσωπικό χρονικό που μοιράστηκες μαζί μας, ανεκτίμητο και μοναδικό.

Ξέρεις, όταν (μετά το θάνατό του) βρήκα στο γραφείο του το γράμμα που του είχα γράψει τότε , το χιλιοδίπλωσα , το'κανα ένα μικρό "πακετάκι" και κράτησα μέσα στο τετράδιο του ημερολογίου του. Είχα πάμπολλα χρόνια να το δώ... Και αντιγράφοντάς το εδώ, ξανάζησα τη βίκυ του τότε, το πώς ένιωθα τότε... Φορτίστηκα και η συγκίνηση φαίνεται ακόμα και στα τυπογραφικά λαθάκια που βλέπει κανείς στην αντιγραφή... (θα το ρετουσάρω κάποια στιγμή).

Μ'αυτά που έγραψες εσύ Λολιτάκι μου, συγκινήθηκα διαφορετικά... σχεδόν βούρκωσα. Σ'ευχαριστώ που τίμησες αυτή την ξεχωριστή για μένα ενότητα όσο κανένας άλλος... Ως ένα σημείο ήταν σα να μοιράστηκες μαζί μου ακόμα και την αγάπη μου γι'αυτόν. Είναι μια δικαίωση του λόγου που ήθελα να τον έχω εδώ μέσα... Να το εκτυπώσεις, να το κρατήσεις, αφού το αγάπησες και να το μεταδώσεις κι όλας όπου μπορείς... Τέτοια κομμάτια αξίζει να γίνονται κτήμα όλων. Να'σαι καλά.

πολύ αληθινό!!
ευχαριστώ

Διάβασα το ημερολόγιο!
Η πραγματική ιστορία , χωρίς σκοπιμότητες διαστρέβλωσης , είναι αυτή που ακους ή διαβάζεις από ανθρώπους που τα έζησαν.

(συγνώμη για την δεύτερη απάντηση - δεν μπορούσα να τροποποιήσω)

Δεν πειράζει. Εδώ και double και triple posting επιτρέπεται.
Ευχαριστώ για το φόρο τιμής που αποτείεις στο θείο μου.

Kατάφερα επιτέλους να το ολοκληρώσω χθες αργά το βράδυ.
Δεν υπάρχουν λόγια.

Μόνο βαθύτατος σεβασμός και τιμή στον θείο σου...

(φαντάζομαι πόσο θα σου λείπει)

Ενα μεγαλο μπραβο απο μενα κι ενα ευχαριστω που μας εδωσες την ευκαιρια να διαβασουμε το ημερολογιο του θειου σου

Βίκυ ό,τι κι αν πω είναι λίγο γι' αυτόν τον ήρωα. Εύγε και πάλι εύγε! Τιμή μου και μόνο που διαβάζω αυτά που έζησε και έκανε.

Συγχαρητήρια που μας το παραθέτεις για να μπορούμε να βλέπουμε κιόλας την αληθινή περιγραφή της ιστορίας μας κι όχι τη διαστρέβλωσή της που προσπαθούν να μας πασάρουν. Τέτοιες πηγές είναι ανεκτίμητες και αποτελούν μέρος της πλούσιας κληρονομιάς που μας αφήνουν τέτοια παληκάρια.

Καταλαβαίνω απόλυτα (και εσύ ειδικά γνωρίζεις το γιατί) πόσο σου στοίχισε η απώλειά του.
Όσο όμως κουρνιάζει μεσ' στην καρδιά σου κι όσο τον τιμάς με τις καταθέσεις της ψυχής σου αποτυπωμένες σε ποιήματα γεμάτα ειλικρίνεια, αγάπη και πάθος τότε να σαι σίγουρη πως θα είναι για πάντα δίπλα σου. Το πιστεύω και μ' αυτό πορεύομαι...

Aυτές τις μέρες πάντα μελαγχολώ...
Έφυγε βλέπετε 14 Απρίλη... Κάθε φορά που πάω Κάλαμο τέτοια εποχή, τον νιώθω πιο κοντά μου, αλλά μελαγχολώ... Ξαναζώ έντονα το φευγειό του σαν να'ταν χθες, σαν να μην πέρασαν 13 χρόνια από τότε... Και συνήθως γυρίζω σιωπηλά στο πιο φορτισμένο συναισθηματικά στιχούργημα που έγραψα ποτέ μου, που έγραψα για εκείνον, για να του κάνω μοναχή μου ένα μνημόσυνο, με τον δικό μου τρόπο...
Πολύ κοντά σ'αυτήν την επέτειο, ήρθατε κι εσείς να αφήσετε δυο λόγια, φόρο τιμής για εκείνον... Το δικό σας λουλούδι... Σας ευχαριστώ, παιδιά... Κι είμαι σίγουρη ότι μέσα από μένα σας λέει κι εκείνος το ίδιο.